Kiki Bertens blikt terug op 2018: 'Ik doe altijd keihard mijn best'

December is de maand om terug te kijken. Deze mensen hebben een intens jaar achter de rug, ieder om een andere reden. Kiki Bertens (26) tenniste zichzelf het afgelopen jaar naar een plek in de top 10 van de wereldranglijst. En dat terwijl ze een jaar geleden nog overwoog om helemaal met de sport te stoppen. “Yoga heeft me erg geholpen.”

Hoogepunten

“Het afgelopen jaar was waanzinnig mooi, beter dan ik vooraf had kunnen bedenken. Ik versloeg Venus Williams in de derde ronde van Wimbledon en bereikte daardoor de kwartfinale, terwijl gras niet eens mijn beste ondergrond is. Dat gaf me veel zelfvertrouwen. Mijn persoonlijke hoogtepunt was het winnen van het WTAtoernooi in Cincinnati, Amerika, waar ik Simona Halep, de huidige nummer 1 van de wereld, in de finale wist te verslaan. Dat was een heel mooie, erg speciale week. Het was nog eens extra bijzonder omdat ik vorig jaar rond deze tijd overwoog om helemaal met tennis te stoppen.”

Grote stap

“Rae (Raemon Sluiter, Kiki’s tenniscoach. red.) zette mij thuis af na een toernooi en we kregen enorme ruzie. Ik had net verloren en zei dat ik niet wist of ik wel wilde trainen de volgende dag. Sowieso had ik al een tijdje geen plezier meer in het tennis en ervoer ik vooral veel stress tijdens belangrijke toernooien. Ik was alleen nog maar bezig met het resultaat. Als ik voor mijn gevoel had gefaald, lag ik twee dagen in bed, in plaats van de baan weer op te gaan. We besloten na die ruzie om serieus na te denken over de toekomst. Ik ging met Remko (Remko de Rijke, Kiki’s en conditietrainer, red.) op vakantie naar Bali en daar stelde ik in een schriftje twee pagina’s op met regels, over hoe ik dan wél verder wilde gaan. Ik heb die regels met Rae en de rest van het team gedeeld en ging er vervolgens mee aan de slag. Rae en ik werken nu drieënhalf jaar samen, hij heeft vanaf dag één tegen mij gezegd dat ik moest leren om zelf te bepalen wat ik wil, maar voor mij was dat moeilijk. Ik speel al sinds mijn zesde en dat was ik niet gewend. Het voelde als een grote stap om zelf de controle te nemen.

Een van mijn regels was dat ik weer meer plezier wilde krijgen in tennis. Ik wilde focussen op wat er op de baan gebeurt, niet wat er gebeurt in het wereldje erom heen. Ik doe altijd keihard mijn best, soms win ik, maar ik verlies ook vaak. Dit jaar waren er maar drie weken waarin ik niet heb verloren, dat betekent dat ik met veel teleurstellingen om heb moeten gaan. Ik mag er nog steeds van balen als ik verlies, maar sta er niet meer te lang bij stil. Er is altijd weer een volgende dag en een volgend toernooi.”

Stressvol bestaan

“Wat mij heel veel heeft geholpen, is dat ik aan yoga ben gaan doen. Het maakte me niet alleen flexibeler en leniger, wat helpt op de tennisbaan, maar geeft vooral veel rust in mijn hoofd. Door yoga kom ik tot mijzelf. Ik doe het elke dag, thuis of op mijn hotelkamer, via een app op mijn telefoon, FitStar Yoga. Wat ook veel rust heeft gebracht, is dat ik social media en WhatsApp van mijn telefoon heb verwijderd. Na een wedstrijd had ik standaard 150 nieuwe appberichten, die ik dan allemaal wilde lezen en beantwoorden. Daarnaast beheerde ik mijn eigen Instagram-account en las ik alles wat er over mij werd gezegd en geschreven. Ik kreeg heel veel leuke berichtjes, maar er zaten ook scheldpartijen en zelfs doodsbedreigingen tussen. Bijvoorbeeld van gokkers die woedend op mij waren als ik een wedstrijd had verloren. Sinds ik alles van mijn telefoon heb afgegooid en iemand anders mijn Instagram voor mij bijhoudt, ervaar ik veel minder spanningen. Ik heb tijdens toernooien alleen nog contact met mijn familie en vrienden.

Het bestaan van een tennisser is vrij intens en stressvol, met het reizen, de jetlags en de voortdurende druk om te presteren. Het lukt me inmiddels steeds beter om de balans te vinden. Door af en toe ook even helemaal niks te doen, of juist een avondje wél met vriendinnen af te spreken. Ik heb ook eindelijk de balans gevonden in mijn eetpatroon. Als ik vroeger een wedstrijd verloor, propte ik me ’s avonds, alleen op mijn hotelkamer, het liefste vol met chips en chocolade. Daar kwam ik dan meteen door aan, wat weer ten koste ging van mijn snelheid op de baan. Nu let ik, samen met Remko, heel goed op wat ik eet. Ik weet wat mijn lichaam nodig heeft. De minibar vol snoep blijft tegenwoordig dicht.”

Verloofd

“Tijdens de vakantie op Bali, begin november, vroeg Remko me ten huwelijk. Hij wist dat ik het graag wilde, maar toch kwam het voor mij geheel onverwacht. We kwamen aan bij ons huis na een etentje en opeens vroeg hij of ik met hem wilde trouwen. Ik hoefde er geen moment over na te denken. Trouwen is voor mij een belangrijke volgende grote stap. De verlovingsring was net te klein, dus die ligt nu bij de juwelier om ’m groter te laten maken. Toen ik Remko leerde kennen, toen hij iemand anders coachte, zagen we elkaar op dezelfde toernooien en aten dan vaak met z’n allen. Daten deden we eerst in het geheim. We wilden zelf uitzoeken of het serieus was. Vanwege onze drukke reisschema’s zagen we elkaar maar weinig, maar sinds Remco geen coach meer is, heeft hij, naast het runnen van zijn eigen tennisschool, tijd om vijftien weken per jaar met mij mee te reizen. Gelukkig hoeven we elkaar daardoor minder vaak te missen. Stoppen met tennis is inmiddels geen optie meer, daarvoor gaat het veel te goed. Omdat ik in de top 10 sta, neemt de druk wel toe. Toch vind ik het ’t belangrijkste dat ik er plezier in blijf houden. Ik speel voor mijzelf, niet meer voor anderen.”

Tekst: Sara Luijters, Kim van der Meulen, Sigrid Stamkot Beeld: ANP