Met een lach en een traan
Het Echte Jongens op Safari-avontuur zit er voor Joshua helaas op. Zijn team stemde hem er tijdens de nieuwste aflevering uit. Hoewel Joshua erg emotioneel was aan het eind van deze aflevering, keek hij er wel naar uit om dit terug te zien. “Als je een programma maakt, wil je niet alleen zien dat iedereen aan het lachen is. Daarom vind ik dit een mooie aflevering, want alle emoties komen voorbij”, deelt hij wanneer we met hem bellen. Ondanks dat EJOS voor Joshua soms best een uitdaging was, vindt hij het erg leuk om alle afleveringen op Videoland te kijken. "Je maakt zoveel mee tijdens het filmen. Als ik de afleveringen kijk, komt alles weer even terug. Dat is best leuk."
Anders aanpakken
Joshua kijkt elke aflevering met plezier. Toch zijn er wel een paar dingen die hij achteraf anders had willen aanpakken. “Ja, tuurlijk. Dat zul je altijd wel hebben”, stelt hij nuchter. “Als ik erop terugkijk, vind ik dat ik me in het begin te veel heb laten meeslepen in de emoties en irritaties van anderen. We weten allemaal dat Nick zich vanaf de eerste afleveringen eigenlijk altijd aan mij irriteerde. Vanaf moment één hadden hij en Melle iets tegen mij. Die irritaties waren er bij mij alleen helemaal niet, maar ik ging daar wel in mee. Daar had ik achteraf meer afstand van moeten nemen”, vindt hij.
Ook is er nog iets wat Joshua anders had moeten aanpakken. “Die manoeuvre die ik uithaalde tijdens de wateropdracht was niet handig", lacht hij. "En in de laatste aflevering had ik meteen aan Roy moeten toegeven dat ik dat niet goed had aangepakt.”
Naar huis gaan
Tijdens EJOS heeft Joshua in verschillende teams gezeten. Het laatste team waar hij in zat was met Melle, Nick en Tony. Wanneer er gestemd moet worden wie er naar huis gaat, komt het voor Joshua niet als een verrassing dat Melle en Nick hem wegstemmen. “Maar ik had er vrede mee dat het er voor mij opzat hoor.” Aangezien Joshua twee weken lang met heel verschillende types optrok, kostte hem dat best veel energie. Hij was daarom opgelucht dat het avontuur er voor hem opzat. “Je ziet dat niet in de aflevering voorbijkomen, maar ik had eerder die dag al gezegd dat ik er redelijk klaar mee was.”
Ondanks dat Joshua geen beste vrienden wordt met Melle en Nick, wilde hij wel op een volwassen manier afscheid nemen. “Dat zie je ook wel in de aflevering; ik geef iedereen nog even een knuffel voordat ik ga. Dat Melle en Nick juichen dat ik naar huis ga? Tja, wat moet ik daarvan vinden? Ik zou dat zelf niet doen.”
Maar gaat het – nu de opnames van het programma erop zitten – inmiddels wel beter tussen Melle, Nick en Joshua? “Weet je, we hebben gewoon niet dezelfde bloedgroep; ik hoef ze niet in mijn leven te hebben. Maar als ik ze tegenkom – bijvoorbeeld tijdens de persdag – doe ik normaal tegen ze en groet ik ze gewoon. Net zoals ik bij ieder ander zou doen.”
Dankbaar
Joshua’s avontuur zat er eerder op dan hij aanvankelijk hoopte. Toch kijkt hij erg dankbaar terug op zijn deelname en de lessen die hij eruit haalde. “Ik sta er veel meer bij stil dat ik veilig mijn bed in kan stappen. Ik hoef niet te checken of er een spin, of iets anders in mijn bed zit, maar kan er meteen instappen en op straat hoef ik niet op te letten of er een gevaarlijk dier op me afkomt. Tijdens de opnames kon je niet even het kamp uitgaan om te wandelen, want dat was gewoon gevaarlijk. Ik besef nu veel meer hoe rustig het leven wat dat betreft in Nederland is.”
Favoriete herinnering
Last but not least: we zijn we heel benieuwd naar wat Joshua’s favoriete herinnering is aan EJOS. “Toen ik in aflevering drie in het luxekamp terechtkwam bij Sem, Roy, Tony en Davinio voelde ik me heel goed. In dat team voelde ik me welkom en kon ik mezelf zijn. Met hen heb ik ook zo gelachen.” Zijn favoriete herinnering heeft hij dan ook met deze heren gemaakt. “Misschien kun je het je nog herinneren van vroeger als je bij iemand ging logeren; dan kwam de echte pret pas wanneer je naar bed moest. Toen we in het luxekamp naar bed gingen, en de lampen uit waren, kwam het echte geklets. We hebben toen gegierd van het lachen toen Roy Meedo voor de gein na ging doen. De tranen liepen toen echt over mijn wangen van het lachen."
Dezelfde avond gebeurde er overigens ook nog iets waar iedereen enorm van schrok. “Toen we echt gingen slapen, was het al een tijd heel stil. Maar – dit is natuurlijk superdom en zoiets moet je nooit in de savanne doen – we hadden na het eten de resten op tafel laten staan. Dus toen we op bed lagen, kwamen de dieren daarop af. Terwijl we probeerden te slapen, begon een aap pal naast het bed van Sem keihard te brullen. Iedereen schrok natuurlijk, maar Sem schrok het meest en schoot tegen het plafond aan. We hebben toen dubbel gelegen van het lachen. Dat is wel een van mijn leukste herinneringen.”