"Had ik maar... mijn vriendinnen met kids niet laten zitten"

Iedere woensdag deelt een Grazia lezer(es) zijn of haar grootste regret...
Naam Melanie (33) - Relatie ja - Beroep mondhygiëniste

Onafscheidelijk

“Vanaf de middelbare school waren we onafscheidelijk: Iris, Anouk, Kirsten en ik. We waren een kwartetje waar elke leraar voor sidderde en we wisten de jongens uit onze klas uitstekend het hoofd op hol te brengen. Wij dolden met ze, maar onze echte interesse ging uit naar jongens die ouder waren, die we in het uitgaansleven ontmoetten. Iris en ik studeerden verder, Anouk en Kirsten gingen aan het werk. Maar ieder weekend bleven we elkaar zien en bespraken we álles. Vriendjes konden daar niet tussenkomen, zelfs niet toen twee van ons gingen samenwonen."

Zwanger

"Ik had gedacht dat onze band altijd zo hecht zou blijven. Maar toen we een jaar of vijfentwintig waren, ontstond er een kentering. Iris en Kirsten werden zwanger, pal na elkaar. Anouk, die altijd had gezegd dat ze nog lang geen moeder wilde worden, was een halfjaar later ook over tijd. Het was een ongeluk, dus ik had verwacht dat ze aan abortus zou denken. Maar ze besloot ervoor te gaan en plande nota bene meteen een huwelijk met de vader, die ze nog maar net kende."

Symptomen

"Ik zag het met verbazing gebeuren. Ik voelde mezelf nog veel te jong om me al te binden, en voor kids helemaal. Waar begonnen ze aan? En ik baalde er al snel van dat onze gesprekken zo veranderden. Al tijdens de zwangerschappen ging het voortdurend over ochtendmisselijkheid, opgezwollen borsten en de kleuren voor de babykamer. Eerst kon ik daar met Anouk nog over geiten, maar toen zij ook moeder zou worden, kwam ik alleen te staan. Opeens had ik drie vriendinnen die niet meer dronken en niet meer in waren voor een feestje in het weekend."

Verandering

"Ik probeerde mee te leven maar dat lukte niet van harte. Hoewel ik het wel heel leuk vond toen de baby’s geboren werden. Ik gunde ze het geluk echt – maar vond het ook irritant dat alles zo veranderd was. Van hun beloftes dat ze als hun kind er eenmaal was natuurlijk weer zouden gaan stappen, kwam weinig terecht. Alleen Iris liet haar kind weleens bij haar vriend om zaterdagavond uit te gaan. Maar in plaats van flink door te halen, met een pilletje of een snuif, ging ze rond enen naar huis."

'Hechte clubje'

"Mijn oude vriendinnen was ik kwijt, zo veel was duidelijk, ik moest het doen met de nieuwe versies die ze waren geworden. Dat heb ik nog een tijdje geprobeerd, maar ik verveelde me steeds meer bij ze. Ik drukte mijn snor, zegde steeds vaker afspraken af. Zij vonden dat jammer, nodigden me telkens uit. ‘We moesten zuinig zijn op ons hechte clubje’, benadrukten ze. Waarom eigenlijk? dacht ik steeds vaker. Ja, we hadden dan wel een jarenlange band, maar nu vermaakte ik me veel meer met andere meiden. Uiteindelijk volgden Anouk, Iris en Kirsten mijn voorbeeld en lieten ze ook niets meer horen. Heel soms zag ik een van hen nog eens lopen op straat. Negen van de tien keer met hun koter, of koters, inmiddels. Dan volgde een verplicht gesprekje en weg was ik."

Eenzaam

"Nu ben ik zelf moeder. En ik mis mijn oude vriendinnenclubje verschrikkelijk. Opeens snap ik wat ze doormaakten toen, hoe hun leven indertijd veranderde. Toen vond ik ze flauw als ze zeiden dat ze moe waren, nu begrijp ik het volkomen. Ik ben zelf ook ontzettend moe – en eenzaam. Vrouwen met kinderen, ik heb ze de afgelopen jaren krampachtig ontweken en ik heb dus geen enkele vriendin om mij aan te spiegelen en mijn ervaringen mee te delen. Nieuwe contacten, bijvoorbeeld via zwangerschapsgym, stellen weinig voor; iedereen is druk, druk, druk. Wat zou ik graag advies vragen aan mijn vriendinnen van toen. Of zij ook zo aan zichzelf twijfelden of ze het wel goed deden, bijvoorbeeld. En of ook hun relatie zo veranderde, toen de baby er eenmaal was."

Slordig

"Toen ik mijn vriendinnen nog zag, en dit soort onderwerpen voorbij kwamen, zat ik er met een half oor bij, starend naar mijn mobieltje, te verzinnen hoe snel ik weg kon komen. Ik heb spijt dat ik indertijd zo slordig met ze ben omgesprongen. Ja, we groeiden uit elkaar, dat was duidelijk, en dat had best benoemd mogen worden. Ik had kunnen zeggen dat ik me buitengesloten voelde en dat ik het leuk vond om het ook eens over iets anders dan het onderwerp kinderen te hebben. Ik had ook gerust kunnen aangeven dat ik wat minder vaak wilde aansluiten, omdat we op dat moment minder deelden. Maar ik had ze nooit helemaal moeten opgeven."

Zonde

"Het is oneindig zonde, we waren zo hecht en het was zo vertrouwd. De uitgaansvriendinnen die ik later heb ontmoet, laten zich nu amper zien. Zij gaan liever stappen, en ik snap ze nog ook. Maar ondertussen voel ik me alleen. Misschien moet ik de stoute schoenen aantrekken en excuses aanbieden bij mijn oude clubje. Wie weet mag ik er wel weer bij…"