“Had ik maar… Haar nummer niet weggegooid”

"Wat zou ik mijn verschrikkelijke gedrag graag goedmaken..."

Lees ook

Iedere woensdag deelt een Grazia lezer(es) zijn of haar grootste regret

Naam: Jeroen (41) – Relatie: Ja, getrouwd – Beroep: kaakchirurg

Zwoele nacht

"Negentien was ik, toen ik ging interrailen met een vriend. Met mijn ouders was ik nooit verder geweest dan Parijs, nu reisden we heel Europa door. Vooral in Italië vond ik het fantastisch. Niet in de laatste plaats omdat ik daar veel aandacht van vrouwen kreeg. Tegenwoordig is mijn haar wat donkerder, maar ik was toen nog helblond, en met mijn blauwe ogen viel ik enorm in de smaak."

"In de badplaats Rimini ontmoette ik Raffaela. Een bloedmooie Italiaanse, drie jaar ouder dan ik. We dansten de hele nacht met elkaar en toen de discotheek sloot, gingen we naar het strand. Niet om te praten… Ze bleek op dezelfde camping te staan als mijn vriend en ik, en we trokken drie dagen met elkaar op. Toen reisden mijn vriend en ik verder. Raffaela huilde. Ik knuffelde haar zo lief als ik kon, maar eigenlijk zat ik met mijn hoofd alweer bij onze volgende bestemming. Ze was niet het eerste meisje dat ik had versierd die vakantie en ze zou vast ook niet de laatste zijn. Op haar aandringen wisselden we wel gegevens uit: wie weet ooit eens tot ziens?"

Zwanger

"Ik moet bekennen dat ik Raffaela al bijna vergeten was toen ik een brief van haar kreeg. Een brief per post, ja, want internet stond nog in de kinderschoenen. Ze schreef dat ze zwanger was. Van mij. Vier maanden, haar buik begon al te bollen. Ze had een foto van zichzelf bijgevoegd waarop ik het kon zien. Vol afschuw keek ik ernaar.
Dit kon niet waar zijn! Eerlijk is eerlijk, we hadden het niet helemaal veilig gedaan. Maar wie zei dat ík de vader was? Zij was daar ook op vakantie en liet zich maar mooi al de eerste nacht door me verleiden. Net zoals zij voor mij niet de enige was geweest, was ik dat vast ook niet voor haar geweest."

"Dus wat móést ze van me? Nou, eigenlijk niets, schreef ze zelf al. Ze begreep dat onze kortstondige liefde – bij dat woord lachte ik schamper – te weinig basis vormde voor een huwelijk. Maar ik moest weten dat ik een kind zou krijgen, vond ze. En als ik wilde, mocht ik langskomen. Ook om uit te zoeken of we iets konden opbouwen samen… Ik gooide haar brief weg en reageerde niet. Een kind in het buitenland was wel het laatste waar ik, een eerstejaarsstudent die net verliefd was op een leuk meisje, op zat te wachten. Ik vertelde niemand iets en wist het nieuws naar de achtergrond te verdringen."

Babyfoto

"Tot ik bijna een jaar later opnieuw een brief kreeg. Ik heb de tekst niet eens gelezen. Ik staarde alleen maar naar de foto die erbij zat. Het was alsof ik naar een babyfoto van mezelf keek. Zijn ogen waren net zo blauw als die van mij. Ik schrok me te pletter. En ik dacht maar één ding: dit wil ik niet. Ik woonde inmiddels samen, had mijn vriendin niets verteld en ik had geen zin in onrust. En hoewel ik mezelf dus duidelijk in dat kleine mannetje herkende, voelde ik alleen afschuw."

"Ik heb het nummer gebeld dat onderaan de brief stond. Toen ik Raffaela aan de lijn kreeg, heb ik haar gigantisch uitgekafferd. Ik zei dat ze het maar moest uitzoeken en of ze me, per favore, nóóit meer wilde lastig vallen. Nog maanden daarna zat ik in de stress. Ik was bang dat ze toch weer zou schrijven of bellen. Maar het bleef stil. En toen ik verhuisde en een ander telefoonnummer kreeg, was ik opgelucht. Dossier gesloten."

Spijt

"Pas vier jaar geleden is dat dossier voor mij toch weer opengegaan. Toen mijn vriendin – tegenwoordig vrouw – zwanger raakte, dacht ik aan het jongetje dat ik jaren eerder op de foto had gezien. Ik schaamde me enorm voor de manier waarop ik toen had gereageerd. En ik merkte dat ik heel benieuwd was naar het kind. Ik heb mijn vriendin met het schaamrood op de kaken het hele verhaal verteld. Gelukkig toonde ze begrip en moedigde me aan op zoek te gaan naar mijn zoon."

"Helaas had ik geen enkel aanknopingspunt. Ik heb alles weggegooid, ik weet zelfs geen achternaam meer. Raffaela uit Milaan, that’s it. En daarmee kom je niet ver. En reken maar dat ik mijn best heb gedaan. Ik ben zelfs terug naar Rimini gegaan, om navraag te doen op de camping waar we indertijd stonden. Maar ze is niet te vinden. Ik kan alleen maar hopen dat zij mijn achternaam nog weet. Met één muisklik ben ik te vinden. Maar ja, dan moet mijn zoon wel naar me zoeken – en na mijn schandalige gedrag van vroeger is die kans klein. Toch blijf ik hoop houden. Wat zou ik mijn verschrikkelijke gedrag van toen ik jong was graag goedmaken…"

Laatste nieuws

Zie ook