Tarikh Janssen: 'Als de rollen niet op mijn pad komen, dan creëer ik ze zelf'

Je bent te zien in de nieuwe romcom Verliefd op Curaçao. Daar ben je geboren. Voelde het als thuiskomen?

“Jazeker. Ik heb het die zes weken super naar mijn zin gehad. Het was extra fijn omdat het een samenwerking is met de lokale mensen op Curaçao en er ook Papiaments in de film wordt gesproken", vertelt Tarikh in de nieuwste Grazia. "De regisseur gaf me veel vrijheid, zo kreeg mijn personage een snor omdat ik dat wilde. Het verhaal gaat over verschillende mensen die op zoek gaan naar de liefde tijdens een singlesreis. Ik denk dat mensen die het zien zin krijgen om naar Curaçao te gaan, het is écht een gezellige, grappige en happy film.”

Wie speel jij?

“Ik speel Ozzie, een succesvolle kunstenaar uit Curaçao. De inspiratie voor mijn personage is de Curaçaose kunstenaar Felix de Rooy, een goede vriend van me. Zijn charisma heb ik meegenomen. Verder is hij een overbezorgde vader, die zijn puberdochter – die in het hotel gaat werken – in de gaten houdt. Ozzie heeft zijn schaduwkanten, zo is hij streng en vertrouwt hij het mannelijke geslacht niet. Maar hij zoekt altijd de connectie met zijn dochter op. In de film geniet hij van vrouwelijk schoon, maar uiteindelijk ontmoet hij wel een vrouw waarin hij zijn soulmate vindt.”

Herken je je in je personage?

“Ik heb twee dochters van vier en twee en ben niet overbezorgd. Maar ik schrik wel van wat er nu allemaal gebeurt rondom femicide. Als mijn dochters ouder zijn, ga ik ze wel op de Braziliaanse vechtsport jiujitsu zetten. En als ze uitgaan, ben ik de vader die zegt: ‘Dat is goed, maar ik kom je wel ophalen met de auto.’ Net zoals mijn vader dat bij mijn jongste zusje deed. Ik kan me grotendeels met Ozzie identificeren. Hij is een charmeur, ik denk dat dat ook in mij zit.”

Is er een scène die je extra is bijgebleven?

(lachend) “Op een gegeven moment hadden Isa (Hoes, red.) en ik een scène tijdens een zonsondergang op het mooie strand van Boca Samí. We moesten spelen dat we blij waren, veel lachen en in het water springen, maar vanbinnen ging ik kapot. Isa had geen moeite maar ik… Ik vond het fucking spannend. Toen het steeds donkerder werd, dacht ik: straks komen er haaien. Sinds kinds af aan vind ik het al spannend om in de diepe zee te springen.”

Bekijk ook

Winning Wednesday: 5x 2 tickets voor licht- en muziekshow Enlightenment | Grazia

Terwijl je vroeger dacht aan zwemmer worden...

“Ik was er heel goed in en was zelfs kampioen van Curaçao. Ik weet niet of ik per se zwemmer wilde worden, maar deed het wel vanaf mijn vierde. Mijn zusje en ik trainden elke dag. Trainen vond ik saai, maar de uitdaging van een wedstrijd vond ik fijn. Op mijn zeventiende voelde ik dat ik liever student wilde zijn, uitgaan en op kamers gaan. Ik verhuisde naar Rotterdam en er ging een wereld voor me open. Ik dacht aan de directeur van mijn basisschool, die vanwege mijn rol in de schoolmusical tegen me zei: ‘Jij moet later cabaretier worden.’ In Rotterdam ontdekte ik de Theaterschool, een walhalla met al die dansende en zingende mensen in middeleeuwse kostuums. Ik wist weinig van die wereld, maar wilde er wel bij horen. Toen ik werd aangenomen, sprong ik een gat in de lucht. Ik ging werken in de Schouwburg en zoveel mogelijk voorstellingen bekijken. En vervolgens naar de Toneelacademie Maastricht. Acteren was voor mij vrijheid, ik had geen plan B.”

Rond je dertigste heb je wel even getwijfeld om hiermee door te gaan, toch?

“Ik heb wel vaker getwijfeld. Maar toen had het ermee te maken dat ik inhoudloze rollen speelde. Ik werd altijd alleen gecast als de mooie jongen, waar een personage bijvoorbeeld vreemd mee ging, vaak was dat voor romcoms. Ik had ook wel eens dat ik als enige man van kleur werd gecast terwijl de rest van de cast wit was. Ik ben blij dat dat nu aan het veranderen is. Al ben ik niet helemaal tegen typecasting, zolang het maar niet alleen om de buitenkant gaat. Daarbij was ik altijd heel erg bezig met wat de regisseur wil zien, in plaats van wat ik wil.”

Je zat in die tijd niet lekker in je vel...

“Ik was heel ongelukkig en zwaarmoedig. Ik besloot om een jaar achter de bar te gaan werken. In het begin was dat moeilijk en twijfelde ik aan mezelf: heb ik al die jaren zo fout naar mezelf gekeken? Ben ik niet goed genoeg? Waarom hebben anderen wel werk? Maar uiteindelijk hielp het om een klein gezelschap aan mensen om me heen te verzamelen, die me steunden en in me geloofden, en om veel te sporten en wandelen. Het barwerk deed me ook goed. Het heeft iets nederigs, daardoor bleef ik met beide benen op de grond. Ondertussen volgde ik acteercursussen, bleef ik voorstellingen en films kijken en dromen. Ik geloof erin dat je uiteindelijk je kracht vindt. Opgeven zit ook niet in me, dat heb ik door het vroegere zwemmen. Ik heb aanleg voor acteren, maar het grootste gedeelte is het hard werken aan jezelf, en dat heb ik de afgelopen veertien jaar gedaan. Nu ik de meters heb gemaakt, durf ik ook meer keuzes te maken. Ik heb patronen doorbroken, durf nu ‘nee’ te zeggen tegen de mooiboy-rollen en speel niet meer vanuit de buitenkant. Daar ben ik blij en trots op. Het maakt me zelfverzekerder.”

Je bent toen ook begonnen met eigen projecten.

“Mijn visie was altijd: als de rollen niet op mijn pad komen, dan creëer ik ze zelf. Ik heb een aantal korte films en voorstellingen gemaakt. Ook dat hielp om mijn kracht te vinden en meer zelfvertrouwen te krijgen. Mijn docu-fictie Drijfvermogen, die ik maakte met regisseur Ivan Barbosa, gaat over identiteit, racisme en stereotypering in de Nederlandse filmwereld. Daarin speel ik dat ik dat zat ben, daarom stop met acteren en zwemmer wordt. Vanwege de kritiek die ik uit op de filmwereld, was ik bang voor boze mensen en dat ik niet meer gebeld zal worden. Maar ik kreeg juist begrip en het grappige is dat daarna, in dezelfde periode dat ik vader werd, de rollen juist interessanter en beter werden.”

Hoe heeft het vaderschap je veranderd?

“Het heeft me iets gegronds gegeven. De grootste verandering is dat ik mezelf niet meer op de eerste plek zet, mijn kinderen staan nu op één. Al denk ik wel dat je voordat je goed voor je kinderen zorgt, voor jezelf moet kunnen zorgen, dus dat doe ik. Ik eet gezond, sport en zorg dat ik mijn werk goed doe. Er is een deur geopend waarvan ik niet wist dat hij bestond: ik voel angst en liefde voor mijn kinderen tegelijkertijd. En dat diepere gevoel resoneert denk ik ook in beter acteerspel. Nu ik kinderen heb, ben ik gevoeliger en huil ik sneller, ook om films. Ik heb meer rust en minder FOMO, terwijl ik vroeger juist vaak aan het feesten was. Maar ik mis het af en toe wel om in een bruine kroeg over het leven te praten met een vriend, daar maak je me heel gelukkig mee.”

Bekijk ook

Deze warmtedeken van Lidl is dé must-have voor elke koukleum (en kost nu bijna niks) | Grazia

Je bent al acht jaar samen met je vriendin. Hoe zorg je ervoor dat jullie relatie leuk blijft?

“Dat is soms pittig, omdat we nu we in de tropenjaren zitten en opgeslokt kunnen worden door onze kinderen. Maar ik vind het heel belangrijk om maandelijks date nights in te plannen. Gelukkig hebben we een gedeelde agenda. Ik ben diegene die dan dagen blokt en mijn vriendin verrast met een weekendje weg, een bioscoop-uitje of uit eten gaan. Ik kan romantisch zijn door een gedicht te maken of een briefje te schrijven en haar dat dan te geven. Door onze relatie zo te blijven onderhouden, zijn we ook gelukkigere ouders.”

Wat wil je nog graag in de toekomst?

“Mijn grootste droom is een hoofdrol in een politieserie, zoals mijn lievelingsseries Luther, True Detective en Dept. Q. Ik ben straks te zien als onderzoeker in de politieserie Alpha 00, dat wakkerde iets in mij aan: opkomen voor iemand die onrecht wordt aangedaan. En ik wil nog graag in een sportfilm spelen, maar ook een vet liefdesdrama. Verder heb ik nog veel ideeën voor eigen werk, zo wil ik nog een voorstelling maken over de relatie tussen Curaçao en Nederland en identiteit. Ik kijk er ook naar uit om met mijn kinderen naar voorstellingen te gaan. Ik heb als acteur nooit één ding willen doen, dat is me met vallen en opstaan gelukt. Ik ben heel blij met waar ik nu sta en blijf mijn gevoel volgen.”

100% Tarikh

Tarikh Janssen (1987) is geboren op Curaçao en woont sinds zijn tiende in Nederland. Hij studeerde af aan de Toneelacademie Maastricht. Inmiddels heeft hij een indrukwekkend cv, met rollen in series en films als Onze Jongens, Brasserie Valentijn, Nieuwe Buren, Mocro Maffia en Invasie. Ook speelde hij in diverse toneelvoorstellingen zoals Sonny Boy en had hij in 2023 zijn musicaldebuut in The Bodyguard. Verder maakte hij de korte films A Remark You Made en Drijfvermogen, waarin hij ook de hoofdrol speelde. En was hij onlangs naast Yolanthe te zien in Perfectly Imperfect. Zijn nieuwe politieserie Alpha 00 is net gestart en sinds 29 januari draait Verliefd op Curaçao in de bioscoop.