Waarom wilde je dit boek schrijven?
“Na mijn documentaire Misslukt realiseerde ik me dat ik veel impact kan maken, juist omdat ik daarin zo eerlijk en open ben. Ik krijg veel reacties van vrouwen die zich in mijn verhaal herkennen en die door mijn voorbeeld hun borstimplantaten er ook uit durven te halen. Er zijn meer vrouwen die worstelen met hun lage zelfbeeld. Door sociale media lijkt het alsof we allemaal een fantastisch leven leiden, terwijl er ook verdriet achter schuilt, alleen delen we dat vaak niet. Ook ik liet vaak een vertekend beeld zien. In mijn boek ga ik dieper in op waar mijn lage zelfbeeld vandaan komt. Ik vertel over mijn jeugd, pestverleden, gebroken gezin, een bijna-verkrachting in mijn modellentijd, abortus en destructieve relatie, wat ervoor zorgde dat ik een depressie en heftige angststoornis kreeg. Met mijn boek wil ik taboes doorbreken, vooral rondom depressie, dat voelt als mijn missie. Ik geloof in delen is helen.”
Hoe voelde het om dit allemaal op te schrijven?
“Het was heel pijnlijk en zwaar, maar het gaf me ook antwoorden. Doordat ik alle gebeurtenissen op papier zette, kwam ik erachter waar mijn lage zelfbeeld en bewijsdrang vandaan komt. Ik realiseerde me dat veel dingen die ik had meegemaakt niet normaal waren, zoals mijn jarenlange relatie met iemand door wie ik me continu gemanipuleerd voelde. Tijdens mijn relatie wilde ik zo graag dat alles werkte, ik was dertig, wilde trouwen en kinderen. Nu voel ik boosheid en verdriet omdat ik zo over me heen liet lopen. Ik kwam er tijdens het schrijven achter dat ik altijd een masker opzette. Dat deed ik, denk ik, omdat ik uit een gebroken gezin kom waarbinnen nooit echt werd gepraat. Het schrijven voelde therapeutisch en werkte helend, nu begrijp ik mezelf beter. Ik twijfelde eerst over sommige verhalen omdat het zo persoonlijk is, maar uiteindelijk doe ik dit ook in de hoop dat andere vrouwen er steun uit halen.”
Waar kwam jouw slechte zelfbeeld vandaan?
“Dat ontstond al in mijn jeugd. Ik woonde met mijn vader, maar kreeg geen liefde en bevestiging van hem. Ook op school viel ik erbuiten. Vervolgens kwam ik in een wereld terecht van modellenwerk en missverkiezingen, waarin ik continu op zoek ging naar aandacht van mannen. In die tijd was ik heel obsessief bezig met eten, sporten en slank zijn. Soms werden mijn benen voor foto’s in Photoshop dunner gemaakt of las ik op internationale forums dat ik een te grote neus had, waardoor ik me heel erg fixeerde op mijn uiterlijk.”
Je vertelt ook over je depressie en angststoornis CPTSS...
“Ja, dat is ontstaan tijdens mijn relatie. Daarnaast maakte ik ook een inbraak mee. Alle gebeurtenissen samen zorgden ervoor dat ik niet meer naar buiten durfde. Ik voelde me niet meer veilig en keek overal waar ik kwam achterom. Ik liep er lang mee door en stortte me op mijn werk, zodat het er niet was. Twee jaar intensieve therapie en EMDR hebben me geholpen. En mijn hondje Rosie, door haar moest ik wel naar buiten. Ik zal me nooit meer volledig vrij voelen en heb nog steeds donkere dagen, maar ben wel veranderd in een persoon die heel dankbaar is voor het leven. Iemand die kan genieten van de kleine dingen, zoals picknicken met mijn moeder. Ik ben zachter en liever voor mezelf. Eerst was ik een pleaser, maar in therapie heb ik geleerd om mijn grenzen aan te geven.”
Hoe gaat het nu met je zelfbeeld?
“Mijn zelfbeeld is aanzienlijk gegroeid. Ik voel me krachtig en sterk. Ik laat me niet meer leiden door de buitenwereld, wat mensen van me verwachten of dat ik helemaal perfect moet zijn om goed in de markt te liggen. Een man is wel het laatste waar ik nu mee bezig ben, haha. Terugkijkend op alle ingrepen denk ik wel: wat heb ik mezelf aangedaan! Inmiddels ben ik al anderhalf jaar gestopt met botox en fillers en ik laat niet meer in mijn lichaam snijden. De docu was voor mij écht een eyeopener.”
Hoe kijk je nu tegen het glamourwereldje aan?
“Ik vind het superoppervlakkig, al die inhoudsloze gesprekken. Negen van de tien keer zeg ik evenementen af. Als ik daar sta dan denk ik echt: wat doe ik hier? Alleen het succes mis ik soms. Maar fomo heb ik nooit meer. Misschien past het wereldje niet meer bij mij. Ik kijk liever naar wat echt belangrijk is in het leven. Ik droom van een rustiger leven, een B&B in Spanje, voor vrouwen die uit een heftige periode komen. Ik wil ook loslaten wat ik vroeger allemaal bezat. Ik wil zelfs mijn designertassen verkopen.”
Heb je meer dromen?
“Ik wil misschien wel een deel twee van mijn boek, dat meer richting zelfheling gaat. Eén van mijn grootste dromen is om een kinderboek te maken, over een miss die heel onzeker wordt, en eraan bijdragen dat kinderen ook sterk in hun schoenen staan. Ik blijf anderen helpen, ik heb het gevoel dat ik daarvoor op aarde ben.”
Dit interview met Stephanie Tency komt uit de nieuwste Grazia. Nu in de winkel en te bestellen via tijdschrift.land!
- Nathalie Hennis