:max_bytes(200000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F06%2FJQ1IrAVE8QtHwI1782306854.png "Kamp van Koningsbrugge-instructeur Dai Carter doet een boekje open over zijn wilde jeugd, mentale groei en gezinsleven met vrouw Zoila.")
In Kamp Van Koningsbrugge is Dai Carter (37) de stoere drillmaster die de deelnemers tot het uiterste drijft. De oud-commando weet als geen ander wat het is om ontberingen te doorstaan en heeft die ervaringen omgezet in wijze levenslessen die hij graag deelt.
Het gezin van Dai Carter
Hoewel hij voor de camera's indruk maakt met z'n bikkelharde trainingen, is Dai Carter achter de schermen vooral een liefhebbende vader en echte gezinsman. Ondertussen heeft hij een welverdiende vakantie genomen van zijn drukke leven. Naast Kamp van Koningsbrugge stond hij tot begin dit jaar op de planken met een eigen theatertour, heeft hij meerdere boeken geschreven (z'n nieuwste verschijnt dit najaar) en is Dai druk met een wekelijkse podcast. Het moge duidelijk zijn dat deze drillmaster bepaald niet stil zit. In gesprek met Grazia vertelt hij uitgebreid over z'n gezin, militaire training en jeugd.
"Mijn gezin is de essentie van mijn bestaan, geeft betekenis aan het leven", aldus Dai. Zijn eigen mentale lessen past hij ook toe in het opvoeden van hun kids. "Mijn vrouw en ik zijn ook erg voor het bespreekbaar maken van emoties als verdriet en boosheid. We proberen zo dat mentale aspect al van jongs af aan in hun leven te integreren."
"Ik schaamde me altijd voor mijn emoties. Ik besloot ze niet te uiten omdat ik dacht dat het zwak was of tegen me gebruikt zou worden. Bij defensie leer je ook dat je emoties uit kunt schakelen."
"Als je dat jarenlang doet, heeft dat geen gezonde uitwerking. Door therapie, maar ook door zelf te onderzoeken, heb ik geleerd dat je emoties niet uit kúnt schakelen. Ik ben bekwamer geworden in het voelen, delen en verwoorden van emoties."
"Door al die verhuizingen heb ik leren te opereren uit een rugzak, dat kwam me later bij defensie wel van pas. Ik heb me vaak moeten aanpassen. Ik voel me al snel thuis en tegelijkertijd voelt niet elke plek als een thuis."
"We zijn drie jaar geleden van Amsterdam naar Broek in Waterland verhuisd. We doen er alles aan om het een fijne plek te maken, maar voor mij voelt het nog steeds niet als de plek waar ik zou willen eindigen. Al weet ik niet precies waarom. Als blijkt dat dit het niet is, gaan we gewoon door. Door alle verhuizingen weet ik ook niet of ik dat thuisgevoel überhaupt ooit ga krijgen."
:format(webp)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F06%2FzKpR3qAFRsOi9m1782294143.jpg)
"Ik ging om met vaak oudere jongens die bezig waren met criminele activiteiten. Sommigen waren al eens gearresteerd, of niet vies van stelen of dealen."
"Ik weet nog dat ik op mijn vijftiende als bijrijder met een vriend van zestien ’s avonds in een gestolen auto vanuit Heemstede naar Zandvoort reed om daar te stappen. Hij reed ook nog eens gevaarlijk. Als ik daaraan terugdenk: er had van alles kunnen gebeuren."
/https%3A%2F%2Fthumbor.pijper.io%2FDZM0V9P9JCjha2EkojCpvOVg1FQ%3D%2F1200x800%2Fcenter%2Fmiddle%2Fhttps%253A%252F%252Fcdn.pijper.io%252F2026%252F06%252FtTRN2nMaaZTqy61782131253.png)
"Een van die jongens met wie ik omging is vermoord, eentje is in de bak beland en een ander is neergeschoten door de politie. Als ik dat pad van toen had voortgezet, was het niet goed gegaan. Ik ben blij dat ik mezelf ervan heb afgekeerd."
"Mijn toenmalige stiefvader zei me dat dit geen leven voor mij was, dat ik meer potentie had en mijn energie ergens anders in kwijt moest. Zijn vader diende als hooggeplaatste functionaris in Nederlands-Indië."
"Ik wilde als kind altijd ridder worden. Ik vond militair daar wel op lijken. Ik denk dat mijn levenservaring eraan bijdroeg dat ik op bepaalde fronten al vroeg volwassen was. Het leger heeft me nog meer gevormd. Juist omdat ik zo jong was, die leeftijd is een belangrijke fase van hersenontwikkeling. Het heeft effect gehad op wie ik uiteindelijk ben geworden."