Je leest het ’t eerst op Grazia.nl

Ik snap wel waarom er zo weinig vrouwelijke wereldleiders zijn

Gisteren moest ik een paar keer huilen. Eerst omdat mijn telefoon kapot viel in de trein. Niets wereldschokkends natuurl...

Ik snap wel waarom er zo weinig vrouwelijke wereldleiders zijn

Gisteren moest ik een paar keer huilen.

Eerst omdat mijn telefoon kapot viel in de trein. Niets wereldschokkends natuurlijk. Maar toch biggelden er een paar tranen een paar minuten nadat ik de barst in de mobiel had geconstateerd."Wat is er?" vroeg Lief, "Huil je om je telefoon?'.Ik knikte. "Ik heb alleen maar kapotte spullen" antwoordde ik. "Een kapotte fiets, een kapotte iPad en nu ook een kapotte telefoon". In gedachten voegde ik er nog aan toe "en een kapot huis", maar ik had wel door dat dat iets te melodramatisch was, omdat dat huis door de verbouwing alleen maar beter wordt natuurlijk, ook al is het nu een zooitje. Lief gaf me een knuffel en zei "Dan koop je toch gewoon allemaal nieuwe?".Ik droogde mijn tranen, keek naar buiten. De zon ging gigantisch mooi onder.Nieuwe kopen? Ons spaargeld was toch bedoeld voor de verbouwing? Het waren ook maar spullen natuurlijk, waar hadden we het over. Ik had net een heerlijk weekendje weg gehad en zag straks de kinderen weer. We hadden het goed. We waren zelf niet kapot.

Nadat het stil was in huis, de kinderen in bed, mijn ouders weg, de afwas gedaan en de kaarsen aan, was ik opeens moe. En huilerig. Ik zag op tegen de drukke werkweek die voor me lag. En weer waren er tranen. Zo jank je weken niet, zo twee keer binnen een paar uur. Ik vond mezelf maar een zielig hoopje. Was er nog ergens chocolade in huis eigenlijk?Lief keek samen met mij een aflevering Once upon a time. Ik met mijn hoofd op zijn schoot. Het verhaal leidde me af. Net als de vraag wie ook al weer in hemelsnaam die actrice was die het nieuwe karakter in de serie speelde. Na de aflevering googlede ik het antwoord (mijn hemel, hoe deden we dat vroeger toch, hoe kwam je er dan achter? Dan moest je iemand vinden op je werk de volgende dag, of in het weekend in de kroeg die ook die serie keek en die dan wel wist waar de actrice eerder in had meegespeeld, wat een gedoe! ;-) ! ) en daarna ging ik douchen.Voordat ik onder de douche stapte, merkte ik dat ik ongesteld was geworden.Aha. Mijn tranen waren grotendeels PMS gerelateerd geweest. Ik grinnikte. Omdat ik wist dat het dus morgen beter met me zou gaan dan ik vandaag had gedacht. Tijdens het douchen ergerde ik me aan het afvoerputje. Dat moest schoongemaakt worden. En zo verwijderde ik al douchend alle troep uit het opvangbakje en poetste ik het bakje, het putje en het doucherooster blinkend. Jep, die PMS had left the building. Mijn hormonale schoonmaakwoede had het overgenomen (helaas duurt die meestal maar even). Nadat ik klaar was met douchen en afdrogen smeerde ik mezelf in met bodylotion en dacht na over de week die voor me lag. Ik had er opeens zin in. Lekker alle deadlines afwerken en plannen maken voor de nieuwe maand. En als ik na deze week nog steeds zou balen van mijn kapotte spullen, dan ging ik inderdaad misschien maar eens alles vervangen. Die verbouwing duurde toch nog maanden. Ik had dus nog lang geen spaargeld nodig voor een nieuwe bank of nieuwe eettafel. En ik was ook bijna jarig. Eigenlijk.

Je zou er toch bijna gek van worden, van die cyclus gerelateerde humeurschommelingen. Zo. En nu eerst een lekker appeltje.