Je leest het ’t eerst op Grazia.nl

Real life: 'Ik ben bang binnenkort in stilte te sterven zonder ooit vrijheid te hebben gekend'

De spanning in Iran is te snijden.

Real life: 'Ik ben bang binnenkort in stilte te sterven zonder ooit vrijheid te hebben gekend'

Continue onderdrukking van het Iraanse regime en dreiging van Amerikaanse bombardementen: de spanning in Iran is te snijden. Via voice-berichten vertelt de Iraanse Aida (28) huilend aan Grazia’s Carlijn over haar wanhopige situatie.

Laatste waarschuwing

"In Grazia mijn verhaal doen, is niet zonder gevaar. Verre van zelfs. Het regime tapt alle lijnen af en houdt ook het internetverkeer in de gaten. Het kan dus zomaar dat ze deze boodschappen onderscheppen. Ik word namelijk in de gaten gehouden sinds er in 2018 een foto van mij zonder de verplichte hoofddoek op het internet is verschenen. Twee maanden geleden kreeg ik weer een anoniem tekstbericht. ‘Een laatste waarschuwing’ stond er, waarin ze dreigden me te arresteren als ik de wet zou overtreden. Bijvoorbeeld door over politieke kwesties te praten. En wetende wat ze hier met vrouwen in de gevangenis doen, verkrachten en martelen, wil je daar niet terechtkomen. Dat is de reden dat een vrouw die tot gevangenisstraf was veroordeeld omdat ze naar een voetbalwedstrijd ging, zichzelf in september in brand heeft gestoken. Maar ik vind het belangrijk dat mensen buiten Iran weten hoe erg de situatie hier momenteel is. Misschien wel zo erg als het nog nooit is geweest. Daarom neem ik het risico. Zelfs al ben ik doodsbang dat elke klop op de deur de politie kan zijn die me komt halen.”

Depressief en verdrietig

“Het is natuurlijk al veel langer mis in Iran. Na de verkiezing van onze huidige president in 2017 had ik even de hoop dat het beter zou worden. Maar er zijn ons alleen maar meer vrijheden afgenomen. Kun je het geloven dat vrouwen niet eens meer ijs mogen eten? Dat ik moet oppassen wanneer ik mijn hond uitlaat – honden zijn immers ‘haram’ en daarom verboden – en keihard weg moet rennen als de politie me ziet? Terwijl er water- en stroomtekorten zijn, de economie op zijn gat ligt en de jeugd massaal depressief of verslaafd is, zijn onze leiders alleen maar bezig met of vrouwen wel een hoofddoek dragen. Geen wonder dus dat mensen nadat de regering van de een op de andere dag de brandstofprijzen met vijftig tot driehonderd procent verhoogde, de straat op gingen. In de stad waar ik woon, op een uur afstand van Teheran, begon het protest stil. Maar al snel greep de politie in. Ze losten schoten, voerden arrestaties uit. Mensen begonnen te schreeuwen. Ik zag een vrouw die riep: ‘Dood me maar! Alles beter dan nog langer in dit land te moeten leven waar er geen werk en toekomst is en mijn kinderen honger moeten lijden.’ Ik sprak met een paar jongeren. Zij hadden nog hoop dat de protesten iets zouden veranderen. Maar ik niet. Ik weet inmiddels dat er helemaal niets gaat veranderen. En dat maakt het zo afschuwelijk. Voor iedereen. Niet alleen ik ben wanhopig. Dat zijn we allemaal.”

Sterven in stilte

“De liquidatie van Soleimani door de Amerikanen vorige maand heeft de spanning alleen maar verder opgevoerd. Als hoogste legergeneraal die het regime koste wat het kost in stand wilde houden, was hij verantwoordelijk voor de 1500 doden die tijdens de brandstofprotesten vielen. Aan de andere kant zien sommige Iraniërs hem als een held vanwege wat hij heeft gedaan in bijvoorbeeld Syrië. Ik maak me, net als vele anderen, vooral heel veel zorgen dat dit conflict met Amerika op een echte oorlog zal uitlopen. Ik ben serieus bang dat dit het einde zal zijn, dat ik binnenkort in stilte zal sterven zonder ooit vrijheid te hebben gekend. En nu het regime dat Oekraïense vliegtuig bij vergissing heeft neergeschoten en daarover heeft geprobeerd te liegen, houdt ook de interne dreiging van gevaar en geweld het land weer volop in de greep. Woedend zijn mensen opnieuw de straat opgegaan en net zo hard weer verjaagd door de ordetroepen. De sfeer is zo zwart en donker dat ik niet eens de woorden kan vinden om die te omschrijven. De wanhoop en uitzichtloosheid zijn groter dan ooit. De angst en frustratie zijn overal voelbaar. Tegelijkertijd is er verdriet. Ik huil, we huilen allemaal. Want we weten dat we machteloos zijn en we niets tegen de regering kunnen beginnen. De rijken proberen naar het buitenland te vluchten, maar ik heb daar net als de meeste andere mensen geen geld of mogelijkheden voor. Het enige wat ik kan doen is bidden. Bidden dat Iran snel rust, vrijheid en vrede zal kennen.”

Tekst: Carlijn Simons | Beeld: iStock