Ilse's ex is spoorloos 'Mijn kinderen vroegen waar papa was, ik moest zeggen dat ik het niet wist'

Ilse: “Mijn kinderen vragen soms nog: ‘Wanneer komt papa terug?’ Maar ik moet dan zeggen dat ik het niet weet. Tonio is al drieënhalf jaar verdwenen. Geen adres. Geen bericht. Niets. Hij is spoorloos. Vier jaar geleden vertelde ik hem dat ik wilde stoppen met ons huwelijk en een aantal maanden later was hij weg... Kalm klapte ik destijds mijn laptop dicht. Het was ochtend en ik werkte thuis. Tonio kwam net naar beneden. Na weer een nacht amper te hebben geslapen, wist ik: dit is het moment. ‘Ik wil met je praten.’ Zonder iets te zeggen, ging hij zitten. Afwachtend keek hij me aan. ‘Ik heb steeds het gevoel dat ik er alleen voor sta’, begon ik. ‘De kinderen, het huishouden, alle administratieve dingen rondom het bedrijf, mijn eigen fulltimebaan; ik doe het allemaal alleen. En ik trek dit niet meer. Ik wil ermee stoppen.’"

"Vragend wachtte ik zijn reactie af, maar hij reageerde amper. Uit ongemak begon ik te ratelen over hoe minimaal zijn betrokkenheid bij het gezin was. Normaal reageerde hij altijd met ‘Sorry, ik ga veranderen’, maar dit keer zei hij niets. Hij zat daar alleen maar, alsof hij wachtte tot hij weer weg mocht. Het voelde als een wrange bevestiging. Nadat ik zei dat hij beter naar zijn werk kon gaan, stond hij op en liep hij weg. Met een zucht opende ik mijn laptop om verder te werken. Het bijzondere was dat ik die dag weinig last had van onze kersverse break-up. Na zestien jaar was het echt helemaal klaar.”

Proefscheiding

“Ik ontmoette Tonio op mijn 21ste op een Italiaans resort waar we allebei werkten. Hij was knap en attent. Al snel was ik smoorverliefd. Na nog geen jaar verhuisden we samen naar Barcelona, zodat ik daar kon studeren. Tonio werkte als accountmanager in de ICT en we waren gelukkig samen. Door de economische crisis verhuisden we zes jaar later naar Nederland. Daar bouwden we verder aan ons leven en kregen we drie kinderen, die nu elf, tien en acht jaar zijn. In onze woonplaats begon Tonio een Italiaans restaurant. Ik hielp hem met zijn administratie. Daarnaast had ik een fulltimebaan als finance manager en hield ik thuis alle ballen in de lucht. Omdat Tonio dagelijks tot diep in de nacht werkte, deed ik veel alleen met de kinderen. Dat brak me steeds meer op. Als ik aangaf dat het me te veel werd, begreep Tonio dat. Hij zei dan dat hij meer zou helpen en dat we de taken beter zouden verdelen, maar twee dagen later was hij het alweer vergeten. Zo modderden we jarenlang aan. Op mijn initiatief gingen we in relatietherapie. We kregen het advies om leuke dingen voor elkaar te regelen, maar ik deed dat wel en hij niet. Het ging steeds slechter tussen ons. De therapeut stelde een proefscheiding van vier weken voor. Tonio verbleef bij een vriend en ik bleef thuis met de kinderen. In die periode merkte ik dat er weinig veranderde als hij er niet was. Alles liep gewoon verder en soms hadden de kinderen niet eens door of Tonio er wel of niet was.”

Broer en zus

“Waarom we het na die proefscheiding toch weer probeerden, weet ik niet precies. Misschien omdat we kinderen hadden. Dan zet je er niet zomaar een punt achter. Bovendien wist Tonio altijd precies wat hij moest zeggen om me over te halen. In de hoop elkaar weer te vinden, besloten we eind januari 2022 samen een week naar Mexico te gaan. Het zonovergoten resort met veel palmbomen en een strakblauwe zee waren prachtig. Maar wij? Wij leefden daar als vreemden. Hij zat vooral op zijn telefoon en ik bleef bij het zwembad toen hij zich niet lekker voelde en in onze hotelkamer bleef. Eenmaal thuis stortte Tonio zich opnieuw op zijn werk. Na een paar dagen wist ik: dit gaat nooit meer veranderen. Dat was het moment waarop ik definitief de knoop doorhakte.”

Bekijk ook

Claire Bender onthult grootste uitdaging van haar rol als Mabel in Máxima | Grazia

Afstandelijk

“In de eerste weken na onze breuk spraken we elkaar alleen kort over praktische dingen: de kinderen, school en werk, en hoe dat verder moest. Het contact was zakelijk. Emotioneel voelde het alsof hij er eigenlijk al niet meer was. Tot overmaat van ramp bekende Tonio kort na onze break-up dat hij al jaren een cocaïneverslaving had. Gek genoeg raakte dat me niet eens meer. Ik vroeg me vooral af: is dit nog een probleem dat ik voor je moet oplossen? En: wil je hiermee nu verantwoorden waarom je al die tijd zo afwezig was? Er viel geen echt gesprek met hem te voeren. Ook daarin voelde ik opnieuw hoe weinig hij er nog was. Ongeveer twee maanden na onze break-up vertrok Tonio uit huis. Op papier was er een ouderschapsplan, maar in de praktijk kwam hij zelden zijn afspraken na. Bovendien wist ik niet of hij onder invloed was als de kinderen bij hem waren, dus dit gaf veel onrust. Een klein jaar later verdween Tonio helemaal uit beeld. Zonder afscheid en zonder uitleg. Hij liet gewoon niets meer horen, ook niet aan de kinderen. Dat vond ik misschien nog wel het pijnlijkst: mijn kinderen vroegen waar papa was, en ik moest eerlijk zeggen dat ik het niet wist.”

Regie terug

“Inmiddels zijn we vier jaar verder. Met Tonio is er nog steeds geen contact. Ik heb geen idee waar hij is. Zijn restaurant bestaat niet meer en ik vermoed dat hij terug is naar Italië. In de tussentijd heb ik een nieuwe relatie gekregen. Gelukkig kunnen de kinderen het goed met hem vinden. Af en toe vragen ze naar hun vader en dan antwoord ik dat ik niet weet waar Tonio is en waarom hij geen contact opneemt. Dat is verdrietig, maar ook de realiteit. Als ik erop terugkijk, voel ik opluchting. Ik was al zo lang ongelukkig met Tonio. Op die ochtend aan de keukentafel nam ik de regie over mijn eigen leven terug. Dat was de beste beslissing ooit.”

*Wegens privacyredenen zijn de namen Ilse en Tonio gefingeerd. Hun echte namen zijn bekend bij de redactie.