doDisplay('div-gpt-ad-GraziaNL_below_menu_allpages');

Real life: 'De teleurstelling dat je je kind niet dat gezinsgeluk hebt kunnen geven, hakt erin'

Onderneemster Jamie Faber is moeder van London.
doDisplay('div-gpt-ad-GraziaNL_below_image_article');
Real life: 'De teleurstelling dat je je kind niet dat gezinsgeluk hebt kunnen geven, hakt erin'

Haar ideaalplaatje van het gezin sneuvelde en maakte met ups and downs plaats voor een nieuw leven als alleenstaande moeder. Onderneemster Jamie Faber (33) brak 7 jaar geleden met haar ex en is een alleenstaande moeder van London (7).

doDisplay('div-gpt-ad-GraziaNL_in-content_top_article');

Dwingt respect af

“London was net een half jaar toen ik na de breuk met mijn ex met niets werd achtergelaten. Geen huis, geen kinderalimentatie, niet eens een buggy, nul. We hebben een tijdje gecouchsurft bij familie, daarna zijn we opnieuw begonnen op een tuinsetje in een leeg huis. Na een paar maanden heb ik mezelf bij elkaar geraapt en ben ik mijn eigen schoenenlabel gestart, So Jamie. Iets wat ik normaal gesproken misschien nooit had gedurfd, maar ik had toch niets te verliezen. Erger kon het niet worden. Op die manier heb ik alle ellende om weten te zetten in iets positiefs. Ik ben bewust bij mijn moeder in de buurt gaan wonen, zodat zij op London kon passen als ik naar het buitenland ging voor zaken. De keuze om voor mezelf te beginnen, heb ik samen met mijn moeder gemaakt. Zij is mijn rots in de branding. Voor mij is een eigen bedrijf ideaal. Het geeft me veel meer vrijheden dan een negen-tot-vijfbaan. De bezoekjes aan het consultatiebureau kon ik tussendoor doen en als London ziek was of last had van doorkomende tandjes dan haalde ik de verloren uren later in. Toen London nog een baby was, sliep hij natuurlijk veel. Dan kon ik mooi achter de laptop kruipen. Ik nam hem ook overal mee naartoe, daar was ik heel makkelijk in. Als je zaken met mij wilde doen, kreeg je de baby erbij. Ik heb London nooit als een bezwaar gezien, want het dwingt ook respect af. Ik heb er nooit problemen mee ondervonden. Als jij jezelf aanpraat dat je niet voor vol aan wordt gezien, of dat je het niet kunt maken, kom je in de verkeerde mindset te zitten. Daar moet je jezelf dan maar overheen zetten. London vond het hartstikke leuk om met me mee te gaan en hij is er erg sociaal door geworden."

Stoelen bij Ajax

"Natuurlijk kreeg ik weleens commentaar van mijn omgeving, of online van internettrollen: ‘Een kind heeft rust, regelmaat en reinheid nodig.’ Maar dat is heel oneerlijk, want ik had geen keuze en ik heb er beste van gemaakt. Toen London drie was en de hydrokorrels uit de plantenbak begon te gooien bij de notaris, dacht ik wel: oké, nu is het klaar, haha. Tegen die tijd had ik ook geld voor kinderopvang. Wat ik het meeste mis voor London als single moeder is het stoeien; de mannelijke energie. Maar ik doe nu gewoon zelf al die mannelijke dingen met hem. Ik ben coach van zijn voetbalteam, we hebben stoelen bij Ajax en we spelen samen Pokémon Go. Ik probeer vader en moeder tegelijk te zijn, maar sommige dingen kan ik hem nou eenmaal niet meegeven. Hij heeft bijvoorbeeld heel lang zittend geplast, omdat hij dat bij mij afkeek. Op een gegeven moment wilde hij ook zijn nageltjes lakken en zijn haren doen. Dat heb ik allemaal toegelaten, ik ben tenslotte zijn enige voorbeeld. London en ik vormen een onwaarschijnlijke twee-eenheid. Hij is heel lief voor me, we botsen bijna nooit en we kennen elkaar door en door. Natuurlijk heb ik het bij momenten ook zwaar. Vooral de teleurstelling dat je je kind niet dat gezinsgeluk hebt kunnen geven, hakt erin. Als moeder wil je het allerbeste voor je kind. In mijn hoofd was dat huisje-boompje-beestje."

Breuk

"Een ander obstakel waren financiële zorgen – nu ook weer met de coronacrisis. Ik ben de enige op wie hij – ook in financieel opzicht – kan rekenen. En ik wil gewoon dat mijn kind leuke kleren aan heeft, op vakantie kan gaan en net als zijn vriendjes een Playstation heeft. Het lijkt me vreselijk om constant ‘nee’ te moeten verlopen. Ik verwacht een hoop van mezelf om zijn leven goed te maken. Als je kind geen vader in zijn leven heeft, voel je je daar – geheel onterecht – toch schuldig over. Dan ga je overcompenseren. Een half jaar na de breuk met mijn ex kreeg ik een relatie met Michael. De relatie heeft in totaal vier jaar geduurd en het was extra pijnlijk toen dat stopte, omdat ik wederom een gezin verloor. Sindsdien ben ik single. Als er weer een nieuwe man in mijn leven komt, zal ik hem langzaam in het leven van London introduceren. Bij Michael heb ik dat ook zo aangepakt. Na een half jaar hebben we afgesproken bij een speelplaats en zo hebben we dat geleidelijk opgebouwd. Mijn toekomstdroom? Toch dat ideaal van een gezin. Ik heb altijd gedacht dat ik meer dan één kind zou krijgen, dus een broertje of zusje voor London lijkt me ontzettend leuk. Stiekem wil ik ook nog wel een keer trouwen in mijn leven. Het voordeel van single zijn, is dat alle mogelijkheden open liggen. Het is een cadeau om weer verliefd te worden en vlinders te voelen.”

Tekst: Anette de Vries | Beeld: ANP

doDisplay('div-gpt-ad-GraziaNL_in-content_bottom_article');