slogan

Real life: Ella 'genas' door gezond te eten

Blogger Deliciously Ella, oftewel Ella Mills (26), lag de hele dag op bed door een ziekte. Geen medicijn hielp. Maar door een plantaardig, gluten- en suikervrij dieet gebeurde er een wonder. 

Suikerjunk

"Op mijn twintigste ging ik studeren. Het klinkt heel cliché, maar alles was goed in mijn leven: ik woonde in een leuk studentenhuis, had een vriend, ging geregeld uit, had veel vriendinnen en sportte graag. Maar op een gegeven moment ging het minder goed met me. Ik voelde me steeds vaker belabberd. Dan moest ik bijvoorbeeld een trap op, maar dan stond ik na vier treden al te hijgen. Ik geef toe, ik leefde absoluut niet gezond, at alles wat los en vast zat en was een suikerjunk. Echt, ik at zó jam met een lepel uit de pot en was verslááfd aan Ben&Jerry’s. Maar dat kon toch niet de reden zijn dat ik me zo slecht voelde?:

Kasplantje

"Ik werd steeds misselijker en vermoeider, er waren dagen dat ik zestien uur achter elkaar sliep. Studeren lukte niet meer door die vermoeidheid, maar ook omdat ik niets kon onthouden, continu pijn had in mijn hele lijf en met black-outs kampte. Het was doodeng – wat was er met me aan de hand? De klachten werden alleen maar erger. Ik kon op een gegeven moment zelfs de straat niet meer op. Na onderzoeken in het ziekenhuis werd in 2011 geconstateerd dat ik een heel zeldzame ziekte had. Ik was in shock toen ik het hoorde. Ik had het – houd je vast – posturaal orthostatisch tachycardiesyndroom. Ook wel POTS genoemd. De oorzaak is onbekend. POTS houdt in dat je, als je gaat zitten of staan, je hartslag ineens extreem omhoog gaat. Dat is heel slecht voor je lichaam, en daardoor ontstaan de klachten. Een gezonde volwassene heeft in rust een hartslag van ongeveer 100. Die van mij was 180. Door dat heftige geklop in mijn borstkas voelde ik me ook opgejaagd, zo naar. De artsen

waren duidelijk: de ziekte is niet dodelijk, maar ook niet te genezen. Ik kon wel medicijnen krijgen om de klachten te verminderen, dus die ging ik slikken. Die pillen werken niet voor iedereen, dat wist ik al toen ik eraan begon. En inderdaad, na een paar maanden was ik nog geen steek verder. Niets hielp. Ik werd steeds banger: wat als ik de rest van mijn leven als een kasplantje in bed moet blijven liggen? Een dagje Netflixen onder een dekentje is heerlijk – voor één dag. Niet als dat je leven wordt.”

Eenzaam

“Mijn vrienden waren bezig met uitgaan, lol maken, sporten, reizen, studeren. Bij mij stond alles stil. Ik wist niet wat ik moest doen met al mijn tijd. Terwijl je eigenlijk gewoon mee wilt doen en normáál wilt zijn. Er is niets ergers dan jong zijn en vanaf de zijlijn toekijken hoe je vrienden een leven opbouwen. Ik heb daar heel erg mee geworsteld, voelde me soms ontzettend eenzaam. Toen die medicijnen echt niet bleken te werken, of niet goed genoeg, werd ik wanhopig. Afstuderen, een baan zoeken, trouwen, kinderen krijgen: hoe moest ik dat allemaal gaan doen vanuit bed, en zo ziek?

Benieuwd naar het hele verhaal? Je leest het in de nieuwe Grazia of HIER via Blendle.