Real life: 'Het resterende bruin op mijn gezicht is een kunstwerk'

Jarenlang verstopte Padminie Gajadhar zich achter camouflerende make-up. Tot ze dachten: nu laat ik mijn ware gezicht zien.

Opmerkingen

Padminie Gajadhar:
“Zes jaar geleden ben ik van de ene op de andere dag gestopt met het dragen van verhullende make-up. Ik was het zat om elke dag zo lang voor de spiegel te staan. De opmerkingen van mijn omgeving deden me ook steeds minder. Het moment dat ik daarvoor aangreep was een kunsttentoonstelling van de voorzitter van de Landelijke Vereniging voor Vitiligo-Patiënten, waar ik lid van ben. Het leek me een veilige omgeving om mijn ware uiterlijk te tonen. Die dag voelde ik me heel erg bloot. Ik was zenuwachtig en vond het spannend. Maar tegelijkertijd was het bevrijdend om mezelf echt te laten zien. Vanaf toen liet ik mijn bruine make-up achterwege en ik kreeg weer dezelfde opmerkingen als vroeger. ‘Heb je jezelf geschminkt? En: ‘Heb je een tatoeage?’"

Bewustzijn creëren

"Mijn antwoord werd steeds beknopter. ‘Ik heb een huidaandoening. Google maar op vitiligo.’ Ik merk dat mensen er minder naar vragen, dankzij een rolmodel als Winnie Harlow kennen steeds meer mensen deze aandoening. Om meer bewustzijn te creëren, sta ik ingeschreven bij een modellenbureau en doe ik fotoshoots, projecten en modeshows. In twintig jaar transformeerde ik van een Hindoestaanse vrouw met bruine huid in een blanke vrouw. Ik ben nu voor tachtig procent wit. Het eerste pigmentloze vlekje in mijn gezicht kwam op toen ik 25 was. Die ging weg met een zalfje van de dokter. Rond m’n dertigste kreeg ik steeds meer vlekken en die waren permanent. Jarenlang liep ik met lange mouwen, maar ik ben altijd open geweest over mijn huidaandoening."

Identiteit

"Dat ik van kleur veranderde, raakte me omdat voor mijn gevoel mijn identiteit veranderde. Mensen herkenden mij niet meer als Hindoestaanse. Ik heb altijd geleefd met de filosofie dat huidskleur maar een buitenkant is. Het gaat om hoe je bent als persoon. Deze auto-immuun huidaandoening kan iedereen krijgen. Ik noem het bewust geen ziekte, want ik ben niet ziek. Creativiteit, een positieve instelling en open zijn naar anderen toe, heeft me geholpen het te accepteren. Ik voel me een citizen of the world en het resterende bruin op mijn gezicht zie ik als een kunstwerk. Het maakt mij uniek.”

Tekst: Liesbeth Oeseburg | Fotografie: Elisabeth van Aalderen