Marieke: “Verbaasd keek ik hoe Samuel in de auto opeens een andere afslag nam. Ik had het net bij mij thuis met hem uitgemaakt en we waren onderweg naar het café waar we tijdens onze negen maanden samen regelmatig waren geweest. Achteraf gezien misschien niet zo slim, maar Samuel reageerde zo aangeslagen op onze break-up. Uit medelijden was ik bij hem in de auto gestapt om nog één laatste drankje als afsluiter te doen. ‘Moeten we niet die kant op?’ vroeg ik, toen ik zag hoe hij de andere kant op reed. Strak staarde hij voor zich uit. ‘O shit, ja, sorry’, mompelde hij. Even later nam hij wéér de verkeerde afslag. ‘Wat doe je?’ zei ik. Deed hij dit nou expres? Het café was maar vijf minuten rijden en we waren inmiddels op de ringweg. ‘Ik moet nog even verf halen’, zei hij nonchalant, terwijl hij richting de snelweg reed. ‘Wat?’ zei ik. ‘We zouden alleen wat drinken. Ik wil helemaal geen verf halen.’ Samuel zei niets en gaf extra gas. Dat maakte me woest.
Dit was typisch Samuel: zijn zin doordrukken en niet luisteren. ‘Hallo?’ zei ik. ‘Dit was niet de afspraak. Laat me eruit.’ ‘Blijf gewoon even zitten’, zei hij geïrriteerd. Op dat moment wist ik dat hij me niet zou laten gaan. Bang was ik toen nog niet, wel woedend. Hoe haalde hij het in zijn hoofd om mij tegen mijn wil mee te nemen? En waar gingen we naartoe? Omdat we te hard reden om uit te stappen, probeerde ik rustig te blijven. Ik moest de verstandige zijn, zei ik tegen mezelf. Wat hij ook van plan was…”
De druppel
“Dat ik het uitmaakte, was hard bij Samuel aangekomen. We leerden elkaar negen maanden daarvoor via Tinder kennen. In het begin was alles leuk en licht. We praatten en lachten veel en hij was attent. Ook de seks was goed. Toch voelde ik vanaf het begin al twijfels. Samuel leefde heel anders dan ik: hij was impulsief, intens en altijd aanwezig. Waar ik ruimte nodig had, wilde hij juist constant samen zijn. Die verschillen benauwden me steeds meer. Hij wilde overal bij zijn, ook bij momenten die ik voor mezelf of met mijn kind wilde houden. Toen hij boos werd omdat ik alleen met een vriendin en mijn kind ging eten, wist ik: dit gaat niet goed. Ik voelde me gecontroleerd en dat mondde uit in een grote ruzie. Daarna besloot ik: dit is niet de relatie die ik wil.”
Wanhoopspoging
“Toen we op de snelweg reden, sloeg de woede in mij om in paniek. Mijn hart bonsde in mijn keel. Waar gingen we in godsnaam naartoe? ‘Laat me er nú uit’, riep ik, maar Samuel reageerde niet. Uit wanhoop trok ik aan het stuur en ineens begon hij te schreeuwen. ‘Ben je gek geworden?! Straks krijgen we een ongeluk door jou!’ ‘Door mij?’ gilde ik. ‘Door jou! Ik wil hier niet zijn!’ Hij zuchtte hard en belde opeens via zijn dashboard zijn moeder. Een kleine, oude en vriendelijke vrouw die ik een paar keer had gezien. ‘Mam’, zei Samuel gejaagd tegen zijn moeder. ‘Ik zit met Marieke in de auto. Ze heeft het net uitgemaakt en ik snap niet waarom. We komen nu naar je toe. Praat alsjeblieft met haar.’ Zijn moeder mompelde alleen iets van ‘Oh...’ en ik schaamde me dood. Was dit zijn plan? Mij meenemen naar zijn moeder, zodat zij mij kon overtuigen? Ik wilde haar hier helemaal niet bij betrekken. In een poging zijn moeder niet overstuur te maken, begon ik ook tegen haar te praten. ‘Sorry mevrouw, dit is niet wat ik wil. Ik wil hier ook niet eens zijn, maar ik mag de auto niet uit.’ Terwijl ik het mezelf hoorde zeggen, besefte ik hoe idioot het klonk. Ik was een volwassen vrouw, maar werd ‘ontvoerd’ naar de bejaarde moeder van mijn kersverse ex. Hoe gestoord de situatie ook was, voor mijn eigen veiligheid besloot ik de rit op de snelweg uit te zitten.”
Kalmerend effect
“Toen we aankwamen bij het appartement van Samuels moeder, stond ze ons op straat al op te wachten. Terwijl Samuel uitstapte en zijn stoel naar voren deed om zijn moeder achter te laten instappen, probeerde ik snel mijn autodeur te openen. Dit was mijn kans om weg te komen, maar Samuel had het door en greep mijn arm beet. ‘Mam, praat met haar’, zei Samuel. Zijn stem klonk gebroken. Op dat moment besefte ik dat hij totaal in paniek was. Het was net een kleine jongen die van zijn fiets was gevallen en troost zocht bij zijn moeder. Gelukkig bleef zijn moeder rustig. ‘Marieke, wij gaan jou nu samen naar huis brengen. Maak je geen zorgen, je komt netjes thuis.’ Tegen Samuel zei ze niet veel, maar toen ik zag dat hij door de aanwezigheid van zijn moeder rustiger werd, kalmeerde ik ook. De hele rit naar huis legde ik aan haar uit waarom ik het had uitgemaakt met Samuel. Zonder veel te zeggen, luisterde hij mee.”
Nooit meer
“Eenmaal voor mijn huis wist ik niet zo goed wat ik moest zeggen. Ik had zo met Samuels oude moeder te doen, dat ik haar uit beleefdheid vroeg of ze misschien een kopje thee wilde drinken. Een aanbod dat ze graag aannam. Voor ik het wist, zat ik dus met Samuel én zijn moeder op mijn bank. ‘Sjonge, wat kan jij drama maken, zeg’, grapte Samuel vervolgens, terwijl hij van zijn thee nipte. Ik kon er niet om lachen... Wat mij tijdens mijn relatie met Samuel mankeerde, weet ik niet, maar ineens realiseerde ik me dat hij compleet gestoord was. En dat het ook heel anders had kunnen aflopen. Voor de laatste keer legde ik aan Samuel en zijn moeder uit waarom ik een punt achter onze relatie zette. Ook verzamelde ik direct al zijn spullen en gaf die aan hem mee. Samuel vond het overdreven, maar ik hoefde hem nooit meer te zien. Dat hij me daarna nog maanden belde en appte ‘om te kijken hoe het ging’, was te verwachten. Uiteindelijk blokkeerde ik hem overal. Sindsdien heb ik geen contact meer met hem. Een nieuwe relatie hoeft voor mij voorlopig niet. Ik date nog wel, maar ben een stuk voorzichtiger met het openstellen van mijn hart. Dit wil ik echt nooit meer meemaken.”
*Wegens privacyredenen zijn de namen van Marieke en Samuel gefingeerd. Hun echte namen zijn bekend bij de redactie.
Dit verhaal komt uit de nieuwste Grazia. Nu in de winkel en te bestellen via Tijdschrift.land.