Dit artikel komt uit een interview met Nieuwe Revu. De nieuwste Nieuwe Revu ligt vanaf woensdag 14 januari in de winkel en is te bestellen via tijdschrift.land.
Wat als...
Voor zijn nieuwe theatervoorstelling wilde Nasrdin 'iets doen' met wat er in zijn hoofd gebeurt. "Specifiek hoe de irrationaliteit het kan overnemen van de rationaliteit", zegt hij in gesprek met onze collega's van Nieuwe Revu. "Ik wist gelijk dat de voorstelling Wat als... moest gaan heten, een verwijzing naar de angstbeelden en doemgedachtes in mijn hoofd, maar ook naar de situatie waarin we als wereld terecht zijn gekomen."
Wat voor angstbeelden er zoal rondspoken in het hoofd van de acteur? "Toen ik ooit met mijn vrouw voor een familievakantie in Marokko was, ben ik teruggevlogen naar Nederland omdat ik er heilig van overtuigd was dat ik een hersentumor had. Afgelopen zomer zou ik in het buitenland een korte film draaien, maar zat ik na zes dagen alweer in het vliegtuig terug omdat ik zo’n pijn aan mijn verstandskies, keel en hoofd had dat ik dacht dat ik elk moment kon sterven", geeft hij als voorbeeld. "Het gaat eigenlijk altijd over de dood en enge ziektes. Mijn hoofd werkt blijkbaar zo dat gedachtes mij eerder naar het negatieve dan naar het positieve brengen."
Hypochondrie
Hoewel Nasrdin nooit officieel gediagnosticeerd is als hypochonder, denkt hij wel dat hij hypochondrie heeft. "De meeste paniekaanvallen komen voort uit het feit dat ik denk dat er iets mis is met me", vertelt hij. "Als ik pijn in mijn nek of been heb, hoef ik niet eens te googelen wat dat zou kunnen zijn. Door de jaren heen heb ik alle symptomen van elke ziekte en aandoening opgeslagen."
Geen zwaktebod
De acteur weet eigenlijk pas sinds kort dat een groot percentage van onze samenleving kampt met paniekaanvallen, omdat er nog steeds 'een soort taboe' omheen hangt. "Door veel mensen wordt praten over je angsten als een zwaktebod gezien." Zelf ziet Nasrdin zijn angsten niet als een zwaktebod. "Niet meer, denk ik. Omdat ik me er niet door laat leiden", stelt hij. "Als ik me wel had laten sturen door de gedachtes en angsten in mijn hoofd, dan was ik niet op een podium terechtgekomen, had ik nooit voor de camera gestaan en zou ik me niet uitspreken over maatschappelijke issues. Toch zoek ik dat allemaal op."
Dat betekent niet dat het altijd makkelijk is. "Het is vaak een blok aan mijn been, dus ik zou het graag willen doorbreken. Maar aan de andere kant doe ik dat al, door te doen wat ik doe. Ik ben niet in een hoekje aan het wachten totdat ik echt ziek word of doodga. Dat had ook gekund. Ik kan mezelf aan de ene kant neerhalen, maar ik denk ook: wacht eens even, als ik het omdraai, dan ben ik eigenlijk best goed bezig."
Het volledige interview met Nasrdin Dchar lees je vanaf woensdag in Nieuwe Revu.