Waarom het nieuwe album van Olivia Rodrigo haar meest intieme en gewaagde plaat ooit is

Hoewel haar fanbase enorm is, voelt haar nieuwe album intiemer dan alles wat ze eerder maakte. Op de plaat klinkt Olivia minder bezig met teenage drama en meer met alles wat daarna komt: verliefd worden, jezelf verliezen, volwassen worden terwijl miljoenen mensen meekijken en ontdekken dat eigenlijk niemand écht weet waar-ie mee bezig is. “Toen ik jonger was, dacht ik echt dat volwassenen alles begrepen”, zegt ze.

“En nu ben ik zelf volwassen en realiseer ik me dat iedereen eigenlijk maar wat doet.” Het is precies het soort antwoord waardoor je meteen begrijpt waarom zoveel mensen zich in haar muziek herkennen: Olivia doet niet alsof ze haar leven volledig op orde heeft. Eerder alsof ze nog steeds zoekende is, alleen nu met een stadiontour, meerdere Grammy’s en miljoenen mensen die meeluisteren.

"Ik ben extreem gevoelig, ik voel alles veel te intens"

Superster

Sinds Drivers license in 2021 letterlijk overal op repeat stond, is haar leven compleet veranderd. Deze debuutsingle maakte haar in één klap een superster. Toch voelt Olivia allesbehalve als iemand die ontoegankelijk is geworden door haar succes. Ze praat open over onzekerheden, therapie en hoe gek het soms is dat miljoenen mensen naar haar hersenspinsels luisteren.

"Ik ben extreem gevoelig", zegt ze. "Ik voel alles veel te intens." Waar haar eerste album Sour draaide om eerste heartbreaks en de opvolger Guts bozer en sarcastischer klonk, voelt You seem pretty sad for a girl so in love persoonlijker en introspectiever. "Ik denk dat dit album meer gaat over verwarring. Over gelukkig zijn en tegelijkertijd denken: waarom voel ik me alsnog zo weird?" Die verwarring hoor je overal op de plaat terug. Olivia schrijft over relaties, twijfels, overdenken en het gevoel dat je leven sneller verandert dan je het zelf kunt bijhouden.

Niet waar of melodramatisch, maar eerder alsof je een inkijkje krijgt in haar dagboek of de groepschat met haar vriendinnen. Dat gevoel loopt als een rode draad door haar muziek heen, maar nu meer als iemand die langzaam accepteert dat volwassen worden niet automatisch betekent dat alle puzzelstukjes op z'n plek vallen. "Je denkt altijd dat er een moment komt waarop je alles begrijpt", zegt ze. "Maar volgens mij bestaat dat moment gewoon niet."

"Vroeger dacht ik altijd dat verliefd worden een soort eindpunt was. Alsof je dan ineens gelukkig en compleet zou zijn."

Liefde speelt daarin een grote rol. Olivia vertelt dat verliefd zijn haar niet per se rustiger maakt, eerder het tegenovergestelde. “Ik denk dat ik in relaties soms zoveel voel dat het bijna overweldigend wordt”, vertelt ze. “Vroeger dacht ik altijd dat verliefd worden een soort eindpunt was. Alsof je dan ineens gelukkig en compleet zou zijn. Maar liefde maakt je juist ook kwetsbaar. Het confronteert je soms juist met alle dingen die nog niet opgelost zijn."

Romanticus

Op het album onderzoekt ze daarom niet alleen romantiek, maar ook alles wat daaronder ligt: onzekerheid, angst om verlaten te worden, jezelf verliezen in iemand anders en proberen grenzen te bewaken terwijl je gevoelens alle kanten op vliegen. “Ik ben absoluut geen cool girl in relaties”, geeft ze toe. “Ik zou willen dat ik zo relaxed was, maar dat ben ik gewoon niet.” Ondanks de nodige gebroken harten – vooral na haar vermeende break-up met acteur Louis Partridge eind vorig jaar – noemt ze zichzelf nog steeds “een enorme romanticus”. “Anders zou ik geen liefdesliedjes blijven schrijven. Ik geloof nog steeds heel erg in liefde. Misschien zelfs iets te erg.”

Hoewel Olivia haar privéleven tegenwoordig afschermt, wordt er online volop gespeculeerd over haar relaties. Zelf houdt ze de details bewust vaag. “Ik heb geleerd dat sommige dingen alleen van mij mogen zijn”, zegt ze daarover. Toch sijpelt haar liefdesleven onvermijdelijk haar muziek binnen. “Relaties veranderen hoe je naar jezelf kijkt. Dat vind ik eindeloos fascinerend om over te schrijven.”

Perfecte versie

Wat haar muziek zo sterk maakt, is dat Olivia zichzelf zelden probeert neer te zetten als perfect. Ze schrijft juist over de minder charmante kanten van zichzelf: jaloezie, impulsiviteit, paniek en gevoelens waarvan ze zelf ergens ook wel weet dat ze niet helemaal rationeel zijn. “Ik vind het interessant om ook de minder goede kanten van mezelf te laten zien. Je hoeft niet altijd de perfecte versie van jezelf te zijn.” Daardoor voelen haar nummers vaak alsof je midden in haar gedachten terechtkomt, in plaats van naar een perfect afgerond verhaal te luisteren.

Ze dramatiseert, maakt zichzelf belachelijk en laat ook de momenten zien waarop ze totaal niet rationeel reageert. “Ik bén ook gewoon dramatisch”, zegt ze lachend. “Maar ik denk dat veel mensen dat stiekem zijn.” Olivia houdt graag de controle over haar muziek. Ze schrijft vrijwel al haar nummers zelf en kan uren discussiëren over één woord of melodielijn. "Ik word echt irritant in de studio”, geeft ze toe. “Maar songwriting voelt voor mij bijna therapeutisch. Vaak begrijp ik pas wat ik voel wanneer ik er een nummer over schrijf.” Ze haalt haar inspiratie niet alleen uit hedendaagse popsterren als Taylor Swift, maar ook uit artiesten als Alanis Morissette, Fiona Apple, No Doubt, The Cure en rockbands uit de jaren negentig. Dat hoor je terug in de gitaren, de sarcastische teksten en de manier waarop haar nummers soms ineens omslaan van zacht naar boos. “Ik houd van muziek waarin iemand bijna uit elkaar lijkt te vallen. Dat vind ik mooi.”

Zelfverzekerder

Ook buiten haar muziek lijkt Olivia weinig interesse te hebben in het perfecte celebrityplaatje. Ja, ze schittert regelmatig op rode lopers en is het gezicht van campagnes van Lancôme en Miu Miu, maar in interviews praat ze liever over songwriting, therapie, boeken of de bands waar ze mee opgroeide dan over haar privéleven of Hollywooddrama. “Ik wil gewoon muziek maken die mensen iets laat voelen. Dat is letterlijk het enige wat ik ooit wilde. Soms sta ik op een podium en denk ik echt: hoezo is dit míjn leven?” Waar ze tijdens Sour nog voorzichtig overkwam, klinkt ze nu zelfverzekerder en grappiger. Ze maakt grapjes, relativeert meer en lijkt minder bang om messy over te komen.

“Ik probeer minder bang te zijn om precies te zeggen wat ik voel”, zegt ze. En misschien is dat uiteindelijk Olivia’s grootste kracht: dat ze zelfs in uitverkochte arena’s nog klinkt alsof ze midden in dezelfde zoektocht naar liefde en geluk zit als de rest van haar luisteraars. Op You seem pretty sad for a girl so in love klinkt ze niet alsof ze alle antwoorden heeft gevonden, maar juist alsof ze eindelijk oké is met ’t feit dat niemand die heeft…