De stelling: ‘Vliegen kan echt niet meer’

Twee experts vertellen hun standpunt over dit onderwerp.

Lees ook

‘Vliegen kan echt niet meer’, het is een stelling waar iedereen een ander standpunt over heeft. In de nieuwste Grazia, die vanaf nu in de winkel ligt, laten we twee experts aan het woord. Wat is hun standpunt?

Eens

Babette Porcelijn is duurzaamheidsonderzoeker en schrijver van boeken als De Verborgen Impact en Het Happy 2050 Scenario. Voor haar is het vijf voor twaalf.

“Laatst keek ik de Netflix-hit Don’t Look Up, waarin een enorme meteoriet op de aarde afstevent, maar de politiek niet de nodige maatregelen neemt. Heel beklemmend om te zien hoe het werd gebagatelliseerd en zelfs belachelijk gemaakt. Op klimaatverandering reageren we net zo laconiek, terwijl het even gevaarlijk is. Maar er is één groot verschil: we kunnen daar als burgers wél zelf iets aan doen, we veroorzaken het immers ook met z’n allen. Zo wordt met vliegen in héél korte tijd héél veel CO2 de lucht in geblazen. Ik vond altijd dat iedereen vrij is om zelf te bepalen wat-ie doet. Maar inmiddels hoop ik dat mensen hun verantwoordelijkheid gaan nemen, zodat we een mass extinction event kunnen afwenden. Eigenlijk zitten we daar al middenin: de helft van de bossen in de wereld is al verloren gegaan en diersoorten sterven in hoog tempo uit.”

“Het probleem is dat milieu-impact langzaam gaat en ons brein de ernst van dit soort trage processen niet goed kan bevatten. Een slangetje hier dat uitsterft, een kikkertje daar: wat maakt het uit, denkt men. Als alle klimaatverandering in één dag zou gebeuren, zou de wereld misschien wél op z’n kop staan. Daarnaast ontstaan in een wereld waarin de natuur afgebroken wordt virussen als corona makkelijker, wat al tot polarisatie in de maatschappij heeft geleid. Dat zal door alle crises die ontstaan door klimaatverandering alleen maar erger worden. Er zijn al overstromingen en heftige stormen en ook de voedselprijzen zullen flink stijgen omdat boeren het steeds moeilijker krijgen.”

“Waarom zou je hier in hemelsnaam aan bij willen dragen door te vliegen? Natuurlijk maakt het verschil als wij stoppen met vliegen en er dus minder vliegtuigen de lucht ingaan. Samen zijn wij heel veel druppels op een gloeiende plaat. Als je twee of drie keer per jaar vliegt, staat vliegen bij jou waarschijnlijk al op nummer één in je impact top 10. Check mijnverborgenimpact.nl om te zien hoeveel aardes er nodig zijn als iedereen zou leven zoals jij. Achteroverleunen en wijzen naar het systeem, zet geen zoden aan de dijk. Wij zíjn het systeem en moeten dus zélf aan de slag.” 

Oneens

Digital nomad Esther Jacobs leeft over de hele wereld. Toen ze op social media deelde hoeveel vluchten ze had gemaakt, kwam haar dat op kritiek te staan. 

“Ja, vliegen is slecht voor het milieu, maar iedereen heeft wel een reden waarom hij of zij het toch doet. Voor de een is dat vakantie, voor mij omdat reizen mijn leven is. Ik laat zien dat je buiten het huidige systeem kunt leven: ik heb al negen jaar geen vaste woon- of verblijfplaats, sta nergens geregistreerd en heb nergens recht op. Ik leef volledig vrij en onafhankelijk. Ja, ik zou in Nederland een baan van negen tot vijf kunnen hebben zodat ik minder vlieg, maar dan is de positieve impact die ik op de wereld heb ook een stuk kleiner.”

“Met mijn levensstijl prikkel ik mensen en zet ik positieve verandering in gang, zowel op systeemniveau als individueel. Zo zamelde ik rond de euro-invoering met mijn Coins for Care-actie zestien miljoen euro in voor goede doelen, adviseer ik overheden en laat ik anderen steeds weer zien dat elke tegenslag of uitdaging ook een kans kan betekenen. De prijs daarvan is dat ik veel vlieg, maar de impact die ik maak, heeft ook waarde. Daarnaast doe ik veel dingen níet die slecht zijn voor het milieu: ik eet bijna geen vlees, heb geen kinderen, heb amper spullen en geen auto. Uiteindelijk wil ik dat mijn impact op de wereld in positieve zin monumentaal is.”

“Pas toen ik in 2019 op Facebook heel naïef een overzichtje van KLM deelde dat ik in negen jaar tijd 78 vluchten met ze had gemaakt, merkte ik door de reacties dat de maatschappelijke opinie daarover was veranderd. Ik pak nu zelf ook de trein voor kortere afstanden en probeer langer op een plek te blijven. Maar ik vind dat we erop moeten vertrouwen dat ieder van ons doet wat-ie kan en elkaar niet moeten beoordelen. Het komt overheden en grote bedrijven ook wel goed uit dat we elkaar steeds op de vingers tikken, want dan zijn we niet bezig met het echte probleem: het systeem waarin we leven. Zo moeten we bijvoorbeeld de grote vervuilende landen en de subsidies voor vervuilende industrieën aanpakken. Dat heeft een veel grotere impact dan alleen individuele acties.” 

Bron: Grazia (Mariska Vermeulen) | Beeld: Sex and the City

Laatste nieuws

Zie ook