Merol over opgroeien in de 'giftige zero's': 'Ik was steeds aan het diëten en onzeker over alles'

“Het voelde bevrijdend om eens zo eerlijk te kunnen zijn, aangezien ik het in het dagelijks leven veel spannender vind om over mijn gevoelens te praten. Ik merk ook dat ik er vervolgens makkelijker over durf te praten met mijn omgeving. Het is goed om het eens te hebben over de dingen waarvoor je je schaamt of die je spannend vindt. Misschien is het ook de leeftijd, ik ben nu 35 en ben er klaar mee om me voor alles te schamen.”

“Journalist Mark Koster noemde me een ‘rode seksfeeks’ in zijn column in De Telegraaf vanwege mijn liedje Hou je bek en bef me. Ik vond zijn column aan de ene kant hilarisch, maar ook seksistisch omdat-ie mij maar tot één eigenschap van mijn muziek reduceert. Het zette me aan tot nadenken: hoe definiëren wij vrouwen? Vaak gaat dat terug naar de archetypen: moeder, maagd, hoer en heks. Ik besloot om iets te doen met dat controversiële imago dat ik heb door er een nummer over te maken. Het woord ‘feeks’ wordt ook gebruikt voor vrouwen die openlijk seksueel en ruig durven te zijn, en die niet binnen de lijntjes kleuren. Dat wil ik zijn, uitdragen en vieren met deze plaat.”

“Ik kan me heel erg opwinden over ongelijkheid in de wereld en voel me dan genoodzaakt om er liedjes over te maken. Waarom zouden alleen mannen muziek over seks kunnen maken? Er verschijnen steeds meer boeken, theaterstukken en films over feministische onderwerpen, dat empowert mij. Neem de openingsscène uit Babygirl, waarin Nicole Kidman een orgasme faket en vervolgens zichzelf laat klaarkomen. Dat soort voorbeelden zijn belangrijk, omdat je je daarin als vrouw kunt herkennen. Ik vind het leuk als er in mijn muziek een boodschap zit die mensen aanzet tot nadenken, zonder dat het meteen wordt weggezet als protestmuziek. Ook dit is popmuziek.”

“Ja, het blijft continu een conflict tussen pleasen en baldadig zijn. Aan de ene kant wil je authentiek zijn en maken wat je wil, aan de andere kant wil je ook een groot publiek bereiken en dat de radio jouw muziek draait. Ik heb ook liedjes uitgebracht waar ik nu minder achtersta. Dan liet ik me leiden door: wat wil mijn label of de radio? Maar vanuit dat pleasende maak je heel keurige muziek. Voor deze plaat is het gelukt om dicht bij mezelf te blijven.”

“Ik voel me steeds minder onzeker. Heel lang ben ik onzeker geweest over mijn lichaam en zat ik daardoor niet lekker in mijn vel. Ik was steeds aan het diëten en was onzeker over alles: de poriën op mijn neus, striae op mijn benen, mijn borsten, mijn binnenste schaamlippen en of ik niet te dik was. Dat is ook niet gek als je ziet dat ik in de giftige zero’s opgroeide, met programma’s als America’s Next Top Model. Ik praatte nooit met mijn omgeving over mijn onzekerheden, het voelde te kwetsbaar. Dit album zie ik als openbreker ervan: praat over je schaamtes. Zo had ik met mijn mannelijke crewleden een gesprek over het faken van orgasmes.”

“Ik ben me steeds bewuster geworden van de hele industrie die schuilgaat achter de schoonheidsnorm. Die is bedoeld om vrouwen onzeker te maken zodat we al die middelen kopen en ingrepen doen. Mijn werk heeft me heel erg geholpen, door iets leuks te doen waarin ik in mijn kracht sta. Maar ook podcasts en voorstellingen waarin anderen het hebben over hun onzekerheden, waardoor je voelt: ik ben niet alleen of raar. Ik hoop dat het me lukt om van de cosmetische ingrepen weg te blijven, dat zie ik als opdracht aan mezelf. Ik vind het beangstigend dat iedereen eruit gaat zien als Kim Kardashian. Ouder worden is een teken van leven.”

“Soms ben ik bang dat ik asocialer en narcistischer ben geworden, omdat in mijn werk toch alles om mij draait. Ik ben de artiest. Dan denk ik: wat doet dat met mij? Maar dat zit misschien meer in mijzelf. Als ik iemands naam niet onthoud, vind ik mezelf al onaardig. Ook het werkveld vind ik best spannend. Houdt het ooit op? Ik vergelijk mezelf qua succes met andere artiesten. Waarom staat die persoon wel daar? Ik probeer dan te denken aan het tegeltje dat bij mijn opa en oma hing: ‘Tel wat je hebt, niet wat je mist.’”

“Ik hoop dat ik anderen ook van hun schaamtes kan bevrijden. En dat mensen zich getroost en empowered voelen. Omarm jezelf en je gektes. Ik hoop dat het album mensen bewuster maakt van de ongelijkheid in de wereld en dat het hen strijdbaar maakt. Maar misschien ook wel dat ze baldadiger worden. Als mensen besluiten om geen orgasmes meer te faken, geen schaamlipcorrecties meer te doen en hun lichaamshaar te laten staan, dan ben ik trots op ze.”