Melissa Pieters deed een Ironman: 'De euforie die ik na mijn kwart-triatlons had, bleef uit'

“Ik was zeven toen ik met hockey begon. Jarenlang speelde ik bij mijn jeugdclub en op mijn 24e stroomde ik door naar de Hoofdklasse. Hockey was alles voor mij, maar toen ik rond mijn 28e voelde dat ik mijn plafond had bereikt, stopte ik. Ik was toe aan iets nieuws. Na mijn studie Bewegingswetenschappen ging ik aan de slag als personal trainer. In de sportschool waar ik werkte, vertelde de eigenaar vaak over triatlons. Ik kende alleen de extreme Ironmanraces van social media. Dit is een triatlon waarbij je 3,86 kilometer zwemt, 180,2 kilometer fietst en 42,195 kilometer hardloopt. Maar toen ik hoorde dat je ook kwart-triatlons kunt doen (1,5 kilometer zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer hardlopen, red.), begon er iets te kriebelen. Het leek me spannend om het een keer te proberen en ik begon met een collega doelgericht te trainen.”

Gemotiveerd

“Een jaar later deed ik mijn eerste kwart-triatlon in Amsterdam. Vooral het zwemmen vond ik spannend, omdat ik geen sterke borstcrawl had. Maar het ging beter dan verwacht. Na de finish voelde ik vooral verbazing: mijn lichaam kon dit gewoon. Hoewel ik topfit was door hockey, was duursport nieuw voor mij: ik was geen sterke zwemmer en had bij lange hardloopafstanden altijd rugklachten, maar dit ging goed. Daarom voelde die eerste kwart-triatlon heel bijzonder. Die bevestiging smaakte naar meer. In 2023 deed ik daarom opnieuw mee. En die ging nog beter. Omdat mijn nieuwsgierigheid naar lange afstanden groeide en ik veel op duurvermogen trainde, liep ik eind 2023 de marathon van Valencia (42,2 kilometer, red.). Dat was wel even andere koek dan tien kilometer rennen bij de kwart-triatlon. Hoewel het fysiek zwaarder en mentaal intenser was, motiveerde het ook. Ik dacht: misschien kan ik ooit een hele triatlon doen. Toch kwam het er niet van, omdat ik in diezelfde periode ook in een tweede sportschool als trainer startte en me daar meer ging verdiepen in CrossFit. Maar die hele triatlon bleef wel in mijn hoofd zitten. Begin 2025 besloot ik om ervoor te gaan. Samen met de collega met wie ik ooit begon, schreef ik me in voor een Ironman-wedstrijd in Emilia-Romagna in Italië.”

Eyeopener

“Wat volgde, was een intensief trainingsprogramma. Elke dag zwom, fietste of rende ik meerdere uren achter elkaar. Omdat mijn collega en ik andere werktijden hadden, trainde ik het grootste gedeelte alleen. Dat vond ik soms lastig en eenzaam. Ik miste mijn vrienden. Om niet te veel momenten met ze te missen, probeerde ik zoveel mogelijk te combineren. Zo fietste ik bijvoorbeeld (vaak met grote omwegen van soms wel 90 kilometer) naar de hockeywedstrijden van mijn broertje of vriendinnen om ze aan te moedigen. Of ik liep ’s ochtends vroeg lange afstanden om later op de dag met vrienden af te kunnen spreken. Hoe dichterbij de Ironman-wedstrijd kwam, hoe zwaarder het mentaal werd. Mijn agenda bestond alleen nog maar uit trainen, werken en slapen. Ik zei steeds vaker nee tegen sociale dingen en vroeg me regelmatig af waar ik het voor deed. Maar opgeven wilde ik niet."

"Eenmaal in Italië voelde ik geen zenuwen, maar vooral opluchting dat het bijna voorbij was. Toch probeerde ik er tijdens de race van te genieten. Ik keek om me heen op de fiets en dacht: wow, ik doe dit toch maar. Maar de euforie die ik na mijn kwart-triatlons had, bleef uit. Pas later begreep ik waarom: ik vind er geen klap aan zonder mijn vrienden, ik ben toch meer een teamsporter dan ik dacht. Al die uren alleen trainen, hadden me echt opgebroken."

Bekijk ook

Gymproof beautyguide: De do's en don'ts voor make-up tijdens het sporten | Grazia

"Na de Ironman deed ik drie weken helemaal niets. Ik had totaal geen energie of motivatie meer. Daarna begon het langzaam te kriebelen. Ik wilde weer sporten, maar dan wel mét anderen, want plezier en verbondenheid zijn voor mij belangrijker dan extreme prestaties. Daarom train ik nu weer veel met vriendinnen en doe ik binnenkort met hen mee aan Hyrox en een GymRace. Ook doe ik met een vriendenteam deze winter mee aan een zaalhockeycompetitie. Mezelf uitdagen vind ik nog steeds geweldig, maar alleen als ik het kan delen met vrienden. Wat ik van mijn triatlonavonturen heb geleerd, is dat alles maakbaar is. De vraag is alleen: tegen welke prijs? Voor mij draait sport uiteindelijk om energie, plezier en de mensen om me heen. Daar word ik het gelukkigst van.”

Of het nu gaat om gewichtheffen, Hyrox of triatlons: Rebecca, Bo en Melissa bewijzen dat echte kracht zowel fysiek als mentaal is. Je leest hun verhalen in de nieuwste Grazia. Nu in de winkel en te bestellen via Tijdschrift.land!