Máxima-actrice Claire Bender over zware periode: 'Ik kreeg last van angsten'

“Heel gezellig en warm, we hebben veel gelachen. Zowel Martijn Lakemeier (die Willem-Alexander speelt, red.) als regisseur Joosje Duk ken ik sinds mijn vijftiende, met haar zat ik op theaterschool Rabarber. Dat maakte het vrijer om haar te bellen als ik ideeën had over de rol van Mabel. Het voelde bijzonder om op plekken te komen waar je normaal gesproken niet snel komt, zoals enorme landhuizen en Sociëteit De Witte in Den Haag. Ook het filmen in de Bijenkorf na sluitingstijd vond ik heel spannend en leuk. En aan het draaien in Oostenrijk heb ik goede herinneringen. Ik was nog nooit op wintersport geweest, maar vond het zó mooi daar. Tussen de opnames door gingen we sleeën. In Nederland kregen we tennisles en leerden we een danschoreografie voor het huwelijksfeest van Mabel en Friso.”

“Ik heb veel interviews met haar gekeken en nagedacht over wie ik denk dat zij is en hoe ze op mij overkomt. Daar sprak ik veel met Bram (Suijker, die Friso speelt, red.) over. De grootste uitdaging zat hem in het kijken naar hoe mijn personage zich verhoudt tot Máxima. Mabel wordt direct door de familie omarmd, waar dat voor Máxima moeilijker is. Mabel is een fascinerende vrouw, zij is intelligent en een enorme socializer. Ook heeft ze een groot rechtvaardigheidsgevoel en houdt ze van avontuur en vrijheid, ik herken me daarin. Ik houd van nieuwe dingen ontdekken en nieuwe mensen leren kennen. Al is zij wel de overtreffende trap.”

“Ja, ik vond het geweldig om iets anders te dragen. Mijn eigen kledingstijl is baggyer, ik draag vaker broeken dan jurken. Bij Mabel heeft alles franjes en strikjes, zelfs de oorbellen. Zo kreeg ik een heel mooie witte jurk aan van Viktor&Rolf voor het trouwfeest van Friso en Mabel. Met grote strikken op de rug en een meterslange sleep – prachtig. Ik voelde me net een prinses, haha. Op de première droeg ik een mooie bruine zijden set met een matchend hoedje van mijn oma. Bij een koninklijke première hoort een hoed.”

“Ik ben heel blij en gelukkig met alles wat ik mag en kan spelen, en dat ik daarin kan kiezen. Stress heb ik niet vaak gehad. Misschien in het begin, maar nu vertrouw ik erop dat het altijd wel goedkomt. Al kan ik voor audities nog steeds nerveus zijn. Het lijkt mij heel leuk om meer in films te spelen, ook arthouse en personages die met zichzelf in de knoop zitten en dat camoufleren met humor. Ik heb niet per se de droom om te acteren in het buitenland, maar mocht er een mooi project langskomen dan doe ik dat supergraag. In het najaar ben ik te zien in een voorstelling van Florian Myjer over klassenongelijkheid. Acteren in zowel films en series als theater wil ik altijd blijven doen. Het kriebelt ook om zelf te schrijven en maken.”

“Ja, dat is moeilijk, daar kijk ik nu actief naar. Ik heb echt te weinig uren in een dag. Twee jaar geleden voelde ik ineens dat ik over mijn grenzen was gegaan. Ik ben daar nog steeds een beetje van aan het herstellen. In die tijd deed ik zoveel tegelijk: een serie, een tour van zeventig voorstellingen. En De joodse raad kwam uit met de daarbij horende intensieve pr. Er was bijna geen tijd voor vrije dagen en om alle prikkels te verwerken. Het was te zwaar, ik kreeg last van angsten en piekeren en was de hele tijd op mijn hoede. Het duurde een tijd voor ik dat durfde te benoemen. Dat constante aanstaan is geleidelijk minder geworden.”

“Ik probeer één project tegelijkertijd te doen en ervoor te waken dat ik aan mezelf voorbijga. Het helpt me om iets rustigs met mezelf te doen. Zoals een boek lezen, een boswandeling maken of naar de chimpansees in Artis gaan. En om mijn familie op te zoeken of een biertje te drinken met vrienden. Eind 2025 durfde ik drie maanden te blokken om vrij te zijn, toen ging ik anderhalve maand met mijn vriend naar Indonesië. Dat was geweldig. Ik wil meer reizen en herinneringen maken. Ik voelde me altijd heel verantwoordelijk voor een project, nu weet ik dat het ook goed is om dat niet de hele tijd te voelen.”