Eveline: 'Hij maakte het uit, maar we sliepen nog maanden in één bed'

Eveline: “Grieperig lag ik op de bank. Ik probeerde een Netflixserie te kijken, maar ik voelde me zo beroerd dat ik de tv weer uitzette. ‘Je hebt het wel goed aangevoeld’, zei Bas opeens, die naast mij op de bank zat. ‘Ik voel de liefde niet meer.’ Verward keek ik hem aan. Waar had hij het over? Maar eigenlijk wist ik het al. Het liep al een tijdje niet lekker tussen ons en daar had ik meerdere keren terloops iets over gezegd. Het gekke was dat ik steeds niet verder kwam dan: ‘Je doet anders’, terwijl ik zelf ook niet precies wist wat er aan de hand was. Het was meer een gevoel, een soort onderbuikgevoel, dat tijdens onze vakantie op Curaçao een maand daarvoor ook al naar voren was gekomen. We hadden het op Curaçao wel leuk, maar er was duidelijk geen spark meer. Het voelde meer vriendschappelijk tussen ons, alsof ik met een collega op reis was. En eenmaal thuis gebeurden er dingen waar ik mijn vraagtekens bij kreeg. Zoals mijn verjaardag, waarop hij de hele middag amper iets tegen me zei en met zijn rug naar me toe zat. Of toen hij ineens twee avonden tot heel laat met vrienden wegbleef, terwijl hij normaal altijd thuis was met mij. Echt praten deden we er niet over; we wisten allebei niet goed hoe we dat moesten doen.”

Samenwonen na relatiebreuk

“Verstijfd liet ik zijn woorden op de bank op me inwerken. ‘Ik wil je geen pijn doen’, zei Bas met tranen in zijn ogen. ‘Ik vind het heel moeilijk, maar ik denk dat dit het beste is.’ Ik knikte. Hoewel ik niet degene was die wilde stoppen, voelde ik op dat moment wel dat hij gelijk had. Ergens wist ik al langer dat het niet meer werkte, hoe pijnlijk dat ook was. Boosheid voelde ik niet, wel verdriet omdat ik besefte dat het echt over was. ‘Oké’, zei ik. ‘Dan is het klaar. We gaan het stap voor stap regelen.’ Hij boog zich voorover om me te knuffelen en ik legde mijn hoofd op zijn schouder. Ondertussen dacht ik terug aan hoe het tien jaar daarvoor allemaal was begonnen. We hadden elkaar leren kennen via zijn vriend, met wie ik eerst een relatie had. Toen ik Bas ontmoette, was er meteen een enorme aantrekkingskracht tussen ons. Niet handig, maar wel onmiskenbaar. We probeerden afstand te houden, maar dat lukte niet. Uiteindelijk maakte ik het uit met mijn toenmalige vriend. Na een tijdje kregen Bas en ik een relatie. Na drie jaar woonden we samen en nog eens drie jaar later kochten we ons droomhuis. We waren toen al lange tijd bezig om zwanger te worden en begonnen met vruchtbaarheidsbehandelingen, maar zonder resultaat. Al die hormonen en teleurstellingen hadden zeker hun weerslag op ons. Het hele traject was zo intens dat het soms moeilijk was om nog lichtheid te voelen in onze relatie, maar ik had er inmiddels ook vrede mee als we samen zouden blijven zonder kinderen."

"Die avond zeiden we niet veel meer tegen elkaar. Omdat ik me hondsberoerd voelde, ging ik vroeg naar bed. En na lang twijfelen besloot Bas te gaan sporten, zoals hij elke week deed. In bed viel ik direct in slaap. Energie om te huilen had ik niet. Dat Bas later naast me in bed kroop, merkte ik niet eens. Maar toen we de volgende ochtend wakker werden, kwam meteen het besef. We hadden onze relatie beëindigd en toch lagen we naast elkaar alsof alles nog normaal was. Het voelde vreemd, maar ook vertrouwd: tien jaar samen laat je niet in één nacht los.”

Bekijk ook

Is monogamie nog van deze tijd? Jongeren kiezen steeds vaker voor een andere relatievorm | Grazia

Rouw om een onvervulde kinderwens

“De volgende ochtend spraken we vooral praktische dingen door. Wie waar ging wonen en hoe we dit wilden aanpakken zonder elkaar pijn te doen. Omdat Bas meer verdiende dan ik en de hypotheek alleen kon dragen, was het logisch dat ik zou verhuizen. ‘Maar je hoeft niet meteen weg hoor’, zei hij. ‘Neem de tijd.’ De drie maanden daarna woonden we nog samen. We sliepen zelfs in één bed, maar wel met meer ruimte tussen ons in. Alles ging in goed overleg, zonder ruzie of verwijten. En toen ik na een paar maanden een huurwoning had gevonden, hielp hij met verhuizen. Het was verdrietig, maar we wisten allebei dat dit het juiste keuze was. Toen ik uiteindelijk de deur achter me dichttrok, voelde het alsof ik een heel leven uitademde. Ook kwam er ruimte om stil te staan bij iets wat ik jarenlang had weggeduwd: mijn onvervulde kinderwens. De hormonen, de terugplaatsingen, de teleurstellingen: eindelijk kon ik alles doorvoelen. Iets wat enorm opluchtte. Later sprak ik hier nog eens met Bas over. Ik zei dat ik het jammer vond dat we destijds nooit echt hadden gerouwd om ons gezamenlijke verlies. Hij kreeg tranen in zijn ogen en zei dat hij dat hij dat ook voelde, maar nooit wist hoe hij het moest benoemen. Het was fijn dat we dat alsnog konden delen.”

Dankbaar voor de vriendschap

“Inmiddels zijn we twee jaar verder en nog steeds vrienden. We spreken een paar keer per jaar met elkaar af. Dat is altijd gezellig. We geven nog steeds om elkaar, maar alles is volledig platonisch. Na een aantal maanden kreeg ik een nieuwe relatie en Bas ook, al is die van mij inmiddels voorbij. Hij is nog steeds gelukkig met zijn vriendin en dat gun ik hem ook. Zijn vriendin heeft al kinderen en Bas heeft, net als ik, geen kinderwens meer. Dat hoofdstuk is voor ons allebei echt afgesloten. Als ik terugkijk op onze tijd samen, voel ik vooral warmte. Ik mis Bas niet als partner, maar ik ben wél dankbaar voor wat we hadden. Hij betekent heel veel voor mij en dat zal altijd zo blijven.”

*Wegens privacy redenen is de naam van de ex van Eveline gefingeerd. Zijn echte naam is bekend bij de redactie.