Van onbekende songwriter tot wereldster: het inspirerende verhaal van Raye

De carrière van Raye

Singer-songwriter Rachel Agatha Keen, beter bekend als Raye, groeide op in Zuid-Londen, waar ze als kind haar liefde voor muziek ontdekte in het kerkkoor. Op haar veertiende werd ze toegelaten tot de Brit School – dezelfde opleiding die Adele en Amy Winehouse volgden. Fast forward naar een jaar later, en ze had een deal voor vier albums bij een platenmaatschappij in the pocket. Een droom, het voelde als het officiële begin van haar carrière. Maar al snel merkte ze dat die droomdeal vooral betekende dat zíj werkte, terwijl anderen bepaalden welke muziek ze mocht maken. In plaats van haar eigen verhaal te vertellen, werd ze pop’s best kept secret: de songwriter die hit na hit uit haar pen knalde voor artiesten als Beyoncé, John Legend en Charli XCX. En de stem die over dancebeats van dj’s als Jax Jones klonk en virals veroorzaakte, terwijl bijna niemand wist wie die stem nou eigenlijk toebehoorde.

Jarenlang wachtte ze geduldig op het moment waarop ze haar eigen muziek mocht uitbrengen. Maar dat moment kwam niet. “Ik heb echt alles gedaan wat ze vroegen”, vertelt Raye. “Genres gewisseld, keihard gewerkt… en toch mocht ik geen eigen album maken.” De teleurstellingen stapelden zich op, tot ze er klaar mee was. In 2021 slingerde ze haar frustratie online: “I’m done being a polite pop star”, schreef ze op Twitter. Een move die het einde van haar carrière had kunnen betekenen, maar precies het tegenovergestelde deed. Ja, haar label dumpte haar, maar voor het eerst was Raye volledig onafhankelijk. “Het voelde alsof ik eindelijk kon ademhalen. Eindelijk kon doen wat ik al die jaren wilde.”

Verslaving

Het eerste wat ze deed? De plaat maken die al jarenlang in haar zat. My 21st Century Blues werd een collectie verhalen die ze nooit eerder mocht vertellen. Over misbruik, eetstoornissen, verslaving, depressie en toxic relaties. “Sommige dingen kan je gewoon niet mooi maken”, zegt ze. “Maar zodra ik ze in een song zet, kan ik ze beter dragen.” Die eerlijkheid maakt haar muziek intens, soms zelfs pijnlijk om live te zingen. Vooral Ice Cream Man, waarin ze meerdere ervaringen met aanranding deelt, blijft loodzwaar. Toch doet ze het. “Wanneer ik schrijf, voel ik me veilig. Optreden met die woorden is heftig, maar ook healing.”

En dat komt binnen: haar album werd razendsnel een wereldwijde hit. In februari 2024 schreef ze geschiedenis: zeven Brit-nominaties waarvan ze er zes mee naar huis mocht nemen – meer dan welke artiest dan ook. “Dat was zo overweldigend”, vertelt ze. “Die avond voelde als een bevestiging dat ik op het juiste pad zat.” Daarna ging alles in een stroomversnelling. Taylor Swift vroeg haar als support act voor de Eras Tour in Wembley, ze trad op bij de Oscars, stond bij Saturday Night Live en schreef mee aan Beyoncé’s Cowboy Carter. “Zó’n vette ervaring. Reken maar dat dit bovenaan mijn cv staat.”

Bekijk ook

Van Yves Berendse tot Bente: De Amsterdamse Zomer maakt line-up voor 2026 bekend | Grazia

Vrijheid

Toch is het meest indrukwekkende dat Raye haar carrière nu volledig zelf leidt. Ze wordt gemanaged door haar ouders en neemt elke artistieke beslissing zelf – van teksten tot shows en styling. “Het beste advies dat ik elke artiest kan geven: zorg dat je creatief vrij bent.” Die vrijheid hoor je overal in terug. Ze weigert zichzelf in een hokje te stoppen of zich te beperken tot één genre. Tijdens haar shows lopen jazz, soul, R&B, pop en gospel moeiteloos in elkaar over. Vooral haar liefde voor jazz zit diep. “Ik begin elke dag met jazz”, vertelt ze. “Vooral Ella Fitzgerald, Nina Simone en Etta James inspireren me.” Ook in haar styling leeft dat oude-Hollywoodgevoel voort. Op het podium verschijnt ze in glamorous jurken, zijden handschoenen en met haar signature bob. Off-stage is ze een stuk relaxter. “In Londen loop ik gewoon in jeans en een hoodie. Maar in Parijs móét ik er chic uitzien”, lacht ze.

Romanticus

Die relaxte attitude kun je niet alleen op het podium zien – tijdens haar uitverkochte shows in Ziggo Dome deze week – maar ook achter de schermen, waar Raye haar mentale gezondheid vooropstelt. Haar sociale media laat ze volledig beheren door iemand anders, ze weet niet eens haar eigen wachtwoord. “Tien minuten scrollen kan al te veel zijn. Sociale media zijn net als suiker, je moet het begrenzen voor je eigen gezondheid.” En terwijl ze zichzelf beschermt, strijdt ze ook voor anderen. Raye vecht al jaren voor eerlijke vergoedingen voor songwriters. In 2025 ontving ze zelfs een speciale prijs voor haar inzet – een erkenning die ze misschien nog wel belangrijker vindt dan de prijzen voor haar muziek. Toch blijft ze verrassend nuchter. “Ik wil niet te ‘groot’ worden. Ik wil gewoon dat mensen naar mijn muziek luisteren.”

Ondertussen werkt ze aan haar tweede album, dat lichter en hoopvoller moet klinken dan haar debuut. “Mijn eerste album was heel zwaar. Nu wil ik hoop voelen – en hoop geven.” Die zoektocht naar lichtheid hoor je ook in haar hit Where the Hell Is My Husband? – een vraag die ze eigenlijk vooral aan het universum stelt. “Is het echt te veel gevraagd dat ik op een dag aan een bar zit, er een knappe man een negroni voor me bestelt, we over jazz praten en ik denk: dit is hem? Ik ben een echte romanticus, maar ik heb geen haast. What’s meant to be, will be.”