Exclusief! Joëlle Witschge: 'Met spoed werd ik opgenomen in het ziekenhuis'

Joëlle Witschge (27) verhuisde in januari met vijf maanden zwangerschap halsoverkop met haar verloofde, profvoetballer Dave Bulthuis (29), naar Zuid-Korea. "Dat was schrikken. Het spannendste van alles was mijn naderende bevalling, in een land met een andere cultuur, waar je de taal niet spreekt..."

Slappe lach

In een totaal andere wereld beviel Joëlle op 3 juni van zoon Rio. "Achteraf gezien weet ik niet of ik het nog een keer zou doen, bevallen in Korea... De gynaecoloog sprak een beetje Engels, maar het team eromheen niet. Dat is lastig communiceren. Zeker als je pijn hebt. Het was ook wel weer grappig. Op een gegeven moment waren we de weeën aan het tellen. Er stonden vier vrouwen om me heen. Eentje daarvan sprong bij drie ineens over naar zeven. Ze kon niet tot tien tellen in het Engels, haha. Dave, verplicht gekleed in een gekke, lange doktersjas met slippers, en ik kregen er de slappe lach van."

Bezienswaardigheid

"Om 12:11 uur werd onze zoon Rio geboren. Op de luide klanken van een Disney-achtig muziekje, dat ineens door de boxen schalde. Schijnt hier gebruikelijk te zijn. Kraamzorg kennen ze hier niet. In Zuid-Korea worden vrouwen pas na 21 dagen ontslagen uit het ziekenhuis en moeten ze 100 dagen thuisblijven om rust te houden met de baby. Ik dacht na vijf dagen: ik ga lekker een boodschapje halen met Rio. Dat vonden ze maar niets op straat. Ik was een bezienswaardigheid, er werden foto’s van ons gemaakt."

Pittig

"Ik moet eerlijk zeggen, mijn kraamtijd was, hoe gelukkig ik ook was met de baby, best pittig. De eerste twee weken na Rio’s geboorte zat Dave in Japan. De kleine werd om de anderhalf uur wakker. Ik dacht: niemand heeft me verteld dat het zo zwaar is. Ik bleef ook maar bloed verliezen en ik had last van duizelingen... Rio was een paar weken oud toen ik de taxi instapte om zijn eerste prikje te halen. Onderweg begon ik extreem heftig te bloeden. De hele auto zat onder. Met spoed werd ik opgenomen in het ziekenhuis."

"Ik ging ervan uit dat er daar voor de baby zou worden gezorgd, of dat hij bij mij op de kamer kon blijven, maar dat mocht niet. Ze zeiden: ‘We zoeken wel een nanny in het telefoonboek.’ Ik weigerde mijn pasgeboren baby aan een wildvreemde mee te geven. Ze waren onverbiddelijk. In paniek belde ik Dave, maar die zat een paar honderd kilometer verderop voor een uitwedstrijd. Het was middenin de nacht, mijn familie nam niet op. De redding kwam van een Braziliaanse teamgenoot van Dave. Hij hoorde wat er aan de hand was en seinde zijn vrouw in."

So far so good

"Een eenzaam bestaan? Valt mee. Ik heb natuurlijk Rio, en ik kan mezelf goed vermaken. Het enige wat ik echt mis, is mijn familie. Maar ik heb er een mooi avontuur en een eigen gezin voor teruggekregen. Concluderend kan ik zeggen: so far so good."

Tekst: Anette de Vries, Beeld: BSR