:max_bytes(100000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F06%2FtpZZjpzaeS0dmX1782131228.jpg "Son Mieux-zanger Camiel Meiresonne: 'Ik vind steeds meer acceptatie in het feit dat het leven bestaat uit pieken én dalen'")
“Heel goed. Waar ik eerst altijd in een piek wilde leven, vind ik steeds meer acceptatie in het feit dat het leven nu eenmaal bestaat uit pieken én dalen, en ben ik een stuk liever voor mezelf. Vorig jaar moest ik hard op de rem trappen omdat ik het plezier in het spelen kwijt was. Nu is het plezier dat ik had toen ik als tiener bands als DI-RECT en Kane zag optreden weer helemaal terug.”
"Het is niet normaal om op je veertiende in de ‘harde’ muziekindustrie terecht te komen met dingen als drugs."
“Jazeker. Ik ben opgegroeid in de jaren negentig met het idee dat alles kon. Ik had heel erg het beeld in mijn hoofd dat ik een grote popster móést worden, ook door de documentaires die ik zag over rocksterren als Jim Morrison en Mick Jagger. Nu realiseer ik me dat het niet normaal is om op je veertiende in de ‘harde’ muziekindustrie terecht te komen met dingen als drugs. Het is een competitieve wereld, waardoor ik steeds groter wilde worden. Met de jaren ging ik me steeds meer afvragen: is dit wie ik wil zijn?”
“Toen ik nuchter was, braken we door met Multicolor, dat een heel vrolijk liedje was. Wij gingen een achtbaan in en waren die vrolijke, feestende band en vriendengroep. Ik vond het met de jaren steeds moeilijker om me daarmee te identificeren. Ook als ik een kutdag had, moest ik op het podium in mijn glitterpak die blije frontman zijn. Onze liedjes zag ik eerst als mijn dagboek, maar ik merkte dat ik daarin steeds minder persoonlijk durfde te zijn. Doordat we zo druk waren, namen we ook niet de tijd om open te communiceren over onze gevoelens. Ik heb mezelf vaak de vraag gesteld: ‘Vind ik dit nog écht leuk?’ Ik kon ’m altijd met ‘ja’ beantwoorden, dat veranderde vorig jaar ineens. Dat vond ik moeilijk, ik was mijn droom aan het leven en wilde niet zeuren. Vorig jaar stonden we in Ziggo Dome. Toen dat klaar was, voelde ik: nu kan ik alles loslaten en hoef ik me niet meer groot te houden.”
“Ik zat vijf weken met mijn vriendin op een prachtig, tropisch eiland in Thailand, maar voelde een diepe somberte. Daarna stonden we op Paaspop, maar in de week daarnaartoe had ik dagelijks paniekaanvallen. Van Paaspop zelf weet ik bijna niets meer, door mijn derealisatie – daarbij verlies ik soms mijn realiteitsbesef. Ik heb op het podium gestaan terwijl ik niet meer wist of ik leefde of droomde. Eerst maakte dat me enorm bang en dacht ik dat ik gek werd. Inmiddels heb ik het gelukkig minder heftig en ben ik er niet meer bang voor. Die periode liet me inzien dat ik écht rust nodig had.”
“Mijn partner en therapie, dat volg ik nog steeds. En het doen van zintuiglijke oefeningen en meditatie, rust en in touch zijn met de simpele dingen van het leven. Na Paaspop heb ik een maand zitten tuinieren, haha. Maar ook wandelen en meer tijd doorbrengen met mijn dierbaren helpt: even koffie drinken met mijn beste vriend of bellen met mijn moeder.”
'Ik realiseerde me met het maken van dit album ook dat een thuisgevoel bij gratie bestaat uit je leven delen met je dierbaren'
"Someone gaat over of je er voor een geliefde kunt zijn. Feels, ons eerste nummer, ging over een plek vinden waar ik me thuis voelde. Voor Feels pt. 2 vond ik het mooi om te kijken: hoe zit dat nu? Ik realiseerde me met het maken van dit album ook dat een thuisgevoel bij gratie bestaat uit je leven delen met je dierbaren. Ook als band zijn we nu opener en slepen we elkaar door moeilijke periodes heen. Onze vorige albums waren heel individualistisch, dit gaat over ons als collectief. Sinds ik open ben over mijn mentale gezondheid, heb ik hechtere relaties en mooie gesprekken op straat. Dat sterkt me alleen maar meer om eerlijker te durven zijn in onze liedjes.”
Lachend: “Een stuk minder dan vroeger. Dat ik nu nuchter ben, betekent niet dat ik nooit meer een feestje pak tot zeven uur ’s ochtends. Misschien moeten we rock-’n-roll herdefiniëren. Voor mij gaat het over het leven vieren en jezelf zijn. Ik hoop anderen daarmee te inspireren. Toen ik nuchter werd, was ik bang dat ik dat gevoel kwijtraakte. Maar nu ervaar ik meer dan ooit dat ik mezelf ben.”
“Dat grote beeld van wat de toekomst moet zijn, laat ik steeds meer los. Ik leef lekker met de dag. Natuurlijk zijn grotere podia te gek, maar als we alleen nog voor kleine zalen spelen, ben ik ook superhappy. Deze zomer staan we op Down The Rabbit Hole en Mad Cool Festival in Madrid, sick! Ik ben vooral van alles aan het genieten.”