Je leest het ’t eerst op Grazia.nl

Kluts

Al 42 jaar leef ik zonder. En ook zonder dat ik ooit gedacht heb 'had ik er maar eentje'. Nog nooit heb ik het gevoel ge...

Kluts

Al 42 jaar leef ik zonder. En ook zonder dat ik ooit gedacht heb 'had ik er maar eentje'.Nog nooit heb ik het gevoel gehad dat mijn leven niet compleet was zonder zoiets. Of gedacht dat ik niet mezelf kon zijn, zonder een dergelijk ding in bezit te hebben.

Ik was, zeg maar, domweg gelukkig in clutchloos land.

In wat?In clutchloos land.In mijn eigen wereld, waarin ik geen clutch bezit.

Over twee maanden heb ik een workshop die aan dit alles een eind gaat maken,Samen met een groep vriendinnen waarmee ik elk jaar een workshopdagje plan ga ik een clutch maken.

Ik verheug me nu al bijna op de dag dat ik dat ding een keer ergens vergeet of laat liggen.Dat ik dan kan zeggen: "Ik ben de clutch kwijt."En dat dan alleen ik daar heel hard om moet lachen :-)

Dit blogje schreef ik gisteravond laat. Ik zette de instellingen zo, dat het vanochtend online kwam te staan. Toen het blog online kwam rond negenen, was ik écht de kluts kwijt. Ik was om zeven uur namelijk wakker geworden met een enorme rugpijn. De pijn, laag in mijn rug, was zo erg, dat ik amper iets kon (op wat kermen na....). Mijn hemel zeg, wat is dat erg! Nu, om half elf, twee uurtjes kermen, een uurtje slaap en een paar pijnstillers later, kan ik iets meer bewegen zonder gekerm. En komt mijn kluts langzaam weer terug. Pffffffff.