Carol's Blog: Serial Fans

Ook ik ben ooit een fan geweest. Behoorlijk heftig ook. Het begon bij Michael Jackson toen ik een jaartje of 5 was. Toen ik 10 was kwam daar nog eventjes Danny de Munck bij (eventjes zei ik dus hè). Elliott uit E.T. was het hoogtepunt in 1983, maar hij moest weer plaatsmaken voor MJ toen ik zijn Thriller album kreeg. Ik zie mezelf nog minutenlang staren naar die uitklapfoto. Dat witte pak, dat lieve welpje dat hij ietwat onhandig vasthield...

En toen was daar Wham. Hoewel mijn kamer algauw werd opgesierd door posters van voornamelijk George Michael, besloot ik dat het beter was voor Andrew te gaan. Niet vanwege de opmerkingen van mijn vader “Die man valt echt niet op vrouwen, mijn kind” terwijl hij wees naar het te korte, witte broekje, de blote voetjes, witte kabeltrui en geföhnde mat, maar omdat ik dan meer kans maakte. Iedereen wilde George. Ik kon zo met Andrew wegrennen, terwijl alle meisjes (en jongens) zich gillend op George zouden storten. Oh en dan was er nog Rob Lowe. Zat ik daar in mijn eentje in die bioscoopzaal met open mond naar Oxford Blues te staren. Natuurlijk hoopte ik ooit met één van mijn idolen te mogen trouwen. Natuurlijk deed het pijn om Rob in elke film weer met een ander meisje te zien rollebollen. Natuurlijk deed het pijn dat ik nooit het podium werd opgeroepen om 2 minuten met Michael te mogen dansen. Ja, ik háátte die andere meisjes. Misschien maar goed dat ik geen mobieltje of Twitter had…

Bieber case

Die dreigementen die Lara Stone naar haar hoofd geslingerd kreeg, omdat ze met Justin Bieber op de foto moest. Of die hysterische fans, die Humberto Tan voor van alles uitmaakten op Social Media. Really meisjes? Hebben jullie enig idee hoeveel Lara betaald moest worden om haar hand in de buurt van Justin’s pielemans te laten fotograferen? Hebben jullie enig idee hoe weinig zin die jongens van One Direction hebben in een stel Twitterende bakvisjes met huidissues?

Bakvisjes

Sinds kort weet ik ook wie Debby Ryan is. Debby is een Disneyster, eentje die een stuk minder labiel lijkt dan haar verdwaalde voorgangsters. Ik ken haar, omdat ik bijna dagelijks word gebeld door fans die denken dat ik haar ben. Eén of ander misbaksel heeft ooit mijn nummer op internet gezet, bewerend dat dit toch echt Debby’s nummer was. Elke dag block ik weer een serie beroepsstalkers in wording. Soms ben ik melig en spreek ik ze aan in het Nederlands of ik laat mijn man opnemen “This is Debby Ryan speaking”. Of ik doe een soort hoorspel met allemaal voorwerpen die ik tegenkom. Meestal ben ik vrij bot, dan druk ik ze weg of stuur een dreig-sms, dat ik ze aanklaag voor stalking als ze nog één keer durven bellen. Daar schrikken bakvisjes van.

Ik ben nog op zoek naar de veroorzaker van deze ellende. Als beloning zal ik een hele blog aan haar wijden. Met foto en telefoonnummer uiteraard!