Sommige mensen vinden het prikken van gaatjes in de oren (of in andere, niet nader te noemen plekjes) verminking. Gaatjesprikken bij babys of kleine meisjes, vinden zij zelfs grenzen aan kindermishandeling, omdat je ze zelf die keuze moet laten maken zodra zij daar oud genoeg voor zijn. Ik ben zon meisje, dat in haar eerste levensmaand al gaatjes kreeg. Gewoon thuis, door een verpleegster die dat al tig keer gedaan had. Alles veilig en hygiënisch en binnen 3 minuten was het gepiept, zonder dat ik ook maar een kick gegeven had. Tot op de dag van vandaag ben ik haar hier heel dankbaar voor. Zonder mijn oorbellen voel ik me bloot en onaf. Mijn oorbellen zijn de kers op de taart voor mijn outfit, ze maken zelfs een bad hairday goed. Verminking? Nee man!
Een vriendin van mij werd geboren in Mexico. Als je daar het leven schenkt aan een meisje, verlaat zij het ziekenhuis niet zonder oorbelletjes. Standaardprocedure. Mijn vriendin begrijpt de ophef over de gaatjes van North West daarom ook totaal niet. Ik ook niet. Ik vind dat Kim en Kanye een grote inspiratiebron zijn voor iedereen met een slechte smaak (gouden toiletten op de bruiloft, really?), maar bij deze keuze ben ik echt geneigd heel hard te applaudisseren van blijdschap. Kim en Kan snappen het, wachten is veel erger. Vraag dat maar aan de dames in de juwelierswinkels die gillende meisjes van 6 moeten prikken. Of het personeel van de winkel waar mijn 14-maanden oude dochter moord en brand gilde toen die vrouw alleen naar haar oor keek (het prikken ging overigens probleemloos)!
Nee, ik denk dat Noris vriendinnetje Blue Ivy veel meer kans maakt op het ontwikkelen van een jeugdtrauma. Alleen met het per direct invoeren van een wekelijkse deep conditioning treatment en de vernietiging van alle fotos waarop Blue met haar huidige haarbal te zien is, zou geringe schadebeperking mogelijk kunnen zijn. Kunnen
Wie tegenwoordig echt kan meepraten over verminking is Melanie Griffith, aangezien zij sinds kort door het leven moet zónder Antonio en mèt een overblijfsel van wat ooit een tattoo als eerbetoon aan haar liefde voor Antonio had moeten zijn. Ooit verliet zij, heel begrijpelijk, Don Johnson en zijn flessen drank voor jonge, hete Antonio. Om het zichtbare leeftijdsverschil te maskeren, pompte zij elke maand haar lippen flink op en liet zij haar gezicht een paar centimeter achter haar oren trekken. Kijk, mij hoor je hier echt niet over klagen, want ik heb me jarenlang uitstekend vermaakt wanneer plastic Mel weer ergens opdook, maar ja, voor die arme Melanie is dit natuurlijk niet leuk. Als iemand haar toen had verteld dat tatoeages met de naam van jouw geliefde een garantie zijn voor het mislukken van die relatie, had ze het misschien alleen bij dat hart gehouden.
Antonios naam moest na de breuk dus uit dat hart worden verwijderd, waardoor Mel nu rondloopt met twee empty hearts. Pauvre Mel! Moge de liefde haar gebroken hart(en) weer snel vervullen.
Is Mickey Rourke nog single eigenlijk?
Beeld North: X17