slogan

De oppositie: 'Ik deel wél foto's van mijn kids op social media'

Steeds meer ouders kiezen ervoor om geen foto’s meer van hun kinderen op social media te zetten. Karin (36) heeft er echter geen enkele moeite mee. ‘Wat is het ergste wat kan gebeuren? Dat een pedofiel naar die foto gaat kijken?’

Niet te standaard

"Tijdens het scrollen door haar Facebookfoto’s stopt Karin Jurriaans uit het Noord- Hollandse dorp Hem steeds even om een foto wat beter te bekijken. Ze lacht, klikt de volgende foto aan begint weer te lachen. Karin is de trotse moeder van Nina (9) en Marijn (7) en doet volop aan sharenting, een samentrekking van de woorden parent en sharing: ze deelt graag en geregeld foto’s van haar kinderen op social media. “Het zijn niet de standaard- mijlpalen als zwemdiploma’s en verjaardagen waarvan ik foto’s post, meestal is het om een andere reden een bijzonder moment,” legt Karin uit. “Wanneer we gekke bekken trekken en lol hebben samen, of als ze iets doen waardoor ik smelt. Marijn wilde een keer een tutu aan toen hij in een jurkenfase zat, en dat vond ik heel mooi. Het zijn ook vaak momenten van vertedering, dat ze bij me in bed in slaap zijn gevallen bijvoorbeeld. Dan ben ik zo gelukkig en dat leg ik dan vast. Dat vind ik de mooiste foto’s."

Weergave van je leven

“Het is fijn om dat soort momenten met familie en vrienden te kunnen delen. We hebben familieleden in Egypte en in Australië en ik vind het ook fijn om te zien hoe het met hun kinderen gaat. Facebook geeft zo’n mooie weergave van je leven. Het is bijna een dagboek. Ik vind het leuk om regelmatig even terug te bladeren. Ook mijn man René plaatst foto’s van de kinderen, vooral wanneer ze samen hebben gekookt.” Het online-album begon toen Nina één jaar was, in dat jaar maakte Karin een account aan op Facebook. Nina in het badje buiten in de zomer, de eerste keer naar de kapper, een oliebol eten, Nina op het potje en eentje waarop ze een maandverband op haar gezicht heeft geplakt. “Die noemde ze toen ‘flappies’.” Karin moet er nog om grinniken. Dan volgen er foto’s van Karin met een zwangere buik en van de pasgeboren Marijn."

"De eerste keer dat Karin zich afvroeg of ze al die foto’s wel zorgeloos kon delen, was toen een collega haar erop attendeerde dat er een blootfoto van Nina openbaar stond. Een kennis van haar had die foto gemaakt van Nina en met haar op Facebook gedeeld. Het is een zomers tafereel, Nina rent op het moment dat de foto genomen wordt en daardoor zie je verder niets. Karin: “Toch heb ik de foto snel op ‘alleen toegankelijk voor vrienden’ gezet. Ik vond het een heel mooie foto. Daardoor vergeet je bijna dat er ook mensen bestaan die daar andere ideeën bij hebben.” Ze is zich ervan bewust dat, zolang de foto online staat, iemand van haar Facebookvrienden de foto kan opslaan. Op die manier kan die weer bij onbekenden terechtkomen. Toch verwijdert ze de foto niet. “Wat is het ergste wat er kan gebeuren? Dat een pedofiel naar die foto gaat kijken? Ik kan het me als moeder nauwelijks voorstellen en ik wil het me ook niet voorstellen. Ik leg de grens bij blootfoto’s waarop er wel geslachtsdelen zichtbaar zijn.”

Digitale voetafdruk

"En hoe zit het met de wensen van de kinderen? Wat als zij het nu óf later niet fijn vinden dat hun foto’s op Facebook staan? “Ik bekijk de foto’s vaak samen met de kinderen. Als ze een bepaalde foto niet leuk vinden, haal ik die eraf. Laatst had Marijn een nachtjapon van Nina aan. Hij heeft inmiddels de leeftijd dat hij weet dat mensen dat gek kunnen vinden, of niet stoer. Die foto blijft dus binnen de veilige muren van ons huis. De foto met de tutu mag wel op Facebook blijven van Marijn. Toen was hij nog klein, vindt hij, dus dan maakt het niet uit. Soms zeggen ze van tevoren al, als ik thuis een foto van ze maak: ‘Ja, leuk mama, maar niet op Facebook zetten!’ Ook plaatst Karin geen foto’s waar de vriendjes en vriendinnetjes van Nina en Marijn op staan. “Misschien willen hun ouders dat niet. Het is niet aan mij om dat voor ze te beslissen.” Karin is niet bang dat de kinderen het haar later kwalijk zullen nemen dat ze een digitale voetafdruk van ze heeft achtergelaten. “Dat vind ik zo’n vaag idee, dat die foto’s misschien altijd ergens online blijven rondzwerven. Daar denk ik echt niet over na. Ze hoeven zich nergens voor te schamen, dit is hoe het leven eruitziet. Mijn eigen foto’s met gekke kleren zitten ook in het plakboek van mijn moeder, daar schaam ik me ook absoluut niet voor.” Een alternatief, zoals de kinderen alleen van de achterkant fotograferen, of een emoji- sticker op hun gezicht plakken zodat ze niet herkenbaar zijn, vindt Karin niets. “Waarom zou je een foto dan willen delen? Wat is de emotionele waarde er dan nog van?”

Geen halve onbekenden

"Zelf denkt ze ook weleens: moet dat nou? als ze foto’s van anderen ziet. Karin, lachend: “Bijvoorbeeld wanneer kinderen een ontzettend lelijk kapsel hebben!” Dan, serieuzer: “Wat ik niet vind kunnen, is als een kindje voor de grap een flesje bier vasthoudt en een slokje neemt. Ik vind het helemaal niet grappig als kinderen alcohol drinken, dus daar zou ik nooit een foto van nemen of willen posten.” Bovendien is ze er geen voorstander van om halve onbekenden als Facebookvriend te accepteren. “Ik heb zeker tweehonderd ‘vrienden’ verwijderd en er nu zo’n driehonderd over. Niet iedereen hoeft mij en de kinderen zomaar te zien. De kinderen mogen ook niet zelf foto’s online zetten zonder toestemming. Nina heeft Snapchat, maar mag haar foto’s niet delen.”

Bijzondere verwondingen

"De kinderen vinden Facebook zelf ook heel leuk, vertelt Karin. “Vooral Nina is erin geïnteresseerd. Als ik een foto van ons heb geplaatst, dan vraagt ze of er nog likes zijn bijgekomen en of mensen leuke reacties hebben gegeven. Laatst was ze heel hard van de dijk gevallen en had ze een flinke schaafplek op haar gezicht. Toen Nina van de schrik was bekomen en we het voorval een beetje konden relativeren, heb ik een foto van haar schaafwond gemaakt en onder de titel ‘bijzondere verwondingen’ op Facebook gezet. Dat vond ze heel grappig.”

Tekst: Anna Krijger Beeld: iStock


,