Kim Kardashian zei onlangs te denken aan een ‘vaginalift’. Ook Eva (32) zag een upgrade van haar vagina wel zitten. Maar het resultaat was toch iets anders dan ze had gehoopt.
Happy Hoo Ha
"Een half jaar geleden geleden was ik het zat. Na de geboorte van mijn tweeling, twee jaar terug, was de sex met mijn vriend niet meer hetzelfde. Niet dat hij er een probleem van maakte. ‘Hee, ik ben een man’, zei hij altijd lief. 'Ik ben al blij als ik in de buurt van een vagina ben.’ Maar ik was zelf niet meer tevreden. Ik wil niet te plastisch worden, maar ik voelde me niet meer ‘opgevuld’ als Bas en ik met elkaar vreeën. Van een vriendin die ooit een jaar stage liep in New York, had ik weleens iets gehoord over ‘vaginaplasty’. Destijds moesten we er smakelijk om lachen. We vonden het typisch iets voor wanhopige, oude vrouwen die hun vergane jeugd tegen de klippen opnieuw leven wilden inblazen. Maar ja, we waren zelf begin twintig. Alles aan ons was nog retestrak. In mijn hele leven had ik me nog geen seconde afgevraagd in welke categorie van het vaginale spectrum ik viel. Dat was nu wel anders. Na mijn zwangerschap was ik ruim twintig kilo afgevallen, mijn schaamlippen leken wel twee leeggelopen theezakjes in plaats van vrolijk gevulde taco’s. En ook daarbinnen voelde het dus niet meer als vanouds. Dat mijn schaamlippen gecorrigeerd konden worden wist ik wel, maar ik was benieuwd of er ook iets aan mijn inwendige status kon worden gedaan. De moed zonk me in eerste instantie in de schoenen toen ik al googelend op sites als Happy Hoo Ha terechtkwam. Gelukkig stuitte ik uiteindelijk ook op meer betrouwbaar uitziende websites. De ingreep zelf bleek alleen wel behoorlijk exotische namen te hebben, zoals Mona Lisa Touch (Nu weet u het geheim achter haar glimlach) en intimalase."
Zes weken
"Uiteindelijk leek een combinatie van een vaginaplasty (verwijderen van overtollige ‘voering’ en het strakker maken van de omgevende weefsels en spieren ) en een labiaplasty (omvorming van de schaamlippen) me de oplossing voor mijn in het slop geraakte sexleven. Hoewel de intake bij de plastisch chirurg enigszins ongemakkelijk was – een vreemde man bekijkt je vagina en concludeert dat-ie wel iets strakker kan – zag ik de ingreep met vertrouwen tegemoet. Vooral omdat ik overal op internet had gelezen dat deze ingreep zo goed als nooit negatieve bij-effecten kende. Opgelucht dat ik in ieder geval niet de ‘vijf-vinger’ vagina had waar de arts het tijdens het intake gesprek over had, vroeg ik met het schaamrood op mijn kaken of het mogelijk was de procedure zodanig uit te voeren dat twee vingers er net comfortabel in zouden passen. Ik had gelezen dat dat het meest prettig zou zijn, voor zowel mij als mijn bedpartner. Dit zou geen enkel probleem opleveren, volgens mijn plastisch chirurg. Na nog wat algemene informatie, onder andere over de herstelperiode (zes weken, waarin ik geen sex mocht hebben en niet in bad zou mogen of zou mogen zwemmen) besloot ik er definitief voor te gaan. Mijn verslapte bekkenbodemspieren werden aan elkaar gehecht met oplosbare hechtingen en ze werden korter gemaakt. Ook werd er bindweefsel van de achterkant van mijn vagina weggehaald. Op die manier stond alles weer in de oorspronkelijke positie en werden mijn spieren verstevigd waardoor de ingang van mijn vagina nauwer werd. Geweldig, zou je denken, maar het liep net even anders. De ingreep viel me mee, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Na zes weken was mijn vagina nog steeds zo strak en inflexibel dat zelfs het inbrengen van een tampon een uitdaging werd. De twee vingers die ik als richtlijn had aangegeven, bleken de vingers van een kabouter te zijn. Toen Bas en ik – met behulp van een fles glijmiddel van het formaat gezinsverpakking – toch probeerden om te vrijen, scheurde mijn vel zelfs een stukje in. Omdat de horror van een totaalruptuur me nog helder voor de geest stond, duwde ik Bas vliegensvlug van me af. Dit had meer weg van een omgekeerde bevalling dan van romantische sex..."
Weten hoe het afloopt? Je leest het hele verhaal in de nieuwe Grazia die nu in de winkel ligt.
Tekst: Vivienne Groenewoud, Beeld: iStockphoto