Je leest het ’t eerst op Grazia.nl

Berichten van de Balkan -6-

“Mama, mag ik later eigenlijk ook met een Macedonische man trouwen?” vroeg Olivia me bloedserieus toen we door het gehee...

Berichten van de Balkan -6-

“Mama, mag ik later eigenlijk ook met een Macedonische man trouwen?” vroeg Olivia me bloedserieus toen we door het geheel vernieuwde centrum van Skopje aan het wandelen waren. Manlief en ik keken elkaar verbijsterd aan en schoten toen in de lach.

“Eh... je mag later trouwen met wie je wil.” Ik ging voor het politiek correcte antwoord, maar daar nam mevrouw natuurlijk geen genoegen mee.

“Ja maar, jij zegt toch altijd dat Macedonische mannen lui zijn en teveel alcohol drinken. En dan ben je zelf wel met een Macedonische man getrouwd.” Tja, maar weer eens een voorbeeld van kleine potjes etc. Manlief keek me geamuseerd aan zo van: ja, leg dat maar eens uit en nee, ik help je niet.

Tja, Als ik niet bang was om onze complete Macedonische vrienden-, kennissen en familiekring tegen me in het harnas te jagen (de vertaalprogramma’s draaien overuren op mijn blogs over Macedonië), zou ik de Macedonische man gerust hier in het openbaar een lui, initiatiefloos, door alcohol geobsedeerd wezen durven te noemen. Maar, dan generaliseer ik natuurlijk en dat wil ik niet doen.

Ten slotte heeft mijn dochter gelijk. Ik ben er zelf op eentje verliefd geworden en er nota bene mee getrouwd. Maar, volgens mij heb ik van alle Macedonische mannen wel het meest geëmancipeerde en actiefste exemplaar te pakken. Hij heeft ook zeker zijn mindere kantjes (wie niet?), maar hij doet wel best veel in het huishouden, kan lekker koken en doet dat ook regelmatig, is niet te beroerd om af en toe zijn dochter van en naar school te brengen en gaat niet naar het café, maar vindt het leuk (dat denk ik toch) om de avond met mij door te brengen. Verder werkt hij hard, neemt hij veel initiatief, is hij ontzettend leergierig, is hij (meestal) niet egocentrisch,is hij (meestal) een prettige gesprekspartner en behandelt hij mij (meestal) met respect.Behoorlijk on-Macedonisch naar mijn mening.

Je begrijpt het al; de meeste Macedonische mannen bezitten geen enkele van de eigenschappen die manlief wel heeft. Sterker nog met de meeste Macedonische mannen zou ik het nog geen dag, nee geen uur, nee geen minuut uithouden (en zij ook niet met mij; daar maak ik me echt geen illusies over). Maar, dan generaliseer ik weer en dat wil ik niet doen. Er zullen heus nog wel meer leuke moderne kerels daar in dat kleine Balkanlandje rondlopen, maar volgens mij zijn dat toch echt wel de spreekwoordelijke spelden in hooibergen.

Oké, en nu ga ik toch generaliseren, want anders krijg ik niet geschreven wat ik wil schrijven.

Sinds ik regelmatig op de Balkan vertoef, verbaas ik me namelijk al hooglijk over het grote verschil tussen mannen en vrouwen. De vrouwen zijn intelligent, hebben gestudeerd, werken buitenshuis en nemen (samen met (schoon)moeder en de andere vrouwen in huis) ook het huishouden en de zorg voor de kinderen voor hun rekening. Je zou ze bijna geëmancipeerd kunnen noemen, ware het niet dat ze hun mannen veel te veel in de watten leggen.

Mannen hoeven namelijk helemaal niets daar.De meeste mannen die ik ken hebben (gelukkig) wel een (goede) baan, maar daarnaast worden ze op hun wenken bediend en hoeven ze eigenlijk alleen maar op hun luie gat te zitten. Een beetje meehelpen in huis zit er niet in. Ja, alleen als er een barbecue is, dan bakt hij het vlees (zou een mooie Postbus 51 spot in Macedonië zijn ware het niet dat ze daar niet zoiets als Postbus 51 hebben). Voor de rest doet hij wat hij wil. En de grootste hobby van de Macedonische man van tussen de 25 en 45 lijkt (generaliseer, generaliseer) op de bank hangen met zijn vrienden onder het genot van vele flessen Skopsko (Macedonisch bier) en/of raki en een tafel vol hapjes die moeder de vrouw heeft klaargemaakt, klaargezet en als het manvolk klaar is met bankhangen ook weer nijver opruimt.

Zo vertelde manlief ooit toen we op de zoveelste Macedonische bank aan het hangen waren tegen zijn vrienden dat hij gewoon ook Olivia’s luiers verschoonde en flesjes gaf. Grote hilariteit alom. Dat kon niet. Dat was onmogelijk. En toen hij het ook nog eens even ijskoud ging demonstreren door dapper een flinke poepbroek te lijf te gaan, stond zijn voltallige vriendenkring er ginnegappend, fotograferend en filmend omheen om vooral niets van dit zeldzame schouwspel te missen.En het verhaal van een vriend die het uitmaakte met zijn vriendin omdat ze weigerde na een feestje bij een andere vriend samen met de andere vriendinnen/vrouwen de troep op te ruimen en af te wassen terwijl de mannen nog even met een biertje erbij op de bank hangend (what else?) zaten na te keuvelen, zal ik ook nooit vergeten.

Maar, het is dus wel de schuld van de vrouwen. Van de (groot)moeders die hun (klein)zonen niet tot volwaardige levenspartners opvoeden, maar ze gewoon maar een beetje hun gang laten gaan, altijd maar toegeven en ze verwennen tot op het bot. En van hun vriendinnen/vrouwen die ondanks het feit dat het 2012 is die taak met verve van hun schoonmoeders overnemen. Mannen worden er niet volwassen, ze blijven eeuwig kleine verwende rotjongetjes. En ik erger me daar groen en geel aan.

En als je je ergernis probeert te spuien tegen die vrouwen, blijken ze hun mannen ook weer tot op het bot te verdedigen. Het is de schuld van de economie, van de regering die corrupt is, van het feit dat ze opgegroeid zijn in een socialistisch land waar niemand ooit enig initiatief hoefde te tonen, maar alles tot in de puntjes geregeld was, dit en dat, zus en zo… maar niet van die mannen zelf. O nee.

Man, wat moet ik me inhouden om niet een paar van die kerels daar een schop onder hun hol te geven om ze uit hun comateuze toestand te halen, om ze eens hardhandig door elkaar te schudden en te schreeuwen: doe iets! Lees een boek, ga sporten, steek een poot uit, doe iets leuks met je vrouw/gezin! Maar ja , dat ben ik met mijn Westerse ik-weet-het-allemaal-beter-en-ik-zal-jullie-eens-vertellen-hoe het-wel-moet-opinie. Met mijn Nederlandse vooringenomen- en betweterigheid.

Nou goed. Dit vertelde ik natuurlijk niet allemaal tegen dochterlief die tenslotte pas vijf is en zich daar echt nog niet druk over hoeft te maken. Nee, ik zei dat ik wilde dat ze met iemand trouwde die haar lief vond, die ook haar vriendje was, met wie ze leuke dingen kon doen en die goed voor haar zou zorgen.

“Net als papa?” Was het mijn verbeelding of klonk dat een beetje te cynisch voor een vijf-jarige?

“Eh…”

“Nou ja, ik denk dan dat ik toch met T. (ons buurjongetje in Mol) ga trouwen. Hij is toch al mijn vriendje, dus…”