Real life: 'In mijn lijf zwom een halve kilo aan prothese'

Hoog in de top vijf van meest uitgevoerde cosmetische operaties: de borstvergroting. Maar de ene plastisch chirurg is totaal de andere niet. Paschalina (29) ging in zee meteen beunhaas, bleek al snel.

"Mijn A-cup paste niet bij mijn lichaam. Op het strand bijvoorbeeld, voelde ik me nooit op mijn gemak. Of ik nu op mijn rug lag of op mijn buik: het maakte niet uit. Ik was aan beide kanten even plat. Rug of borst, er was eigenlijk geen verschil. Als ik mijn onzekerheden met mijn vriendinnen besprak, zeiden ze altijd: ‘Je bent toch prima zoals je bent!’ Daarom heb ik wel acht jaar lang getwijfeld: wel of geen borstvergroting? Maar toen een vriendin een ingreep had laten doen, besloot ik er toch voor te gaan. Toen ik bij de kliniek die me was aanbevolen door mijn vriendin aankwam, was ik onder de indruk van hoe mooi en chic alles eruitzag. Ik had er een goed gevoel bij. Vooral toen ik een beha aankreeg met een prothese erin. ‘Deze grootte past veel beter bij je lichaam’, zei de plastisch chirurg. Zie je wel, dacht ik, eindelijk erkenning. Dat alles bij elkaar zorgde ervoor dat ik er eindelijk voor durfde te gaan."

Kapselvorming

"Voor de ingreep ging ik onder narcose en toen ik weer wakker werd, keek ik meteen naar mijn borsten. Ik was dolblij: eindelijk had ik daar wat zitten! Op dat moment had ik ook totaal geen pijn. Ik eet een beschuitje en ga naar huis, dacht ik. De chirurg kwam kijken, maar dat ging nogal gehaast. Meer dan: ‘Alles is prima en tot ziens’ was het niet. Eenmaal thuis veranderde mijn toestand. Ik had pijn en een tijdje kon ik zelfs mijn teen niet bewegen, omdat die op de een of andere manier een link met mijn borstspier had. Toch vond ik het niet vreemd. Ik wist dat dit kon gebeuren. Wat vervelender was: ik kreeg last van kapselvorming. Dat is extra bindweefsel dat je lichaam zelf aanmaakt. In mijn geval zat het om de prothese heen. Maar ook dat zou normaal zijn, een natuurlijke reactie op lichaamsvreemd weefsel. Maar op een gegeven moment leek mijn rechterborst wel een steen! Toen ik mijn chirurg hierop aansprak, kreeg ik te horen dat er niets aan te doen was, behalve een volgende operatie die pas over een paar jaar kon plaatsvinden. Verder veegde hij alles van tafel."

Geschrokken

"Na ongeveer een jaar begon ik nog wat vreemds te merken, vooral als ik op mijn rug lag. Op zulke momenten voelde ik mijn linkerprothese onder mijn oksel glijden en was mijn hele borst ineens leeg. Dit klopt echt niet, dacht ik. In diezelfde periode was mijn moeder voor een kleine ingreep bij een andere kliniek geweest. Ik ging met haar mee en al snel kwam het gesprek op mijn borstvergroting. Toen ik tegen de assistente zei wie me had geopereerd keek ze me aan alsof ze water zag branden. ‘Heb je die naam weleens gegoogeld?’ vroeg ze. Ik zei dat ik dat niet had gedaan, dat de kliniek er mooi en schoon had uitgezien en dat hij op de site van de Consumentenbond stond. ‘Googel hem toch maar even’, was haar reactie. De ene na de andere medische misser kwam langs op mijn computerscherm. Mijn chirurg stond blijkbaar op een zwarte lijst."

Slechte kwaliteit

"Ik besloot een andere arts te zoeken, deze keer googelde ik me suf. Uit al mijn speurwerk kwam steeds dezelfde naam naar voren: Dr. Beekman, een specialist in borstcorrecties en hersteloperaties. Ik belde voor een afspraak en bij de intake zag hij direct wat er mis was: de holte voor mijn prothese was veel te groot gemaakt waardoor de prothese door mijn lichaam kon ‘zwemmen’. In mijn lijf zwom bijna een halve kilo aan prothese..."

Het hele verhaal lees je in de nieuwe Grazia of voor €0,49 HIER op Blendle.