Eva Hermans-Kroot: 'Een mooi idee dat ik met mijn boek iets tastbaars kan nalaten'

In de nieuwste Grazia vertelt Eva meer over haar boek. Vlak voordat deze Grazia naar de drukker ging, kregen we te horen dat Eva is overleden. Op haar eigen verzoek hebben we besloten het interview over haar boek alsnog te plaatsen. We wensen haar nabestaanden veel sterkte.

Waarom wilde je dit boek zo graag maken?

“Toen ik ziek werd in 2021 had ik heel erg de drang om alles van me af te schrijven. Ik heb mijn Instagram-account @longeneeslijk opgezet, waarop ik verhalen begon te delen. Maar ik voelde nog meer drang om te schrijven: het eerste jaar van mijn ziekte heb ik alleen al 26.000 woorden op papier gezet. Ik heb wat uitgeverijen benaderd, maar die hebben nooit gereageerd. En toen kreeg ik eerder dit jaar ineens eens berichtje van redacteur Paula van uitgeverij Unieboek | Het Spectrum met de vraag of ik het leuk zou vinden om een boek uit te brengen. Een co-auteur, Hanneke Mijnster, heeft me geholpen om alles goed op papier te zetten. Ik merkte dat het heel fijn was om weer een doel te hebben, daar heb ik veel energie uit kunnen halen.”

Wat wil je met je boek bereiken?

“Ik wil laten zien dat je echt in het hier en nu moet leven en alles uit je leven moet halen. Veel leeftijdsgenoten staan daar niet bij stil. Ze stellen dingen uit totdat ze afgestudeerd zijn. Maar er hoeft maar iets te gebeuren en je leven kan op z’n kop komen te staan, kijk maar naar mij. De ondertitel van mijn boek is: Hoe mijn kanker pure pech én puur geluk kon zijn. Ik ervaar het echt zo, ik heb sinds mijn diagnose veel meer leuke dingen gedaan. En ik ben getrouwd met Matthijs, dat had ik anders ook nooit gedaan op mijn drieëntwintigste. Ik leef echt veel voller omdat ik weet dat mijn leven eindig is.”

Op je Instagram-account met ruim 500 duizend volgers val je op door je positiviteit. Hoe lukt dat jou zo?

“Ik denk dat het een beetje in mijn karakter zit. Ik ben niet iemand die lang bij tegenslagen stil kan staan, want ik merk dat mijn hele humeur daarvan naar beneden gaat. Ik ben niet bewust bezig met zorgen dat iedereen mij ziet als een of andere positiviteitsgoeroe. Dat gaat echt vanzelf. Mijn arts zegt ook dat het heel bijzonder is hoe ik met mijn ziekte omga.”

Eind augustus hoorde je dat je uitbehandeld bent. Toch wist je je leven al vrij snel op te pakken...

“Weet je wat het is... het heeft geen nut om níet verder te gaan met je leven. Je kunt de hele tijd bij dat slechte nieuws gaan stilstaan, maar uiteindelijk schiet je daar helemaal niks mee op. Natuurlijk is het ook zwaar. Ik heb ’t nu echt wel vaker dat ik verdrietig ben of dat ik ’s nachts wakker word, over alles ga nadenken en moet huilen. Vooral het idee dat ik Matthijs achter moet laten, vind ik vreselijk. Maar het helpt wel dat ik gewoon dingen blijf plannen. Al wordt dat steeds lastiger, omdat bij mijn laatste scan bleek dat de kanker nog meer is gegroeid, ik steeds benauwder word en heel veel pijn heb.”

Heb je nog grote dromen die je wilt verwezenlijken?

“Dit boek uitbrengen is een droom, maar verder geniet ik vooral van de kleine dingen. Mijn vader vroeg laatst aan mij: ‘Wat zou je nog willen doen? Zou je nog op vakantie willen?’ Maar ik heb daar helemaal geen behoefte aan. Ik vind het gewoon fijn om thuis te zijn met Matthijs, om een keer met een vriendin te gaan lunchen of lekker met mijn ouders uit eten te gaan bij een sterrenrestaurant, zoals we laatst hebben gedaan.”

Ben je nooit boos geweest van: waarom ik nou?

“Zeker wel. Toen ik net ziek was, woonde ik nog in het centrum van Tilburg en daar kon ik zo uitkijken over de Schouwburgpromenade. Ik weet nog dat ik een oude vrouw met een rollator zag lopen en dacht: jij kan echt kapotvallen. Ik was zo boos op alle oude mensen en dacht: waarom krijg ik dit en niet iemand die al superlang heeft geleefd? Gelukkig heeft die fase maar een maand geduurd, want het is natuurlijk een supergemene gedachte; ik gun het niemand om kanker te krijgen. Je hebt zo’n rouwcurve waar ik helemaal doorheen ben gegaan. Het eindigt met acceptatie, maar ik zal het nooit echt kunnen accepteren dat ik zo jong al doodga of dat ik allerlei dingen moet loslaten. Vriendinnen gaan naar festivals of stappen snel even op de fiets, ik kan dat allemaal niet meer.”

Waar ben je zelf trots op?

“Ik ben trots op hoe ik dit hele traject tot nu toe heb doorstaan. Ik zeur vrij weinig, ik laat het allemaal maar gebeuren. Ik vind dat vrij knap van mezelf, omdat ik eigenlijk een ADHD’er ben die alles van tevoren wil weten en plannen. Maar door mijn ziekte heb ik geleerd dat het leven niet te plannen valt. Ik ben ook trots op hoe Matthijs het allemaal doet. Ik zou zo graag willen weten hoe het hem vergaat als ik er niet meer ben, maar helaas kan dat niet. Ik denk dat iedereen om me heen, bewust of onbewust, al een beetje aan het rouwen is om mij. Ik vind het wel een mooi idee dat ik met mijn boek straks toch nog iets tastbaars kan nalaten.”