Golfster Noa van Beek: 'Natuurlijk wil ik ooit in de Solheim Cup spelen'

De eerste keer dat Noa van Beek – de oudste van de twee zussen Van Beek – voor de camera van een golfmedium stond, was ze amper 11 jaar oud. "Ik was haast nog een baby", zegt ze in Golfers Magazine. Een fotograaf legde har toen vast op een eenwieler in de tuin van haar ouderlijk huis (terwijl zusje Fleur op de achtergrond een ijskoud zwembad in dook), is de setting vandaag haar natuurlijke habitat: de golfbaan. "Die eenwieler heb ik niet meer, maar ik denk dat als ik er nu op zou stappen, ik zo weg zou rijden. Het is net als met golf. Echt verleren doe je dat soort dingen niet", vertelt de inmiddels 23-jarige en kersvers afgestudeerde golfster.

Van babystapjes tot grote dromen

Het jonge meisje van toen is inmiddels getransformeerd tot een krachtige, zelfbewuste vrouw die klaar is voor the next step. Waar de meeste basisschoolmeisjes dromen van een baan als juf of dierenarts, wist de op 7 augustus 2003 geboren Zutphense het al vroeg: zij werd professioneel golfster. Een unieke keuze, zeker in Nederland. Hoewel talenten als Christel Boeljon en Dewi-Claire Schreefel toentertijd al succesvol waren, was een profcarrière voor vrouwen bepaald niet vanzelfsprekend.

"Toen ik op 7-jarige leeftijd met golf begon, was dat nog niet het geval, maar al vrij snel heb ik tegen mijn vader gezegd dat ik pro wilde worden. Ik zat bij de C-selectie en zag filmpjes op YouTube en social media van vrouwen die niet alleen leuke content maakten, maar die dat deden omdat ze goed konden golfen. Lexi Thompson was echt een idool. Mede door haar drong tot me door dat je dit dus ook kon doen om geld mee te verdienen. Daarbij vond ik haar supercool. En dat vind ik vandaag de dag van iemand als Nelly Korda. Ik baal er goed van dat ik haar niet live kan zien op Bernardus. Mijn moeder had wel een kaartje gekocht voor de Solheim Cup, maar andere dingen gaan nu eenmaal voor."

De American Dream (en keuzestress)

Over precies vijftig dagen is het zover: de Solheim Cup 2026 op Bernardus Golf. Dat Noa – die na haar terugkeer uit Amerika tijdelijk weer in Oene woont – de iconische Solheim Cup dit keer overslaat, heeft alles te maken met haar ijzersterke focus. "Natuurlijk wil ik ooit in de Solheim Cup spelen. Wie wil dat nu niet? Maar voor het zover is, moet ik nog veel stappen zetten. Van een afstand lijkt een loopbaan vaak in een redelijk rechte lijn te gaan, maar in de praktijk gaat het altijd met hobbels en bobbels en moet je allemaal tussenstappen nemen. Te beginnen met het veroveren van een kaart voor een van de professionele circuits. Nu ik klaar ben met college is dat de eerstvolgende stap."

In 2022 pakte ze haar koffers voor een levensbepalend avontuur: studeren en topsporten in Amerika. "Golf heeft me gemaakt tot wie ik ben, en mijn tijd in Amerika heeft dat ook. In het begin vond ik het doodeng. Eerst al omdat ik keuzestress had welk college het moest worden. Ik denk dat ik wel vijftig universiteiten op mijn lijst had staan in een groot XLS-sheet en alles met plussen en minnen aan het afvinken was. Het was in coronatijd, dus ik kon niet allerlei scholen bezoeken en moest het vooral doen met FaceTime en videopresentaties. Het gaf me zo veel stress dat ik op een gegeven moment zelfs tegen mijn vader zei dat ik niet eens meer wilde. Ik was zó bang om de verkeerde keuze te maken. Ik heb best wel wat spelers gesproken die met een goed gevoel terugkeken op college, maar ook een aantal voor wie het helemaal niets was en die snel weer terugkwamen."

Uiteindelijk viel de keuze op Texas A&M, maar na een last-minute verandering werd het Kansas State. "Een van de belangrijkste overwegingen bij het kiezen van een college is, naast het lesprogramma en de oefenfaciliteiten, de coach. Bij Texas kwam nog voor ik begon een nieuwe coach, met wie de klik direct minder was. Toen ik wilde switchen, had ik minder keuze – de meeste teams waren inmiddels ingedeeld –, maar dat maakte het misschien alleen maar makkelijker. Overigens bleek Kansas State mij al jaren te hebben gevolgd, maar was om de een of andere reden niet eerder op de lijn gekomen. Gek eigenlijk, want het was precies wat ik wilde. Een grote universiteit, een groot footballteam, uitstekende oefenfaciliteiten. Echt, het was in alles wat je van Amerika op tv ziet. Toch vond ik het in het begin best moeilijk. Mijn Engels was anders dan dat van hen, ik was nog zo jong en dan zo ver weg van mijn familie. Maar het was de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Mijn ouders hebben wel eens gezegd dat ze een kind naar Amerika brachten en een volwassene terugkregen. Ik denk dat dat wel klopt."

Topsport discipline & Cum Laude afstuderen

Na een uitdagend eerste jaar – waarin ook op Kansas State de coach vertrok – vond Noa haar ritme. "Ik dacht eerst nog: iedereen is hier zó anders, ik pas er helemaal niet tussen. Maar dat viel reuze mee. Sowieso hadden we een heel internationaal team, maar ook verder vond ik snel mijn draai. Je moet wel discipline hebben, maar dat was voor mij geen probleem. Je maakt enorm lange dagen, zit nog voor de lessen beginnen al in de gym, gaat na school meteen trainen, en als je 's avonds in je kamer komt, wacht het huiswerk. Het is best hard werken."

Ze lacht: "Weet je wat voor mij heel goed werkte? Al die honors die je kon verdienen. Als ik opstond en naar de deur liep, kreeg ik daar bij wijze van spreken al een medaille voor. Ik ging daar heel goed op en het heeft me zeker geholpen alles uit mezelf te halen. Niet alleen op golfgebied, maar ook voor de opleiding. Hoewel het vooral een backup-plan is, ben ik blij en trots dat ik magna cum laude ben afgestudeerd in Marketing en Sales. En dat terwijl ik in Nederland een echte havist was. Een zesje was voor mij genoeg."

Mindset en het stigma van de 'eeuwige tweede'

Topsport draait om winnen, maar Noa weet als geen ander hoe het is om nét naast de hoofdprijs te grijpen. "Ik sta in Nederland vooral bekend als dat meisje dat altijd tweede wordt", vertelt ze kwetsbaar. "Vaak omdat iemand anders net op het voor mij verkeerde moment ietsje beter was, maar ook omdat ik het op het beslissende moment niet kon afmaken. Dat is hard, maar je leert er ook van. Over wat je moet doen om het wél af te kunnen maken. Over waarom het niet lukte. Over jezelf. Ik ben nu ook met een mental coach gaan werken, hoewel ik eerst altijd dacht: dat is niets voor mij. Dat heb ik ook letterlijk gezegd toen ik ermee begon, maar ik heb het een kans gegeven en ik merk dat het me goed doet. Mijn coaches op college hebben wel eens gezegd dat ik een goed coachbare speler ben. Dat vind ik wel een mooi compliment."

"Natuurlijk zijn die tweede plaatsen heel frustrerend. Ja, als je de rest van je leven elke keer tweede wordt, heb je denk ik een heel mooie loopbaan, maar je speelt om te winnen en niemand onthoudt wie er tweede werd. Dat gaat op een gegeven moment wel aan je knagen. Al heb ik altijd geweten dat ik echt wel kan winnen. Het was een van mijn doelen voor het laatste jaar, een individuele zege boeken. Dus het was mooi dat dat lukte. Winnen is iets wat je ook moet leren. Dat me dat in een van de laatste toernooien op college lukte, zal ik nooit vergeten."

The next chapter: qualifying school

Die langverwachte overwinning was het ultieme bewijs dat ze klaar is voor the real deal. Als beloning mocht ze afgelopen juni meedoen aan de prestigieuze Dutch Ladies Open. Ondanks een teleurstellende eerste ronde door de zenuwen (+9), herpakte ze zich ijzersterk in ronde twee (+2). "Ik herstelde me goed en kon er uiteindelijk wel van genieten. Daarbij was het ook heel leerzaam. Ik speelde twee dagen met Romy Meekers en het was mooi om te zien hoe zij in staat is om foutjes te herstellen."

Na een zomer vol toernooien wacht nu haar grootste uitdaging: qualifying school en de overstap naar de pro's. "Ik kijk er enorm naar uit. Het is spannend, maar ook iets waar ik al bijna mijn hele leven over droom. In september doe ik in Amerika mee aan qualifying school voor de LPGA Tour. Je hoopt natuurlijk meteen op een kaart, maar als ik me plaats voor de Epson Tour, dan is dat misschien wel net zo'n goede leerschool. En dat kun je zelfs zeggen als je op het derde niveau gaat spelen. Hoewel ik in principe ook meedoe aan de kwalificatietoernooien voor de Ladies European Tour, ligt mijn toekomst wat mij betreft wel in Amerika. Niet alleen is de tegenstand daar het sterkst, er is ook het meeste geld te verdienen. Laten we eerlijk zijn: in het damesgolf is geld verdienen gewoon niet makkelijk in Europa. Qua aandacht, qua sponsoring is het hard werken om er een boterham mee te kunnen verdienen. Niet dat het in Amerika makkelijk is, maar er is wel meer geld."

En the ultimate goal? "Waar mijn plafond ligt? Toen ik jong was, zei ik wel dat ik de nummer 1 van de wereld wilde worden. Echt een uitspraak voor een meisje van 10. Nu zou ik dat niet meer zeggen. Wat wel? Nou, dat als ik erin slaag om op de LPGA Tour te spelen, ik mee mag doen aan majors en mee mag doen om overwinningen, dat ik tot beste speelsters van de wereld behoor. Zelfs als je dan 'maar' tweede wordt. Trouwens: als je week in week uit meedoet om de zege, elke keer die adrenaline voelt en leert om daarmee om te gaan, dan komt die zege echt wel een keer. Dat heb ik zelf laten zien."