Perla Joy over femicide in gezin: 'Ik rouw zowel om mijn vader als mijn moeder'

Perla Joy: “Mijn zussen en ik waren vroeger veel met mijn moeder, ook al werkte ze fulltime. Het voelt voor mij alsof ik eigenlijk door haar ben opgevoed, terwijl mijn vader gewoon in hetzelfde huis woonde. Ik weet niet of dat door zijn houding kwam of door de dynamiek waar mijn ouders uiteindelijk samen in zijn gegroeid. Zodra mijn vader thuiskwam, heerste er een andere sfeer in huis en was mijn moeder altijd op haar hoede. Al kan ik me ook de gezelligheid herinneren, en de momenten met mijn vader samen. Als mijn moeder moest werken, dan deed hij leuke dingen met ons, zo gingen we samen zwemmen en nam hij ons weleens mee uiteten. Maar als ik bij vriendinnen was, zag ik dat zij een andere band hadden met hun vader. Als hun vader thuiskwam, dan gaf hij een knuffel, een kus. Dat heb ik van mijn moeder gelukkig heel veel gehad, maar niet van mijn vader. Mijn moeder zei altijd: ‘Jullie vader geeft dat op een andere manier.’ Hij maakte bijvoorbeeld mijn fiets als die kapot was, maar ik kreeg liever een knuffel.”

Intens groot verdriet

“In mijn beleving hadden mijn ouders niet veel ruzie. Alles veranderde toen mijn moeder aangaf dat ze wilde scheiden, ik was toen zestien. Mijn vader begon haar te controleren, stalken en pesten. Zo verstopte hij haar telefoon, sleutels en zette haar auto op een andere plek. Ik maakte me zorgen en was ongerust als mijn moeder onverwachts laat thuiskwam. Ergens voelde ik de angst dat hij haar iets aan zou doen. Dat hij haar echt zou vermoorden, had ik natuurlijk nooit kunnen bedenken."

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

"Daarna kon ik, kapot van verdriet, alleen maar denken aan mijn moeder die er niet meer was. En hoe het mogelijk was dat mijn vader dit had gedaan. Ik was niet alleen mijn moeder, maar ook mijn vader kwijt; hij is uit de ouderlijke macht gezet. Ineens had ik geen ouders en geen thuis meer. We logeerden die eerste periode afwisselend bij familie en vrienden van mijn moeder, en werden geleefd door het politie-onderzoek, de begrafenis van mijn moeder en de rechtszaak van mijn vader. Ondertussen had ik een intens groot verdriet, maar daar werd niet echt naar gevraagd. Daardoor ontstond het gevoel dat er een taboe lag op mijn verdriet en ik sprak er nauwelijks over, ook niet met mijn zussen."

"Na drie maanden ging ik pas weer naar school, en ik was bang voor de reactie van anderen. Gelukkig kreeg ik steun van mijn vriendinnen. Sommige volwassenen hadden geen idee hoe met mijn situatie om te gaan. Zo zei de afdelingsleider die eerste schooldag: ‘Het lijkt wel alsof je je te goed voelt om je gevoel te tonen.’ Mede hierdoor voelde ik me ook bij docenten niet veilig om mijn verdriet te tonen.”

Bekijk ook

Karsu: 'Mijn carrièretrein dendert gewoon door' | Grazia

Ze werd dit voorjaar moeder, maar dat weerhoudt singer-songwriter Karsu er niet van om flink te knallen. Ze vertelt er alles over in Grazia.

Ontdekkingstocht

Ondanks wat ik heb meegemaakt, sta ik heel positief in het leven en heb ik me altijd door het leven bewogen alsof de wereld aan mijn voeten ligt. Zo verhuisde ik voor mijn studie naar Amsterdam, een plek waar niemand mijn verhaal kende. Deze verhuizing staat voor mij centraal voor het ontdekken van wie ik ben, onder andere door nieuwe vrienden te maken. De nieuwe vrienden, aan wie ik over mijn ouders vertelde, stelden wel vragen. Daardoor sprak ik eindelijk over mijn verdriet en het gemis, en ik merkte dat erover praten helpt. Ook op therapeutisch niveau voelde deze periode als een persoonlijke ontdekkingstocht. Zo ontdekte ik onder andere traumalichaamsgerichte therapie, wat hielp om woorden aan mijn trauma te geven en het uit mijn lijf te krijgen.”

Femicide

“Vijf jaar geleden kwam ik erachter dat ongeveer een keer in de tien dagen in Nederland een vrouw wordt vermoord door haar (ex-)partner, en dat hier zelfs een naam voor is: femicide. Zo is het idee voor Blauwdruk ontstaan, een documentaire waarin niet alleen mijn oudere zus en ik, maar ook andere nabestaanden aan het woord komen. Wat doet het met je identiteit als je kind van zowel de dader als het slachtoffer bent, en de loyaliteit die je naar beide ouders voelt. Zo rouw ik om zowel mijn moeder als mijn vader. De gedachten over mijn vader houden mij nu wekelijks bezig. Ik heb vragen als: hoe gaat het nu met hem? En hoe is hij tot bepaalde besluiten gekomen? Al heb ik geen behoefte aan contact. Het gaat me meer om het ontleden, om de mens te leren kennen achter het gedrag. Dit complexe verlies heeft voor mij allerlei gevolgen wat betreft mijn gevoel van veiligheid in de wereld, in relaties en vertrouwen. Dat heeft zich in de loop der jaren op veel verschillende manieren geuit, onder andere door een overbelast zenuwstelsel. Inmiddels heb ik gelukkig genoeg hulplijnen en sta ik er niet alleen voor. Ik heb fijne vrienden, ga in december naar mijn zussen in Australië, geniet van mijn werk als coach en mijn huis in de natuur.”