Deuxième anniversaire (met veel vrolijke foto's!)

Jarig zijn in augustus. Wie wil dat nou niet? En het dan ook nog vieren op een onverwachts zomerse septemberzondag…

Natuurlijk hadden we in Frankrijk ook wel even gezongen voor Jippe’s 2e verjaardag. Hij mocht iets uitpakken, altijd leuk, en kreeg wat autootjes. Ja, hij is momenteel helemaal into de autootjes. Echt een jongetje. Zijn meest gezegde ‘zinnetje’ de laatste tijd is dan ook ‘Auto papa!’ en zijn meest gestelde vraag: ‘Auto papa?’ Ongeveer elke andere ‘zin’ die er verder uit komt gaat gepaard met het woordje 'auto'.

Maar goed. We vierden het hier dus ook nog even, zij het klein. Mijn moeder en de vriend van mijn moeder kwamen naar Den Haag. Jippe blies kaarsjes uit, geholpen door grote zus Bo, en we aten taart met verse aardbeien, ananas en mango. We spoten slagroom op elkaar (tot grote hilariteit van Bo, wat kan die meid toch heerlijk lachen!) en daarna was het eindelijk tijd voor de cadeaus.

© Foto's: Denise Miltenburg en Pier Bish

Oma had een vrolijke vuilniswagen van Duplo gekocht, en gaf daarbij ook nog eens twee superleuke vrachtwagens. Daarna kwam ons cadeau, eindelijk. Een Gazelle. Zo’n gaaf ding!

De hele zomervakantie had ik hem in de etalage van de fietsenwinkel bij ons in de straat zien staan. Steeds weer als ik er langs wandelde dacht ik: ‘Díe is leuk!’ Maar ook steeds weer dacht ik: ‘Waar moeten we ‘m kwijt?’ Geen tuin, geen schuur. Geen bijkeuken, balkon of terras. Zelfs geen gangkast waar je het ding stallen kunt. Niks. Alleen een achterkamer waar al een heel wagenpark staat: een houten fietsje, een loopfiets, een Bobbycar, een driewieler en een step.

Als je me dit verteld had toen ik voor het eerst zwanger was, was ik denk ik gillend weg gerend. Maar goed, zo gaan die dingen. Je wilt graag dat je kind leert fietsen, steppen en weet ik wat, en dat het lekker beweegt en lol heeft, dus dan gebeurt dat ineens. Voor je het weet kun je je kont niet meer keren in je eigen huis.

We kwamen terug van vakantie en hij stond nog steeds in de etalage. En toen kon ik hem niet langer weerstaan. 'Hallo Speedy Mouse, je gaat met me mee!' Ik nam hem mee, onder mijn arm, het duurste cadeau ooit, en had meteen door wat het grootste nadeel aan het ding was: klein als hij was, was hij loodzwaar!

Het eind van de straat haalde ik al niet zonder pijn in mijn armen. Laten rijden kan natuurlijk ook, maar dan buk je je suf. Dus ik denk dat we heel duidelijk moeten zijn: als je op de fiets wil, blijf je op de fiets. Er wordt niet getild. Maar ja, ik voorzie al hoe dat straks gaat… als ze écht niet willen… Die loopfiets heb ik ook menig meter moeten tillen.

‘Je krijgt een fiets Jippetje, je krijgt een fiets!’ had Bo al een paar keer geroepen. Zij was er bijna nog blijer mee dan hij. Misschien kan zij er eerst nog wel even op fietsen, nu Jippe er nog net iets te klein voor blijkt.

En toen? Op naar het strand! Voor een zeldzaam mooie septemberdag aan zee. Wie had dat gedacht? Terwijl de voorspellingen voor zondag zo verschrikkelijk waren… Oké, de zon was er wel niet de hele tijd, maar het was bést heel aangenaam. Echt zo’n dag waarop je anders misschien binnen maar wat loopt aan te klooien (een mailtje hier, een blogje daar, een wasje hier, een beetje opruimen daar), terwijl je ook nog gewoon geweldig genieten kunt!

© Foto's: Denise Miltenburg en Pier Bish

We dronken wijn en aten pizza. De Culpepper-pizza, met rauwe tonijn en mierikswortel. Mmmmmm. Dat is geen pizza, dat is een traktatie! Ook Bo en Jippe genoten. Ze banjerden lekker op hun blote voetjes door het zand en dansten op de klanken van veel te harde muziek even verderop op het Noorderstrand. En die paar regendruppels? Die waren zo weer overgewaaid.

© Foto's: Denise Miltenburg en Pier Bish