Had ik maar... Mijn beste vriend een kans gegeven

Iedere woensdag deelt een Grazia lezer(es) zijn of haar grootste regret...

Naam en leeftijd: Anouska (27) Relatie: nee Beroep: bedrijfsjurist

Afstand

"Jurgen was een van mijn vijf huisgenoten toen ik ging studeren. Iedereen ging zijn eigen gang, sommigen zag ik zelfs amper, maar met Jurgen trok ik veel op. Hij was goed in koken en nodigde mij regelmatig uit. Dan dronken we de hele nacht goedkope wijn op zijn kamer. Gewoon als vrienden. Hoewel ik best een leuk avondje met hem had kunnen hebben, hield ik afstand, omdat ik zijn vriendschap te kostbaar vond. Als we het één keer zouden doen zou alles veranderen. Zo gaat dat altijd."

Seksuele spanning

"Ik had een wild leven in die tijd. Mijn ouders hadden me altijd kort gehouden en nu ik op mezelf woonde ging ik helemaal los. Jurgen wist alles van me. Hij moest lachen om al mijn escapades maar zei het me ook als ik het te bont maakte. En die keer dat ik me zorgen maakte dat ik zwanger was, was hij erg kwaad op me. Hij kocht toen een familiepak condooms voor me en gooide me dat nijdig toe. Zelf had hij nooit vriendinnetjes. Als hij geen college had, zat hij thuis te studeren. Hij had duidelijk omleidende toekomstplannen en werkte daar hard voor. Knap, vond ik. Ik deed maar wat, net zoals de meeste mensen met wie ik omging. Toen hij een eigen bedrijf startte en verhuisde bleven we elkaar veel zien. Ik zag hem als mijn beste vriend. Een soort broer, eigenlijk. Vriendinnen verbaasden zich daar vaak over. Zij vonden hem sexy. Ik zag dat helemaal niet meer, ik kende hem daarvoor te goed. Ik was ervan overtuigd dat hij hetzelfde over mij dacht. Hij had nooit laten merken dat hij interesse in mij had. Niet op die manier. Als ik bij hem ging eten en we teveel dronken, plofte ik zo naast hem op bed. Ik liep zelfs weleens naakt door het huis als ik had gedoucht. Seksuele spanning, dat bestond gewoon niet tussen ons."

Jaloers

"Vorig jaar kreeg Jurgen een relatie met Monique. Ik vond haar aardig, maar het was wel raar om Jurgen met een vrouw te zien. Een vrouw die hij zo veel aandacht geeft. Normaal gaf hij die aandacht aan mij. Ergens had ik het gevoel dat Monique mijn plek had ingepikt. Logisch natuurlijk, ze was zijn vriendin. Maar het voelde niet lekker. Ik baalde dat hij niet meer altijd beschikbaar was voor mij. Belde ik op, lag zij bij hem in bed. Wilde ik bij hem langsgaan, zat hij met haar in Antwerpen. Heel kinderachtig van me, maar ik was jaloers. Pas nu ons contact meer zo vanzelfsprekend is, merk ik wat een stabiele factor hij voor mij was. En hoe erg ik dat mis."

Relatiemateriaal

"De nieuwe situatie begon net te wennen toen we weer eens zoals vanouds samen waren. Monique was een weekendje weg met vriendinnen, ik ging bij Jurgen eten. We hadden al drie flessen wijn op, toen hij zei dat hij zo blij en opgelucht was dat zijn verliefdheid eindelijk over was. Zijn verliefdheid op mij, ja. Wát, wist ik dat niet? Dat bestond niet. Had ik nooit iets gemerkt of vermoed? Hij had zoveel stiekeme hints gegeven al die jaren. Maar ik was er nooit op ingegaan. Was altijd met andere jongens bezig. Nu had hij het eindelijk voor elkaar om mij als zus te zien, net zoals ik hem altijd broer noemde. Dankzij Monique. Mooi toch? Ik zat al die tijd met open mond te luisteren. Op dat moment was ik vooral nieuwsgierig. Of het niet lastig was geweest om al die verhalen over andere jongens aan te horen, en om naast mij te slapen? Maar toen ik die nacht op zijn bank lag – in zijn bed was te close nu hij Monique had – kwam zijn bekentenis keihard binnen. Tig herinneringen trokken in mijn hoofd voorbij. Zoveel momenten waarop we het altijd zo leuk hadden gehad. Veel leuker dan met al die andere jongens die er in mijn leven waren geweest. Waarom ben ik eigenlijk zo stom geweest om Jurgen nooit als relatiemateriaal te zien?"

Kapot

"Oké, de eerste jaren dat we elkaar kenden was ik daar niet aan toe geweest, maar later wel. Ik voelde opeens dat wij keigoed bij elkaar zouden passen. Maar ja, nu was Monique er… De volgende dag heb ik nog eens gepolst of zijn gevoelens echt over waren. ‘Honderd procent’ lachte hij. Onderweg naar huis ben ik in janken uitgebarsten. Ik was verdrietig en kwaad tegelijk. Waarom moest hij dit nu zo nodig vertellen? Maar ook: waarom had ik het nooit gezien? Jarenlang hing er een fantastische man om mij heen, en ik heb hem nooit opgemerkt. En nu is het te laat. En ik bijt liever mijn tong af dan dat ik iets zou zeggen. Als Jurgen dan niet voor mij zou kiezen, overleef ik dat niet. We zijn nu een paar maanden verder en ik ben er nog steeds kapot van."