Monique van Loon over... de waarheid achter food pics van influencers

Monique van Loon is culinair schrijven en food-fotograaf. In Grazia vertelt ze over de interessantste gastronomische zaken du moment.

Allereerst wil ik je een heel gelukkig, gezond en mooi 2019 wensen. Dat al je dromen maar uit mogen komen. En dat we allemaal een beetje lief voor elkaar zullen zijn. Zo, nu zijn de nieuwjaarswensen achter de rug en kunnen we weer overgaan tot de orde van de dag. Als je Instagram een beetje volgt – en ik weet dat jij, lieve lezer, dat vast net zo fanatiek doet als ikzelf – weet je dat eten tegenwoordig een grote rol speelt. Niet meer alleen bij de foodies, maar ook bij de fashionista’s, beautyvloggers en andere influencers.

Ik zie modemeisjes met gigantische pizza’s aan de Amsterdamse grachten zitten, rappers met hun vriendinnetjes aan karrenvrachten sushi bij hippe tenten en make-upgoeroes met gigantische freakshakes vol slagroom, koekjes en roze hagelslag. Nu ben ik een groot fan van eten, dat is geen geheim. Dus ik ben blij met al het heerlijks dat ik zie als ik door Instagram heen scrol. Het ene plaatje nog lekkerder dan het andere, de pizza’s nog groter dan een verkeersbord. Maar ik vraag me ook af: gáát het eigenlijk nog wel om het eten, de gerechten, de smaak… of draait alles puur om het perfecte plaatje?

Het is een publiek geheim, dat ik ook van restauranteigenaren bevestigd krijg, dat menig influencer de hele tafel alleen maar vol laat zetten voor het Insta-kiekje. Lees: niet om het ook daadwerkelijk óp te eten. Er wordt driftig aan een spaghettisliert geslurpt, maar na een paar happen – de perfecte foto maak je natuurlijk niet in one take – wordt het bord aan de kant geschoven en kijkt geen hond er meer naar. En dat vind ik toch zo zonde. Natuurlijk hou ik van mooie foto’s en doe ik zelf ook mijn uiterste best om mijn culinaire uitspattingen zo knap mogelijk op beeld te vangen. Maar ik eet de gerechten die jij als volger ziet ook werkelijk op. Wie gooit er nu na twee hapjes een bord heerlijke pasta bolognese weg? Hoe haal je het in je hoofd om die goddelijke eggs benedict, waarbij het eigeel zo fantastisch uit het gepocheerde ei loopt en de hollandaisesaus als een droom over het broodje druipt, direct na de cameraflits links te laten liggen?

Natuurlijk snap ik wel waarom dit gebeurt: het gaat veel van deze meiden om het ideale beeld online, maar de calorieën die zo’n gerecht telt, willen ze liever niet binnenkrijgen. En wat mij betreft moet je het helemaal zelf weten als je een gezonde lifestyle najaagt: fine with me. Maar wek dan niet de indruk op je feed dat je die dingen eet. Want ik denk dat je dan niet alleen je followers nept maar hun ook het gevoel geeft dat zij raar zijn dat ze er niet zo strak uitzien als jij, omdat zij wél hun bordje leegeten.

Daarom in mijn eerste Grazia-column van dit jaar geen afgezaagde goede voornemens – eet vooral zo veel donuts dan wel tarwegrasshakes als je zelf wilt – maar een pleidooi voor realness. Wat je echt eet, dat deel je. En mocht je toch heel eigenwijs al die smakelijke maaltjes willen laten staan nadat de foto genomen is: bel mij dan even, ik kom ze met liefde opeten.