slogan

O jee, als dat maar goed gaat!

Ik kan wel ongeveer inschatten hoe Liz als puber zal zijn.

Grote bek, tikkie onzeker, geen puistjes. Net haar moeder, maar dan met veel langere wimpers (wat ben ik jalóers op die zonneluifels van haar!). Ke$ha (“scew you, dr Drew and your stupid camera crew”) wordt hier tegenwoordig afgewisseld met Kinderen voor Kinderen (“Help, help, help, ik krijg tieten!); een veelzeggende mix met betrekking tot de fase waarin de prepuber zich bevindt.

Wat Annabel betreft vind ik het moeilijker om in te schatten hoe die als puber zal zijn. Misschien ook nog niet nodig, de Klets is tenslotte nog maar zes, maar toch. “Ken uw vijand en ken uzelf,” zei een rare Chinees eens, en wat mij betreft geldt dat ook voor de pubertijd. Zo zat de kleine Klets gisteren in een van haar favoriete topmodelboeken te werken. Ze had flink met zwart zitten krassen en het model zag er nogal spookachtig uit. “Wat doe je?” “Ik maak een Gothic. Mooi he?” “Een Gothic? Die vind ik meestal een beetje eng.” “Ja, ik vind ze ook eng. Het zijn een soort heksen. Maar ze zijn ook mooi.”

Zelf heb ik nooit een Gothicfase gehad. Ik heb beenwarmers gedragen, felle kleuren, pastels. Ik had een gebleekte kuif, een permanentje, een strakke strechtspijkerbroek met hoge suede laarzen, maar Gothics, daar heb ik nooit wat mee gehad. “Ach joh,” zei Paul, toen ik hem de ‘kleur’plaat van Annabel liet zien. “Dat zegt toch niets? Morgen trekt ze weer gewoon d’r Oililybroek met die felle kleurtjes aan.” De volgende ochtend trok Annabel inderdaad haar Oililybroek aan. En ze vroeg me niet om een zwart oogpotlood. Ik was het hele Gothicincident alweer bijna vergeten toen ze opeens over haar verjaardag begon. “Ik krijg toch oorbellen voor mijn verjaardag?” “Ja, als jij dat wilt.” “Mag ik ook in plaats daarvan een navelpiercing?”