Real life: 'Haar relatie verpestte onze vriendschap'

Je beste vriendin heeft een nieuwe relatie. Hartstikke leuk voor haar, maar wat als je totaal niet met hem overweg kunt? Gedoog je hem dan of verbreek je de vriendschap? Angela kwam voor deze moeilijke keuze te staan. "Hij wilde er altijd bij zijn."

Verkering

"Al vanaf de lagere school was het dikke mik tussen Esther en mij. Zij was druk, vrolijk en had een grote mond en ik was een rustig, verlegen kind. Dat gaf niet, we vulden elkaar juist aan. We speelden samen met poppen, vermaakten ons buiten op het pleintje met andere kinderen uit de buurt en haalden streken uit. Na onze schooltijd gingen we op handbal. We trainden samen, draaiden bardiensten en organiseerden feestjes. Toen we later gingen studeren, bleven we bij elkaar in de buurt wonen. Sporten verruilden we voor feesten en middagen shoppen. We ondernamen veel. Tot ze tijdens een avondje in de kroeg een man leerde kennen met wie ze kort daarna verkering kreeg."

Losse handjes

"Ik had al snel in de gaten dat haar relatie niet was zoals het eigenlijk zou moeten. Hij was heel jaloers en hield Esther altijd in de gaten. Samen stappen of naar de film gaan zat er ineens niet meer in. Dat mocht ze doodleuk niet van hem. Hoewel hij haar alle vrijheid ontnam, bleef ze bij hem. Tegen hem was niet in te gaan. Probeerde ze dat toch, dan voelde ze het – letterlijk. Want ja, hij had ook nog losse handjes, vertrouwde ze me een keer beschaamd toe. Haar vriend had twee gezichten. Als hij in een goede bui was, kon hij heel aardig en vrolijk zijn. Behulpzaam, zelfs. Het was soms echt gezellig met hem. Maar er kon ook een enorme spanning hangen. Hij kon je pakken op elk woord dat je zei; heel vervelend. Dan was hij erg kortaf en ging hij zijn eigen gang. Dus hielden wij ons op die momenten angstvallig stil."

Verwaterd contact

"Soms vind ik het erg laag van mezelf dat ik zijn gedrag accepteerde en niet voor mijn vriendin opkwam. Dat verdiende ze niet. Maar om Esther te kunnen blijven zien, ging ik erin mee. Ook toen ze een blauw oog had, deed ik tegenover hem alsof ik niets doorhad. Uit pure angst– een andere verklaring heb ik er niet voor. Ook was ik vriendelijk tegen hem, want als hij zou merken dat Esther me iets over zijn gedrag verteld had, zou zij weer de klos zijn. Het was haar keuze om bij hem te blijven. Ze kon er wel met mij over praten en daar was ze blij om. Ik veroordeelde haar niet en kon haar begrijpen, al vond ik het natuurlijk vreselijk voor haar."

Steeds ernstiger

"Doordat ze zich moest gedragen zoals hij wilde, veranderde Esther van een vrolijke vrouw in een angstig persoon. Ook haar kledingstijl werd anders. Droeg ze eerst nog weleens een mooi bloesje met een diepe halslijn, nu liep ze in hooggesloten truien. Zelfs bij temperaturen van dertig graden. Ze leek zelf te geloven dat dit normaal was en beweerde stellig dat het ook warm zou zijn met een luchtig shirtje aan. De waarheid was dat ze van hem niets van haar lichaam mocht laten zien. En zijn controle-gedrag werd steeds ernstiger..."

Het hele verhaal lees je in de nieuwe Grazia of voor €0,49 HIER via Blendle.