De oppositie: 'Bloot is niet sexy'

Al dat bloot in het openbaar, freelance journalist Carlijn trekt het slecht. Ze vindt het ongelooflijk dat we het na al die jaren emancipatie nog steeds van onze lichamen moeten hebben.

"Het was eind juni. Ik kwam terug van een reis naar Iran, op een moment dat het in Nederland bloedheet was. Dus was Schiphol overladen met vakantiegangers, wegbrengers en ophalers die zich, zoals we dat noemen, ‘luchtig gekleed’ hadden. Bij dat zicht kon ik niet anders dan denken: moet dat nou, al dat naakt? Al die hotpants waaruit al naar gelang de grootte daarvan stukken achterwerk vrijelijk naar buiten kwamen, tops die grote delen buik bloot lieten... Wat fijn was dat eigenlijk geweest in Iran, waar iedereen netjes bedekt gekleed ging en werkelijk niets aan loslopend bloot te zien was. Natuurlijk, vrouwen hebben daar geen keus. Als zij in een kort rokje of doorschijnend T-shirt de straat op gaan, worden ze door de zedenpolitie onmiddellijk het gevang in gesmeten. Begrijp me daarom ook niet verkeerd: mijn punt is niet dat ik vind dat vrouwen verplicht kuis gekleed moeten gaan. Wat ik wél wil zeggen, is dat het een absolute verademing was om in dat land niet tegen al dat naakte vlees te moeten aankijken. Op een of andere manier was het alsof je meer de echte persoon zag. Meer een mens dat doet, denkt en droomt in plaats van een mens met een decolleté dat direct alle aandacht opeist. Meer een mens van bloed dan van vlees, zo je wilt."

Dolle mina's

"Toen onze moeders en oma’s in de jaren zestig voor de vrouwenemancipatie de barricades op gingen, streden ze voor een gelijkwaardige positie in de samenleving. Ze wilden zich niet meer achtergesteld voelen ten opzichte van hun mannelijke wederhelften. Ze wilden gelijke kansen en mogelijkheden, zelfstandig en vrij zijn, onafhankelijk van mannen in het leven kunnen staan. Mannen zelfs niet meer nodig hoeven hebben. Ze bevochten het recht om sex te hebben ‘gewoon voor de lekker’, en niet alleen om het andere geslacht te bevredigen of kinderen te verwekken. Ze eisten respect voor wie ze waren en wat ze konden. Uiteraard zijn we een eind gekomen sinds die revolutionaire jaren, maar toch staan wij vrouwen anno 2018 blijkbaar nog steeds niet helemáál op eigen benen. Want is het niet vooral voor de heren dat we zo openlijk met onze benen, billen, buiken en borsten pronken? Om hen te behagen, voor ons te winnen? Te zorgen dat zij naar ons omkijken en ons mooi en aantrekkelijk vinden? Tenminste, ikzelf – en vele van mijn vriendinnen met mij – trekken eenmaal thuis het liefst een joggingbroek en slobbertrui aan, waar misschien net een grote teen en een vingertop uit vrijkomen. Maar zodra we naar buiten gaan, waar we door Jannen, Pieten en Klazen opgemerkt en gezien kunnen worden, hijsen we ons onmiddellijk in niemendalletjes om hun aandacht te trekken."

Hoe bloter, hoe belangrijker

"Dus ja, het is 2018 en we hebben opleidingen gevolgd waarmee we goede banen met bijpassende salarissen veroverden. We kiezen zelf met wie we naar bed gaan en steunen niet op mannen om in ons levensonderhoud te voorzien. Maar kijk naar de gemiddelde videoclip waarin halfnaakte dames wulps door het beeld bewegen en je moet toch toegeven dat we het na al die jaren emancipatie nog steeds van onze lichamen moeten hebben. De nietsverhullende dresscode in een club of op een festival bevestigt dat. Net zoals op een zonnige dag alle onbedekte lichaamsdelen in het straatbeeld dat onderschrijven. Of menig modereportage in een tijdschrift, waarin de modellen vaak nauwelijks iets aan mode te showen hebben – tenzij dat hun sexy lijf is. Hoe bloter, hoe begeerlijker, zo luidt de boodschap en het achterliggende idee. Maar is dat nou werkelijk waarvoor ooit al die strijd is geleverd? Om nog steeds op basis van sensuele lusten de andere sekse voor ons te winnen, om zijn hart te veroveren door onze vleselijke vrouwelijkheid te etaleren? Ik dacht altijd te hebben begrepen dat een geëmancipeerde vrouw gerespecteerd wilde worden om wie ze was. Dat ze interessant gevonden wilde worden om haar intelligentie, humor, eigenheid, ideeën, talenten, meningen of noem het maar op. Maar niets daarvan. Hoe vrijgevochten we onszelf ook mogen noemen, als puntje bij paaltje komt hebben we schijnbaar toch liever dat een man ons seksueel begeerlijk en fysiek aantrekkelijk vindt dan dat we gewaardeerd worden om waar we voor staan, om wat we denken en wat we doen."

Moderne vrouw

"Ik bedoel: als we werkelijk zouden willen dat hij ons leuk vindt om onze geweldige grappen, slimme opmerkingen en originele gedachtegangen, zou daar geen naakt aan te pas hoeven komen. Niet op het eerste gezicht tenminste. Een goede grap laat zich prima maken in een rokje dat net een paar centimeter langer is. Een slimme opmerking komt ook aan als die niet eerst een diep decolleté door moet. Een gedachtegang heeft geen blote buik nodig om origineel te zijn. Bovendien is het om die eigenschappen dat hij je, als hij je billen en borsten inmiddels zo vaak naakt heeft gezien dat hij ze blind kan uittekenen en er weinig spannends meer aan is, aantrekkelijk blijft vinden. Net zoals dat soort karakteristieken er op de lange termijn, als zijn sixpack eenmaal is uitgezakt en de spierballen zijn gaan hangen, voor zorgen dat hij nog steeds de allerknapste is. Daarbij is bloot dat pas wordt onthuld nadat grappen en gewiekstheid voor de opwinding hebben gezorgd nog veel lekkerder. Ik zou daarom willen voorstellen om ons gewoon weer eens wat meer aan te kleden. En vanaf nu indruk op de heerschappen te gaan maken op een manier die een moderne, geëmancipeerde vrouw past. Laten we alle sexy eigenschappen die we in de aanbieding hebben vooral laten zien, open en bloot, terwijl we hotpants en buikshirts lekker in de kast laten liggen. Dat naakt komt dan later wel."

Tekst: Carlijn Simons Beeld: iStock