Het nieuwe hoofdstuk van Hilary Duff: 'Ik heb eindelijk het gevoel dat ik dit op mijn manier mag doen'

Het voelde jarenlang bijna als een running joke onder millennials: wanneer komt Hilary Duff de popindustrie redden met nieuwe muziek? Fans vroegen het haar onder Instagram-posts, draaiden Metamorphosis – en oké, ook Lizzie McGuire-soundtrack What dreams are made of – grijs en bleven ondertussen hopen dat ze de hints een keer oppikte. En toen was daar in februari eindelijk het moment: Luck… or something verscheen, haar zesde studioalbum en eerste nieuwe plaat in meer dan tien jaar. De aankondiging ging gepaard met nieuwe singles, Mature en Roommates, vier intieme shows die in no-time uitverkocht waren, de belofte van een docuserie én een wereldtour.

Dit artikel komt uit de nieuwste Grazia. Nu in de winkels en online te bestellen!

Eerlijk verhaal

Toch voelt het niet als een comeback, maar eerder alsof ze gewoon weer haar plek in de showbusiness inneemt. Hilary is namelijk nooit weggeweest. Ze acteerde, produceerde, schreef kinderboeken, werd moeder en bouwde een leven op dat niet draaide om hitlijsten of awards. Wat ontbrak was haar stem als popster – en voor een generatie die opgroeide met megahits als So yesterday en Come clean voelde dat hoofdstuk onafgemaakt. Zelf zegt ze dat de titel Luck… or something haar antwoord is op de vraag die ze al jaren krijgt: hoe ze toch zo ‘gewoon’ is gebleven, ondanks haar succes als tienerster? “Mensen vragen mij zó vaak hoe ik mezelf ben gebleven terwijl ik opgroeide in deze industrie”, zegt Hilary. “Die titel is eigenlijk mijn antwoord. Een deel was geluk, een deel was denk ik gewoon wie ik ben als persoon. En in die ‘… or something’ zit alles wat ik onderweg heb meegemaakt. Zonder dat was ik deze versie van mezelf niet.”

Luck… or something is daarmee minder een knipoog en meer een eerlijk verhaal over hoe een Disneyicoon volwassen werd. Ja, er zat geluk bij. Maar ze werkte ook keihard, maakte haar eigen keuzes, nam pauzes wanneer dat nodig was en durfde soms juist níét mee te bewegen. Een bold move in een industrie die verwacht dat je altijd relevant blijft.

Ander leven

Haar laatste album Breathe in. Breathe out. verscheen in 2015 – een periode die nu voor Hilary voelt “als een heel ander leven.” Alles draaide toen om hits, om samenwerken met grote namen en om laten zien dat ze haar plek als volwassen artiest kon innemen. “Ik probeerde echt van alles”, zegt ze daar nu over. “Maar ik wist eigenlijk nog helemaal niet welke richting ik op wilde.” Als ze erop terugkijkt, voelt ze vooral veel liefde voor het werk dat ze toen maakte – én voor de versie van zichzelf die dat allemaal probeerde uit te vogelen. Tegelijk hoort ze ook de onrust terug. “Ik was zó zoekende naar wie ik was”, zegt ze. “En ik denk dat je dat ook hoort in die muziek. En niet altijd op een goede manier.” In de jaren daarna kwam haar leven er anders uit te zien. Niet omdat ze klaar was met muziek, maar omdat ze een nieuwe job kreeg: die van moeder. Ze bouwde een rustiger bestaan op en ontdekte hoe het voelt om niet constant te hoeven presteren. Muziek verdween niet, maar kreeg een andere plek. Met minder bewijsdrang kwam er ruimte voor meer persoonlijkheid. “Ik wist altijd dat ik weer muziek zou maken. Maar ik wilde wachten tot het goed voelde.” Dat moment is nu. “Ik heb zoveel meer levenservaring. Ik kan dit eindelijk doen op een manier die echt bij mij past.”

Bekijk ook

Jessie Buckley: 'Tijdens het filmen van Hamnet voelde ik dat ik moeder wilde worden' | Grazia

Meer mildheid

Met Mature opende ze dit nieuwe hoofdstuk, een nummer waarin ze terugkijkt op haar jongere zelf. De single schreef ze samen met haar hubby, Grammy-winnende songwriter en producer Matthew Koma, en hitmaker Madison Love, die eerder werkte met Addison Rae, Lady Gaga en Selena Gomez. In de eerste week tikte het nummer wereldwijd al meer dan vijf miljoen streams aan – een duidelijk signaal dat ze gemist werd. “Mature voelt voor mij als een gesprek tussen wie ik nu ben en wie ik toen was”, vertelt Hilary. “Ik kijk nu op mezelf terug met veel meer mildheid. Niet met schaamte, maar met begrip. Ik dacht toen dat ik zó volwassen was”, zegt ze lachend. “En nu denk ik: oh honey… je had echt nog geen idee wat er allemaal zou komen.”

Ze noemt het nummer dan ook ‘autofictie’. “Het is gebaseerd op echte ervaringen, maar ik heb er genoeg afstand van genomen om er speels naar te kunnen kijken. Dat vond ik belangrijk. Ik wilde eerlijk zijn zonder dat het zwaar werd.” Die balans hoor je terug: het nummer is catchy en dansbaar, maar met inhoud. In de videoclip kijkt Hilary naar een versie van zichzelf die optreedt. Het beeld is bewust confronterend. “Ik wilde onderzoeken of ik vroeger echt mezelf was, of dat ik vooral speelde wat anderen van me verwachtten”, legt ze uit. “Het voelde soms surrealistisch, maar ook bevrijdend om daar letterlijk naar te kijken.”

Kwetsbaarheid

Diezelfde kwetsbaarheid voelde ze ook toen ze begin dit jaar voor het eerst in ruim tien jaar weer het podium opging. Ze begon met een minitour, Small Rooms, Big Nerves, langs vier kleinere zalen in Londen, Toronto, New York en Los Angeles. “Ik was zó zenuwachtig”, vertelt ze. “Ik vroeg me oprecht af: zitten mensen hier wel op te wachten? Wat als niemand komt opdagen?” Het antwoord kwam sneller dan ze had durven hopen. De kaartverkoop ging door het dak en alle shows waren binnen een paar minuten uitverkocht. “Toen ik die ticketcijfers zag, dacht ik alleen maar: dit kan niet over mij gaan. Het voelde als een out-of-body experience.”

De vraag bleek zo groot dat er vrijwel meteen een Las Vegas residency van zes shows werd toegevoegd, die eveneens in recordtempo uitverkocht raakte. Tijdens haar laatste show in Los Angeles kondigde ze eindelijk haar wereldtour aan. Wat haar het meest raakt, is wie er vooraan staat. “Ik heb fans die ik al ken sinds ik negen of tien was. We zijn samen opgegroeid. We hebben allemaal zoveel meegemaakt, en nu zien we elkaar weer, maar dan als volwassenen. En er is zoveel veranderd. De laatste keer dat ik optrad hadden we nog niet eens mobiele telefoons met camera!”

Wat haar comeback extra bijzonder maakt, is dat Hilary niet probeert haar succes uit de zero’s te herhalen, maar juist laat horen wie ze nu is. “Ik heb het voorrecht gehad om veel voor mensen te betekenen in een bepaalde fase van hun leven”, zegt ze. “Ik ben er klaar voor om hen weer te ontmoeten als de vrouw die ik nu ben.” Die volwassenheid hoor je ook in nummers als Roommates en We don’t talk. Liedjes over lange relaties: communicatie die schuurt en ingewikkelde familiebanden. “Op deze leeftijd hebben we allemaal een rugzakje. Toxische relaties, worstelingen met mentale gezondheid, angsten, kinderen krijgen en opvoeden terwijl je zelf ook nog zoekende bent – dat wilde ik laten horen.” Ze weet dat haar muziek minder zoet klinkt dan vroeger. “Maar het is wel eerlijker”, zegt ze. “En ik denk dat dat nu beter past. Bij mij, en bij de mensen die naar me luisteren.”

Bekijk ook

Sky Lemmer over rol in Loverboy-film: 'Sommige scènes voelde ik in mijn hele lijf' | Grazia

Drama mom group

Met de hernieuwde aandacht komt ook extra nieuwsgierigheid naar haar privéleven. De afgelopen maanden werd online volop gespeculeerd over spanningen binnen haar sociale kring, waaronder de band met haar zus Haylie en drama binnen haar beroemde mom group, waar onder anderen Meghan Trainor en Mandy Moore onderdeel van zijn. Hilary koos ervoor om daar niet publiekelijk op te reageren – een keuze die past bij waar ze nu staat. “Ik heb altijd een goed gevoel gehad bij mensen”, zegt ze. “En soms betekent dat ook dat je afstand moet nemen. Niet uit boosheid, maar om jezelf te beschermen. Vroeger voelde ik misschien druk om dingen uit te leggen of recht te zetten, maar dat doe ik nu niet meer.”

Ook over het drama rond haar vriendinnengroepje van moeders, waarbij inmiddels ex-lid Ashley Tisdale de media opzocht om te vertellen hoe “toxic” de groep zou zijn, bleef ze bewust vaag. “Vriendschappen veranderen nu eenmaal”, zei ze eerder. “Zeker in deze fase van je leven. Iedereen groeit op in zijn eigen tempo.” Ze gaat ook relaxter om met de media-aandacht. “Niet alles uit mijn privéleven hoeft publiek te worden. Ik heb geleerd dat ik niet overal op hoef te reageren.” Later dit jaar verschijnt ook Hilary’s docuserie, waarin kijkers haar volgen tijdens haar terugkeer naar de muziek, terwijl thuis het leven gewoon doorgaat. Ze is opvallend eerlijk over hoe spannend het is en hoe anders alles voelt dan vroeger. “Ik ben niet meer dat meisje van zestien dat tussen tv- of filmopnames door naar de studio rent om nog even snel een nummer op te nemen. Ik heb eindelijk het gevoel dat ik dit helemaal op mijn manier mag doen.” En misschien is dat precies wat deze comeback zo sterk maakt. Hilary is niet terug om iets te bewijzen, ze is terug omdat het klopt. Voor haar, voor haar publiek én voor deze fase in haar leven.