F1-presentatrice Amber Brantsen: 'Ik weet precies bij wie ik die ene foute grap kan maken'

“Ik vind zelf ook dat ik best een coole job heb. Ik zit natuurlijk front row bij alle Formule 1-races, waardoor je ze echt van binnenuit beleeft. En ik vind het heerlijk dat ik als journalist alle vragen mag stellen die ik wil. Wanneer vlak voor de race de world leader wordt ingezet, moeten we met zo’n honderdtachtig landen allemaal op tijd klaar zijn. Ik krijg daar altijd een soort Eurovisiesongfestivalgevoel bij, want al die studio’s en presentatoren over de hele wereld werken allemaal naar dat ene moment toe.”

“Ik ben niet de pitreporter die alle coureurs en teambazen aanspreekt, ik zit in de studio. Alleen op Zandvoort stonden we zelf ook bij het circuit, dus dan tackelen we de coureurs die langskomen wel. Je merkt dat de een meer geeft dan de ander. Ik vind Charles Leclerc, Alex Albon en George Russell heel leuk. En Max natuurlijk, maar die spreek ik wel iets vaker, dus dan is het contact ook makkelijker.”

“Nee, het afgelopen eindejaarsinterview was in de bar van een hotel in Abu Dhabi. Als ik hem spreek, is hij meestal heel relaxed, omdat er dan niet meer zoveel druk op staat. Je ziet natuurlijk genoeg emotie in de auto of vlak na kwalificaties en races. Maar daarbuiten is hij heel chill. Ik vind het leuk dat hij altijd zo eerlijk is, Max heeft humor en ik kan hem alles vragen. Ik heb nog nooit gehad dat hij zei: ‘Wat zeg jij nou?’ of: ‘Daar ga ik niet op antwoorden.’”

“Jazeker. Toen zijn dochter Lily net geboren was, zei hij dat ze eruitzag als een kipfilet in de supermarkt. Dus later vroeg ik hem: ‘Is ze al een beetje bijgetrokken?’ Daar moest hij erg om lachen. Het gaat dan ook over luiers verschonen en hij is net verhuisd, dus ik vraag dan bijvoorbeeld: ‘Zoek je zelf je behang uit?’ Tijdens een eindejaarsinterview kun je dit soort vragen stellen, dat doen we niet op het circuit. Het is leuk om een beetje een inkijkje te krijgen in zijn leven. Hij weet ook dat ik het daarbij laat. Max is heel beschermend wat betreft zijn privéleven, dus ik vraag daar niet enorm op door.”

“Ik heb nooit het idee gehad dat ik niet serieus werd genomen, maar ik kwam als vrouw van het nieuws ineens met coureurs en oud-coureurs aan tafel te zitten, dus dan is het wel even: wie ben jij? Wat weet jij nou van de sport? En zit je wel een beetje op onze golflengte? In het begin was het heel erg aftasten van beide kanten. Maar inmiddels gaan we het vijfde jaar in en kunnen we lezen en schrijven met elkaar. Ik weet precies bij wie ik die ene foute grap kan maken.”

“Ja, het is wel grappig, want in het begin kreeg ik vooral berichtjes van vrouwen als: ‘Waar is dat jurkje van?’ Nu krijg ik best veel inhoudelijke vragen in mijn dm. Ik krijg ook regelmatig berichtjes van jonge vrouwen die een studieopdracht over ons programma of de Formule 1 maken. Bij Viaplay worden ze al een beetje gek van mij, want eigenlijk nodig ik ze altijd uit om een dagje mee te komen lopen. Ik weet uit eigen ervaring dat je in je carrière mensen nodig hebt die je een inzicht of een perspectief laten zien. En zeker bij meiden die zo enthousiast zijn, vind ik het leuk om ze die ervaring mee te geven.”

“Ik denk dat dat wel meevalt. Het vooroordeel is natuurlijk dat vrouwen vooral kijken of George Russell of Lando Norris een lekker ding is. Maar je doet ze echt tekort door te zeggen dat ze voor de knappe coureurs kijken. Een vette inhaalactie is ook voor vrouwen een vette inhaalactie. Misschien dat vrouwen iets meer oog hebben voor de intermenselijke relaties, de strijd tussen coureurs of het psychologische aspect. Dat is ook het aspect dat ik een beetje aan tafel wil brengen. Het is onzin dat autoracen vooral een mannensport is, dat is allang niet meer zo.”

“Oorzaak nummer één is dat het nog steeds een door mannen gedomineerde sport is. De analisten, commentatoren en experts zijn doorgaans mannen, en die hebben dus ook een mannelijke blik. Daarnaast zijn vrouwelijke racers best wel upcoming. Zij hebben nog niet echt vrouwelijke voorbeelden gehad en zijn ook niet met hun drie jaar door hun vader in een kart gezet. De mannen die je nu ziet, hebben zich door heel veel competities moeten vechten met heel zware concurrentie. Dat zijn de besten van de besten. De vrouwen ook, maar die komen uit een kleinere pool en het niveauverschil is nog groot.”

“De liefde voor die tak van sport moet bij veel mensen nog groeien. Het gaat nou eenmaal minder hard, sommigen vinden het niet zo spectaculair. Het is ook wel een kwestie van onbekend maakt onbemind, denk ik. Je krijgt dan de aloude discussie van: ‘Ja, maar vrouwen zijn minder sterk.’ Ik doe zelf crossfit op amateurniveau, en als ik dan kijk naar de vrouwen die meedoen aan wedstrijden, zou de winnaar Max Verstappen of Lewis Hamilton zo met één hand omhoog tillen. Ga me dus niet zeggen dat vrouwen niet sterk kunnen zijn.”

“Ik heb een heel lieve en goede partner, die het thuis opvangt als ik aan het werk ben. Hij werkt gewoon van maandag tot en met vrijdag, dus hij doet veel in het weekend. En ik heb weer de luxe dat ik buiten de weekenden veel vrij ben en met de kindjes kan zijn. Soms is het pittig met die gekke tijden, want de kleinste roept om drie uur ’s nachts gewoon om mama. Dan kan papa hem wiegen tot hij een ons weegt, maar dan moet toch mama uit bed komen.”

“Dat is het eerste wat erbij inschiet. Soms is het: o, hoi, ik ben je partner, ik ben er ook nog. Als we samen iets willen doen, moeten we dat echt plannen. En dan het liefst op een moment dat je niet allebei kapot bent. Als ik eens een weekend vrij ben, zeg ik ook vaak tegen Rachid: ‘Pak jij deze middag even voor jezelf.’ Maar dan wil ik ook graag één middag lekker als gezin iets doen, dat is ook belangrijk. Soms moet je ook gewoon die oppas bellen en even samen de hort op.”

“Ik probeer drie keer per week crossfit te doen. Dat is echt een fijne uitlaatklep; lekker even helemaal kapotgaan. En ik heb een eigen videopodcast, Onder druk, waarin ik mensen spreek over wat zij als druk ervaren, hoe zij ermee omgaan, wat ze daarvan hebben geleerd, hun falen, et cetera. Dat is echt mijn passieproject. Ik ben heel breed geïnteresseerd in wat mensen beweegt en vind hierin zo’n creatieve uitlaatklep.”

"Ik ga zelf best wel lekker op werkdruk en deadlines. Van de adrenaline die dan vrijkomt, word ik alleen maar scherper en gefocuster. Wat ik zelf als druk ervaar, is de juiste balans vinden tussen werk en privé. Dat niet mijn werk altijd mijn beste versie krijgt en ik kapot thuiskom, of juist andersom. Ook voel ik wel de druk of ik het goed doe als moeder. Kom ik met genoeg energie op mijn werk na weer een gebroken nacht? En zorg ik wel goed genoeg voor mezelf? Al hoort dit ook een beetje bij de fase waar ik nu in zit in mijn leven, dus ik probeer het maar een beetje te omarmen.”