ADHD heeft Rachel John veel gebracht: 'Het wordt vaak negatief belicht'

Je hebt de eindstreep van Special Forces VIPS gehaald. Hoe kijk je erop terug?

“Het was een geweldig avontuur! Ik vond het lekker dat ik niet te veel hoefde na te denken en gewoon de staf moest volgen. Al had ik liever wat meer slaap gewild. Ik denk dat het feit dat ik ADHD heb zeker een voordeel was, die hyperfocus. Doordat ik fanatiek kickboks, heb ik een vechtersmentaliteit. Als ik dat niet had gehad, was Special forces anders verlopen. Maar nog belangrijker is mijn opvoeding. Mijn vader komt uit Nigeria. Juist omdat de mensen daar niets hebben, zijn ze hongerig om alles uit het leven te halen. Mijn vader zei altijd: ‘Als jij de beste bent, dan word jij sowieso gekozen ondanks je afkomst, hoe je eruitziet of welke taal je spreekt.’ Dus gingen we veel sporten, vooruit lopen met schoolwerk. Vroeger vond ik al die verwachtingen moeilijk. Nu ben ik hem dankbaar.”

Wat vond je het heftigst aan het programma?

“Het zwaarst was het continu doorgaan. Al vanaf dag één had ik last van mijn onderrug, maar ik kon niet even naar de fysio. Toch ging ik wel lekker op al die adrenaline. Wat ik heb geleerd, is dat je als vrouw niet minder sterk bent dan een man. Het gaat niet om brute kracht, maar om uithoudingsvermogen, discipline en mentale veerkracht, daarin kun je als vrouw net zo ver of zelfs verder gaan. Ook heb ik geleerd dat ik meer kan dan ik dacht met een beetje slaap. En het belangrijkste: dat ik niet altijd alles hoef in te vullen. Ik heb vaak de neiging hele toekomstige scenario’s te bedenken: stel dat... Nu zag ik in dat ik alleen controle heb over wat ik nú doe.”

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Je boek Gelukkig heb ik ADHD is net uit. Wat gaan we precies lezen?

“Het is een combinatie van mijn persoonlijke ADHD-verhaal, met dagboekfragmenten en achtergrondinformatie van een deskundige. Er staan ook veel tips in, die ook mij helpen. Het eerste hoofdstuk gaat bijvoorbeeld over dat als je ADHD’er vaak een ‘crash-out’ hebt, dan kun je even niets. Het belangrijkste is dat je herkent dat het door je ADHD komt en erachter komt wat voor jou werkt. Het gaat heel herkenbaar zijn voor mensen met ADHD. En voor mensen die dat niet hebben, helpt het hopelijk om ADHD’ers beter te begrijpen.”

Wat zijn vooroordelen rondom ADHD?

“Dat we te druk en chaotisch zijn, en dat het een stoornis is. Het wordt vaak negatief belicht. Terwijl mensen met ADHD juist heel creatief, impulsief, spontaan en gezellig zijn, we zijn continu op zoek naar nieuwe leuke dingen. Als we echt in onze kracht staan, willen we het beste uit het leven halen. Kijk naar al die projecten die ik doe, dat komt juist door mijn ADHD. Bij mij kunnen mensen het niet altijd zien. Dan hoor ik: ‘O, maar je bent niet superdruk’, terwijl ADHD niet meteen betekent dat je 24/7 hyperactief bent. Er is een groot verschil tussen mannen en vrouwen, bij vrouwen zit de drukte vaak meer in hun hoofd, bij mij ook.”

Bekijk ook

Nordin Blessing over relatie met Channah Koerten: 'Eerst wilde ik geen bekende vrouw als vriendin' | Grazia

Nordin Blessing is al bijna drie jaar samen met zijn grote liefde Channah Koerten. 'Zij is de mooiste vrouw die ik ooit ben tegengekomen', vertelt hij in Grazia

Het boek is heel persoonlijk, je vertelt over je mentale struggles...

“Ik ben heel eerlijk over mijn eetstoornis en de eisen die ik aan mezelf stelde, depressie en de geloofsreis met de islam en het christendom. Tijdens het schrijfproces twijfelde ik soms: moet ik dit wel delen? Ik deel veel dingen die ik nooit online heb gedeeld, over mijn jeugd en de liefde, bijvoorbeeld dat ik een vriend heb. En ik ben ook heel open over mijn eerdere zelfmoordgedachtes en de dingen die ik als kind deed om mezelf pijn te doen. Het voelde veilig om te schrijven. Ik ben heel trots op het boek en misschien doorbreek ik er wel een taboe mee. Ik wil mensen helpen die er doorheen zitten en ze het gevoel geven: je bent niet alleen.”

Je vertelt ook over de heftige gevolgen van medicatie, waardoor je een depressie kreeg.

“De medicatie die ik vanaf mijn vijftiende slikte, had een grote impact op mij. Ik werd er afhankelijk van, het veranderde mijn persoonlijkheid en onderdrukte mijn gevoelens. Uiteindelijk hebben het stoppen met medicatie, kickboksen, het leren over ADHD, maar ook jarenlange therapie en praten me geholpen om het te accepteren. Nu heb ik veel minder sombere gevoelens. Als ik er nu niet lekker inzit, dan ga ik wandelen of praten met vrienden, in plaats van dat ik drie dagen op bed lig.”

Wat heeft het schrijven je gebracht?

“In het afgelopen jaar heb ik veel over mezelf en ADHD geleerd – dat voelde therapeutisch. Tijdens het schrijven werd ik me er bewuster van dat ik steeds op zoek ben naar dopamine. Daar werk ik nu aan met een ADHD-coach. Het viel me op dat de gewoontes die me als kind gelukkig maakten, maar die ik vanwege de medicatie onderdrukte, nu weer terugkomen. Grappig, tijdens het schrijven zei ik: ‘Ja, gelukkig heb ik ADHD’. Daardoor realiseerde ik me dat ik er blij mee mag zijn, het me heeft zoveel gebracht. ADHD hoort bij mij!”