De oppositie: ‘Ik kies ervoor om dik te zijn’

De oppositie

Lees ook

De Amerikaanse schrijfster Virgie Tovar (36) worstelde haar leven lang met het accepteren van haar lichaam. Tot ze besloot te kiézen voor haar gewicht. En dat zouden meer mensen moeten doen, vindt ze.

"Als je naar een dik iemand kijkt, wat zie je dan? Iemand die verdrietig is, en ongeliefd? Iemand die naar huis gaat en huilt boven een chocoladecake? Iemand zonder vrienden? Nee, ik wil je vertellen dat je het helemaal mis hebt als je dat denkt. Er zijn een heleboel dingen bijzonder aan het dik zijn. Bijvoorbeeld hoe het voelt dat mijn benen zo sterk zijn, omdat mijn spieren zich zodanig hebben ontwikkeld dat ze mijn lijf kunnen dragen. En het heerlijke gevoel dat ik in staat ben om mijn minnaar te overrulen in bed. Of de manier waarop mijn lichaam past bij een jurk met een opvallende print. En hoe mijn dijen bewegen als ik dans. Ik dacht niet dat dit mijn leven zou zijn. Zoals veel andere mensen dacht ik altijd dat mijn leven láter pas zou beginnen, als ik gewicht had verloren. Ik kon een minirokje dragen, later. Ik kon gaan reizen, later. Ik kon in de zee zwemmen, later. Ik kon mijn eigen leven leiden, láter."

Gebroken hart

"Ik ben geboren in een familie met dikke mensen en ben zelf altijd dik geweest. Thuis was het geen issue, maar op mijn vijfde leerde ik dat het voor andere kinderen van mijn leeftijd wel een groot probleem was. Het emotionele misbruik en het pesten achtervolgde me tot ik volwassen werd. Zo heb ik uiteindelijk jarenlang mezelf uitgehongerd en was ik obsessief aan het sporten. Het was echt niet gezond, hoe ik bezig was. Ik dacht dat het diëten onschuldig was, maar in werkelijkheid had ik een eetstoornis. Ik geloofde alle medische rapporten en verhalen over dat dun zijn beter is. Wat ik niet wist, was dat de research die aantoont dat dunne mensen gezonder zijn, in feite alleen over mensen gaat die altijd dun zijn geweest. Dus niet over mensen die dik waren en vervolgens gewicht verloren (meestal op de korte termijn)."

"Die twee groepen zijn eigenlijk niet met elkaar te vergelijken. Ik wist ook niet dat de gezondheidsvoordelen die je zou krijgen van een kleinere kledingmaat, teniet kunnen worden gedaan door methodes die vaak worden toegepast om dat doel te bereiken. Die kunnen namelijk enorm schadelijk zijn, zowel fysiek als mentaal. Als ik terugdenk aan alles wat ik toen allemaal probeerde, zie ik dat mijn dikke lichaam bijzondere dingen deed om me in leven te houden. Het is sterk, onoverwinnelijk. Anderen zien het meestal niet zo. Ik datete eens met iemand. Hij was mysterieus, slim, betrokken en sexy. Het ging geweldig tussen ons, tot het moment waarop ik onze relatie bekend wilde maken aan anderen. Hij zei dat hij niet met mij in het openbaar gezien durfde te worden. In eerste instantie was mijn hart gebroken, later realiseerde ik me dat ik hier eigenlijk heel goed vanaf was gekomen. Als ik dun was geweest, zou ik misschien jaren een relatie hebben gehad met een eikel!"

De juiste man

"Een jaar of tien geleden begon het allemaal te veranderen. Toen ontmoette ik iemand, Sam, die me vertelde dat ik the whole package was. Slim, grappig, stylish en nog een mooi lichaam ook. Toen we elkaar ontmoetten, zei hij dat ik eruitzag als het meisje waar hij vroeger over droomde toen hij een puber was. Sam hielp me ook met mijn verstoorde relatie met eten. Hij stond naast me terwijl we kookten. “Misschien nog wat kaas erbij?” zei hij dan, met een smekende stem die je gebruikt om de kat onder de bank vandaan te lokken. En dan ging hij met mijn hand naar de kaas en van de kaas naar de pan. De manier waarop hij ’s ochtends naar me keek, vroeg of hij mocht kijken terwijl ik douchte, me vertelde dat ik de perfecte maat had of me eraan herinnerde dat geen enkele man me kan vertellen hoe mijn lichaam eruit ‘hoort’ te zien – door die dingen kon ik langzaamaan genezen."

Mensenrechten

"Door mijn dikke lichaam heb ik nu wel een bijzonder leven. Op de universiteit deed ik research naar dikke vrouwen. Die research leverde me een boekendeal op. Daarna werd ik gevraagd om over het onderwerp te praten, bij universiteiten bijvoorbeeld. Tegenwoordig voelt het als mijn baan om mensen te vertellen over ‘fatphobia’, een schadelijke, maar sociaal geaccepteerde manier van discriminatie die leidt tot zaken als onjuiste medische zorg. Zo hebben dokters vaak een heel negatieve kijk op dikke mensen, die kijk zorgt voor vertraging van behandeling en onjuiste diagnoses. Bovendien wordt de werking van belangrijke medicijnen niet getest op mensen boven een bepaald gewicht. De morning-afterpil is bijvoorbeeld minder effectief als je meer dan tachtig kilo weegt. Dan zijn er nog de bedrijven die weigeren dikke mensen aan te nemen, de vernedering die we moeten accepteren in het vliegtuig omdat we ‘meer ruimte innemen dan waar we voor hebben betaald’, scheldwoorden die op straat worden geroepen (waardoor sommige dikke mensen nog amper de deur uitkomen) en de beschuldiging dat we gemeenschapsgeld opslurpen."

"We moeten dit zien als een mensenrechtenkwestie, niet als een gezondheidskwestie. Mensenrechten veranderen niet als iemand een afwijkend gewicht heeft. Er is een onderzoek dat aantoont dat meningen, wetten én de grootte van vliegtuigstoelen aangepast kunnen worden. En er is óók een onderzoek waaruit blijkt dat veel mensen hun gewicht nu eenmaal niet op de lange termijn kunnen veranderen. Ik zou je honderd redenen kunnen geven waarom ik het leuk vind om dik te zijn en maar één waarom niet: ik leef in een cultuur waarin het oké is om me te haten omdat ik 115 kilo weeg. Ik zie mijn lichaam als een geschenk en daardoor kan ik een leven leiden vol liefde, vriendschap, passie, nieuwsgierigheid en de droom voor een betere wereld. Iedereen heeft het recht om te bestaan in het lichaam dat hij of zij heeft, wat de maat dan ook is. Dus stop met wachten op later en begin nu met leven."

Tekst: Virgie Tovar Beeld: iStock

Laatste nieuws

Zie ook