Sanne's vriend leidde een dubbelleven: 'Hij wist niet wie hij moest kiezen'

Gevoel dat iets niet klopt

Sanne: “Het was begin maart 2024 en we zaten samen op de bank te kletsen. Een maand eerder had Max me verteld over Elisa, de vrouw aan wie hij schilderles gaf. Ze was verliefd op hem, maar Max verzekerde me dat ik me geen zorgen hoefde te maken. We waren al zeven jaar samen, hij hield van mij. Dat hij met haar wat was gaan drinken, was alleen omdat hij hoopte dat haar gevoelens daardoor zouden afnemen. Ik wilde hem geloven, maar na die bekentenis gedroeg hij zich anders."

"Hij ging vaker de deur uit, zat steeds op zijn telefoon en was snel geïrriteerd. Overdag was hij afwezig, maar ’s avonds in bed ineens weer warm en aanhankelijk. Dan kroop hij tegen me aan en fantaseerde over ons kind. We probeerden al een tijdje zwanger te worden. Achteraf was dat echt een mindfuck. Ik voelde dat er iets speelde en daarom vroeg ik hem die avond op de bank opnieuw naar Elisa. ‘App je met haar?’ Zuchtend zei hij nee. ‘Mag ik het dan zien?’ vroeg ik. Hij zuchtte weer, pakte zijn telefoon en scrolde snel door een WhatsAppgesprek met Elisa’s naam erboven."

"Alles flitste voorbij. Ik kon niks lezen, maar op dat moment wist ik: hij liegt. Max was wél met haar bezig. En ondertussen had hij het steeds over ons toekomstige kind. Ik verstijfde. ‘Je bent met haar, hè?’ vroeg ik. Max zei niets en staarde voor zich uit. Het voelde als een stomp in mijn maag.”

'Diep vanbinnen wist ik beter, maar ik wilde er niet aan toegeven'

Onverwachts bezoek in het atelier

“Het gekke is dat we die avond niks uitpraatten. In bed kroop hij tegen me aan, alsof er niets was gebeurd. Ondanks zijn stille bekentenis wilde ik dat ook geloven. Ik hield zoveel van hem en zei tegen mezelf dat zijn aparte gedrag door zijn mentale klachten kwam. We zijn allebei kunstenaars en deelden een atelier aan huis. Omdat hij al een tijd niet lekker in zijn vel zat, maakte hij bijna niks meer. Ik dacht dat hij een burn-out had, en omdat ik van hem hield, wilde ik hem helpen."

"Ondertussen gingen we gewoon verder. Totdat Elisa na een paar weken opeens in ons atelier stond. Ze had haar zoontje mee en wilde hem aan Max voorstellen. Mij keek ze geen moment aan. Dat bezoek was zo ongemakkelijk, maar Max hield vol dat ze alleen vrienden waren. En omdat hij ’s avonds weer toenadering bij mij zocht, dacht ik dat het misschien aan mij lag. Diep vanbinnen wist ik beter, maar ik wilde er niet aan toegeven. Zo gingen we maanden verder."

De dubbele agenda van Max

"Max vertrok ’s avonds steeds vaker en kwam dan diep in de nacht thuis. Als ik vroeg waar hij was geweest, zei hij dat hij iets moest ophalen of een biertje had gedronken. Dat leidde tot veel irritaties. Toch durfde ik hem niet te confronteren. Als ik iets vroeg, draaide hij eromheen of werd hij boos. En op momenten dat ik dacht: nu trek ik het niet meer, was hij ineens weer lief."

"Ik voelde me verscheurd. Ik wist dat er iets niet klopte, maar hoopte ergens toch dat alles goed zou komen. We hadden samen een droom: een atelier, kunst maken, een boerderij, een gezin. Alles was zó verweven, dat kon ik niet zomaar loslaten. We maakten veel ruzie, daarom zei Max op een gegeven moment dat hij ruimte nodig had. Hij verbleef tijdelijk bij vrienden, maar werkte nog steeds met mij in het atelier."

"Ik was uitgeput en wist niet eens meer of we nog een relatie hadden. We hadden wel sex en Max praatte ook nog steeds over een kind. Hoewel ik daar toen niet mee bezig was, liet ik een eventuele zwangerschap op zijn beloop. We waren al zo lang bezig, het zou toch niet meteen raak zijn. Toen ik hem een paar maanden later vroeg of hij toch niet met Elisa was, zei hij: ‘Ik hou van jullie allebei. Ik weet niet wie ik moet kiezen.’ Dat deed pijn, maar zelfs toen wilde ik hem niet kwijt. Ik hoopte dat hij alsnog voor mij zou kiezen. Dus modderden we nog weken aan. Totdat ik echt niet meer kon en ineens dacht: dit pik ik niet meer. Ik verdien beter. Daarom zei ik tegen Max dat hij het atelier uit moest. Ik was er klaar mee.”

Bekijk ook

Angelique betrapte haar vriend: 'Helaas bleek mijn intuïtie te kloppen' | Grazia

Een nieuw begin

“Helaas kreeg die beslissing nog een vervelend staartje. Max legde zich neer bij onze breuk en hij woonde inmiddels grotendeels bij Elisa, maar bleef naar ons atelier komen om te werken. Alsof er niks was gebeurd. Voor mij was dat ondraaglijk. Mijn hart was gebroken en Max hield daar geen rekening mee. Tot overmaat van ramp werd ik in die periode ook nog ongepland zwanger van een scharrel. Dat was zo’n shock."

"Na lang twijfelen besloot ik het kind niet te houden. Er was te veel gebeurd dat ik nog moest verwerken. Toen Max van mijn zwangerschap hoorde, werd hij woedend. Volkomen onterecht. Hij had me zolang aan het lijntje gehouden, maar toen ik zwanger van iemand anders bleek te zijn, kon hij dat niet verkroppen. Ik was helemaal klaar met zijn dubbele agenda en gekwetste trots. Het kon me niet meer schelen wat hij van mij vond. Uiteindelijk vertrok Max afgelopen mei eindelijk uit ons atelier. Voor mij was dat echt een opluchting. We hebben nu ook geen contact meer en dat vind ik prima."

"Dankzij therapie en lieve mensen om me heen heb ik mezelf weer deels teruggevonden. Ik ben er nog niet helemaal, maar ik weet wél dat ik nooit meer terug wil naar deze situatie met Max. Ik verdien beter. En daar houd ik me aan vast.”

*Wegens privacyredenen zijn de namen van Sanne en haar ex gefingeerd. Hun echte namen zijn bekend bij de redactie.