Een lach en een traan

Het zou eigenlijk een heel blij stukje worden, want het was een superweekend. Maar het is lastig om blije stukjes te tikken als je je niet blij voelt. Gisteren was ik op een begrafenis van een veel te jong iemand en dat was wel zo ongelooflijk kut dat ik nu nog steeds de wereld door een waterige waas zie. Ik denk dat ik het daarom vandaag maar bij een paar foto’s en een gedichtje laat.

Op een dag brengt mij de ochtendkrant Het nieuws dat ik niet wilde weten Het nieuws dat ik weer wil vergeten Een uitstrooien als schelpenzand.

Dus vouw ik van die ochtendkrant Van ’t vervelende bericht alhier Een kwetsbaar bootje van papier En loop dan naar de waterkant.

Daar gaat mijn bootje van papier Al varend naar de horizon Naar daar waar eens het licht begon En zinkt dan diep, heel ver van hier

Het nieuws is nu waar het moet wezen Het danst voor eeuwig op en neer De harde woorden zijn niet meer Maar blijven zacht in ‘t hart te lezen