Je leest het ’t eerst op Grazia.nl

En wat bleek?

Ken je dat verhaal van die vrouw die haar tanden twee jaar geleden liet bleken? Dit verhaal? Dat was ik dus. Wat?! Is da...

En wat bleek?

Ken je dat verhaal van die vrouw die haar tanden twee jaar geleden liet bleken? Dit verhaal? Dat was ik dus. Wat?! Is dat al weer twee jaar geleden? Ja, dat is het. Nou, en toen ik van de week bij de mondhygiëniste was, zei ze: ‘Jammer dat je er niks meer van ziet.’

Ze zei het op een moment dat ik niks terug kon zeggen. Wat meestal zo is hè als je bij de mondhygiëniste bent. Of bij de tandarts. Dat wat je dan ook probeert te zeggen alleen maar heel erg klinkt alsof je niet helemaal wijs bent. Of dronken. Heejaahoowaawaa. Zoiets. Iiiaaaèèèòoo? (Is dat echt zo?)

Zou je er echt niks meer van zien? Kijk, dat mijn tanden niet meer tandpastawit zijn zie ik zelf natuurlijk ook wel. Een ietsiepietsie gelig zelfs, misschien. Maar ik durf nog steeds breeduit te lachen, iets wat ik vóór de behandeling destijds bijna niet meer durfde. Volgens mij is het dus nog steeds beter dan het was. Maar dat zag zij dus niet. En dus dacht ik wel even: zonde van het geld. Zoooonde!

Ach, maar ik denk maar zo: misschien zien ze er nu weer (bijna) uit als ruim twee jaar geleden, maar als ik het níet gedaan had waren ze nu in plaats van geel misschien wel bruin. ;-)Nou ja, dat zal ook wel weer meevallen natuurlijk, maar ja, feit blijft dat ik doorgaans nou eenmaal heel erg van gekleurde dingen hou, zeker als het om eten en drinken gaat: van koffie tot rode wijn, en van chocola tot eh… weet ik veel: een croissantje met jam.

Eigenlijk is het best irritant, want sinds ik weet hoe slecht die kleurstoffen voor het glazuur van je tanden zijn kan ik bijna geen rode paprika, radijsje of pittige gele curry meer eten zonder er toch niet héél even bij na te denken. Elk kleurtje dat in een bakje, bord of pan achterblijft valt me dan extra op. En dat is irritant. Of zou dat nog slijten? Misschien wel. Ik hoop het. Ooit –na een overval bij een pinautomaat waarbij ik aan mijn haren van mijn fiets ben getrokken- dacht ik immers ook dat ik nooit meer zou kunnen pinnen zonder aan het gebeurde te denken, maar dat is gelukkig ook niet meer zo. Dus het zal wel goedkomen, ook al is het een beetje een rare vergelijking…

Wel kies ik vaker dan voorheen voor witte wijn in plaats van rood. Maar soms ook niet hoor; dan denk ik wat kan mij het ook allemaal schelen. Lekker belangrijk. En een nieuwe behandeling kan ik nu toch niet betalen. Ik heb bovendien wel iets anders aan mijn hoofd.

Vorige week bedacht ik me ineens dat ik nog een of ander stiftje moest hebben: de Zoom(!)-whitening pen. Ik had er alleen steeds geen zin in. Was bang weer zo’n pijn te zullen hebben als toen, of een paar dagen geen koffie te mogen.

Ik zocht de pen erbij. Hij lag ergens achterin een keukenkastje. (In een keukenkastje? Tja, een mens moet wat, bij gebrek aan een fatsoenlijke badkamer.) Expiry date: april 2012 stond er. Even twijfelde ik in welk jaar we ook al weer zaten; 2013 zit er wat dat betreft nog steeds niet helemaal bij me in. Hmm, toch al weer bijna een jaar over datum. Straks werden ze daar júist geel van. Of nee. Nee toch? Vast niet.

Zou ik het doen? Pijn had ik toch al (ook al was dat mijn oor, maar dat leidde dan misschien een beetje af), en koffie en wijn hoefde ik toch even niet. Hét uitgelezen moment dus zou je zeggen.Nog durfde ik niet.

Maar vanmorgen… deed ik het toch. Just apply & go, of zoiets, stond erop. En inderdaad, het bleek een eitje. Je kon hem zelfs gewoon in je handtas bewaren, stond er, en steeds weer gebruiken. Bizar. Dat kon toch niet werken? Of, als het wel werkt: dat kon toch niet goed zijn?

Nou ja, of mijn tanden nou een duizendste bleker zijn of niet, het bleek in elk geval vies. Of kwam dat door die expiry date? De laatste tijd heb ik zelf ook wel eens het gevoel over mijn expiry date heen te zijn. En ik ga toch ook door. ;-)